😶

İçimde, 2019’un çok güzel geçeceğine dair tuhaf bir inanç var. Hepinizin yeni yılını kutluyorum, umarım hepiniz, bu yılda istediğiniz her şeyi elde edersiniz. Güzel bir yıl sizinle beraber olsun, mutlu yıllar!

1 senede çok şey değişti. Arkadaşlarımız gitti, sevdiklerimiz gitti, dostlarımız gitti. Zaman durmadı aktı, devam etti. Her şeye rağmen hayatınızda, yanınızda kalanlarla dolu dolu ve güzel yeni bir yıl geçirmeniz dileğiyle.

geveze insan muhatabıyla kurduğu münasebetin bir anlama kavuşmasına izin vermeksizin, sözel enflasyondan kaynaklanan bir değer kaybına yol açtığı için kendisini konuşan hayvan konumuna düşürüyor. demek istediğim çok konuşuyosunuz. konuşmayın bu kadar.

Kim sana nasıl davranıyorsa sende ona öyle davranacaksın. Kopuyorsa da kopsun bağların. Korkma.

Birisi var kafamı inanılmaz karıştırıyor. Artık hikayenin sonunda kendime “Ne bekliyordun ki zaten” demek istemiyorum. Senin için tüm intiharları erteliyorum, zaten sen bana daha güzelini yaşatırsın.

“Ben sevme işini çok abartıyorum, öyle derin, öyle içten seviyorum ki karşımdaki insanı, benden kısa bir süre sonra vazgeçiyor. Fazla sevgiden dolayı mı bilemiyorum ama bunalıyor sanırım” adam bu cümleleri söyledikten sonra elini kadının yüzüne götürdü ve dokunmaya başladı. “Seni suçlamıyorum bu konuda, gerçekten. Kendimde buluyorum hataları” Kadın tam bir şey söyleyecekken adam “Hayır” dedi. “Bırak ben konuşayım, lütfen. İçime atmaktan yoruldum. Bırak kurtulayım şu cümlelerimden. Evet, seni seviyorum ve seni çok sevdiğim için kendime olan sevgimi göremiyorum. Kendimi sevip sevmediğimden emin bile değilim. Neden böyle oluyor bilmiyorum. Neden sevdiğim herkes beni yarım bırakıp gidiyor bilmiyorum. Neden? Cevabını bulamıyorum. En çok istediğim şeylerden biri de insanların mutluluğunu görmek, onları mutlu edebilmek. Ama sonradan anladım ki, ben çevremdeki insanları ne kadar çok düşündüysem onların bir saniye bile aklının ucuna gelmedim. Sen de unutma, zamanla değiştin, aptal değilim ve bunu görebiliyorum. Ve unutma, seni hep seveceğim. Beni unut bunu unutma” diye bitirdi adam. Kadın ağlıyordu. Önce kadının sonra kendi gözyaşlarını silip ayağa kalktı. Kadının başını öptükten sonra arkasını dönüp gitti. Adam, kadını terk etmedi. Adam zaten yalnızlığın ta kendisiydi. Öyle olmaya da devam etti.

"Bu hayatta kimseye hiçbir şeyi tam olarak anlatamayacağını anlamıştı. Biri için ölüm kalım meselesi olan, diğerinin gözünde toz kadardı. Çevredeki mezarlara baktı ve iyi ki ölüyorlar, dedi içinden. İnsanoğlunun, hakettiği için öldüğüne o gün inandı. "

Atilla İlhan’ın şu cümlesi gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”

birine alıştıktan sonra ondan uzak kalmak o kadar iğrenç bir şey ki sabah bi kalkıyorsun kaçta uyanacağını bilerek ama uyanıp uyanmadığından haberin olmuyor artık.