Bazı insanlara yalnızlık farz kılınır; kendi yaralarını sarıp ruhunu tamamlayabilsin diye… Bazılarına ise kalabalıklar nasip edilir; hayatın içinden geçip insanları tanıyabilsin diye… Ve belki de bütün bu yollar, bütün bu bekleyişler, birbirine denk düşecek iki ruhun vakti geldiğinde kavuşabilmesi içindir. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değil, sabrın ve zamanın ödülüdür

Ben seni gökkuşağına benzetmiştim. Hatta adını bile ben koymuştum. Öyle bir zamanımda çıkıp gelmiştin ki; sanki günlerce süren yağmurun ardından bana gülümseyen renkler gibiydin.Çok sevmiştim seni. Herkese, her şeye, bütün imkânsızlıklara rağmen… Ama olmadı işte.Belki seni en çok benim kırgınlıklarım yordu, benim hatalarım tüketti. Ve bir gün, fark etmeden seni de bitirdim.Sonra yağmurlar yeniden başladı. Gökyüzü yine karardı. Sen gittin… Ve sen gidince gökkuşağı da kayboldu.Şimdi ne zaman yağmur yağsa, gökyüzüne bakıyorum. Belki bir gün yine çıkarsın diye…

Siyah bir leke,değildir. Siyah asilliktir.Sen benim hayatımda gördüğüm en asil kadınsın..

Sakladığımız benliğimizi sergilemeye cesaret ettiğimizde, kabul ediliriz.

Kalbin, kim için atıyor şimdi ?

Madem bitti, ben de küllerimden yeniden doğarım.Yıkılan her duvarın yerine bir tuğla daha koyar, kendimi baştan inşa ederim.Beni yarım bıraktığınızı sandığınız yerde, aslında kendimi yeniden bulurum.Kaybeden ben olmadım; değerimi göremeyenler oldu.Şimdi dönüp arkama bakmadan, kırıklarımın üstüne basarak yürümeyi öğreneceğim.