21 mayısta yengem vefat etti. Cenazeye gidemedim, ölümün yaşı yok ama ben yaş aldıkça çevremden ne kadar çok kişi vefat etti diye düşündüm. 31 mayıs günü, valizimi toparlayıp finaller için şehre dönecek zaman liseden sınıf arkadaşımın intihar ederek vefat ettiğini öğrendim. O kadar üzgünüm ki, ölümün gerçekten yaşı yok. Daha gencecikti, nasıl ve ne zaman bu eşiğe geldi diye düşündükçe kötü oluyorum. Çok samimi olduğum bir arkadaşım değildi ama lisedeki bütün arkadaşlarımı çok seviyorum, mutlulukla ve özlemle anıyordum o seneleri. Gençliğimden bir parça koptu gitti sanki. Bu cenazeye de katılamadım, insan böyle uzakta olunca ne normal hayatına adapte olabiliyor ne de kaybın acısını tam anlamıyla yaşayıp atlatabiliyor. Bugün mezuniyet için fotoğraf çekimim var mesela, hiç içimden gelmiyor ve durup dururken ağlamaktan da korkuyorum. Arayıp sürekli anneme ağlamak istiyorum ama onların da moralini bozuyorum sürekli. Hayat bazen boğazda koca bir yumru.

Sevdiklerinizle birlikte sağlıkla mutlulukla geçecek nice bayramlara, bayramınız mübarek olsun 🌸

Temizlik takıntılarımdan belki kurtulurum diye sağlıklı yaşam merkezindeki psikoloğa gitmeye başladım. Konu temizliğe gelemeden iki seanstır bastırdığım her duyguyu ortaya döküp sadece ağlıyorum jfndjndjxns. Lise zamanlarında olduğu gibi kendimi, hislerimi ve dünyayı ters düz edip üzerinde düşünecek enerjiyi ve vakti bulamadığım için böyle olduğunu düşünüyorum. Günlük hayattaki en ufak şeyleri bile kendi gözümden büyütüyorum. Yetişkin olma işini beceremiyorum galiba ya.

Ani kararla memlekete döndüm ve bulduğum ilk fırsatta doğum gününü kutlamak için bir arkadaşımla buluştum. Neler yaptığımı ve stresimi anlatınca hüngür hüngür ağlamaya başladım, yine. Yani kutlamaya çıkmışken de kendini anlatıp anlatıp ağlamazsın, onu da üzdüm durduk yere, SUS BE KADIN.