Gece

Geminin yükü ağır, batıyoruz.

Birine yenilirsin, hayat önünde diz çökmeni ister;  ama sen birine yenilirsin, hayat önünde diz çöker. Ben sana yenildim, hem mağlubum hem galip. Şimdi sen söyle bana, incitmekten sakındığım harelerini neden ruhumla buluşturmuyorsun?

Sessizliğin bu defa çok başka acıtıyor küçüğüm.

Bazı kararların yarını yoktur, yok olmaya ve sonsuzluğa gömülmeye mahkûmdur.

Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni.

Yalnızım şu sıralar, avare bir kemancı gibi çalıyorum notaları. İnsanlar geçiyor sokağımdan, sen yoksun...

Hayal kurmak mı daha zordur, yoksa onu yaşatamamak mı?

Sözlerin değil de gözlerin konuştuğu zaman anladım, hayat senden değil sen hayattan ibaretsin.

Sırtıma yük olmuş cümleler var.

Bir şarkı çalıyor, dudağımın kenarına siniyorsun fark etmeden. Yine de seni hatırlamak, artık istemediğim bir alışkanlık küçüğüm.

Öyle işte, elim titriyorsa, daha önce hiç sizinki kadar zarif bir el tutmamış olmamdandır.

Yanmış bir ormanın sessizliğiyle yarışır bu duyarsızlık.

Pencereden baktığınızda güneşi esirgemiyorsa gökyüzü, birileri bedel ödediği içindir.