@incilerden 🫧

düğüne yirmi beş günümüz var. kalbim pıtır pıtır ve uykularım kaçmaya da başladı. şaka sanıyordum gerçekmiş hehehe

dünyayla aramdaki kavgayı seçemedim ve yolda olmanın verdiği yükleri hep kendime pay ettim

biz seninle bazen birbirine bakan iki duvar, kökleri birbirine karışmış iki ağaç ve nefes alan kocaman bir gökyüzüyüz. biz seninle çığ gibi büyüyen bu dünyanın başrolleriyiz sevgilim.

hemen beni araman lazım dedim, birkaç dakika sonra aradı, endişelenmiş, seni çok seviyorum diyecektim dedim, mutlu oldu, kapattık. bence dünyanın en mühim şeyini söyledim hehehe

sonları ve ikindi vakitlerini. vedayı bir buseyle yapmayı. ağlarken boğazımı kesen o acıyı. kiraz ağaçlarını. seni sevmeyi ve senden geçirerek sevmeyi. ellerini. avuç içlerini. gözlerinin rengini en çok da. dünyayla bağ kurmamı sağlayan ne varsa kazıyorum aklıma.

seni kalp atışlarıyla hatırlamanın bir büyüsü var

bir zamandır çok yorulduğuma dair ağlıyorum. ağlamalarım hep ona oluyor. sakinleştirip yatıştırıyor. her defasında göğsünde bu kadar güzel yumuşatıp o her neyse küçücük bir hale getirmesine büyüleniyorum. kalp ritmim değişiyor anlatabiliyor muyum. ışıldayan bi güzellik sarıyor her yanımı. aşk var. vallahi aşk diye bir şey var. yumsam gözümü onu görürüm biliyorum. su içmek istesem onun aldığı mataraya kayar elim sonra yudumlar daha bi güzelleşir, berraklaşır eminim. sevgiyi yaratan varsa sevmeyi güzelleştiren kulların da dünya üzerinde yeri olması gerekir. ben bildiriyorum. sevmeyi de sevilmeyi de çok seviyorum allahım.

o benim sakinliğim

içim çok dağınıkken, ellerimi nereye koyacağımı bilmezken kalbimi öptün. yaralarımı gördün, güneşi ararken tam da getirip evimin ortasına koydun, kaburgalarımdan öptün. sevgiyi merhem bildin toprağıma ektin, yeşerdim. göğü gördüm, içim genişledi. kalbim kocaman oldu inanır mısın. kat çıktın, mülkün tek sahibi sen oldun. denizler gördüm, ufuklar gösterdin hepsinin yurdu sendin. en sevdiğim ağacı, en sevdiğim çiçeği senin adınla sevdim. kalbime kök saldı. yeşillendim. avuç içlerinden ve bilhassa gözlerinden. öptüm.

uzun, çok uzun zamandır yazmıyorum. hiç iyi hissettirmiyor. konuşulacak çok şey varken susmak bariz bir hüzünle dönüyor etrafımda. koşuşturma içerisinde kalbimi dinlerken bulurdum kendimi ve inanılmaz haz duyardım bundan. içimin sesini dinlemeyi en çok meşgulken hallederdim. ipin ucunu yakalar bırakmazdım sonra. isterse geçmesin hiç mühim değildi. ne oldu nerede dağıldım, neyi kazanmaya çalışırken ipin ucu kaçtı ellerimden bilmiyorum. uzun uzun öğüt verirdim kendime. dönüyorum şimdi tekrar. nereye sorusu yok. kendime. içimi deşen soruları atıp yürümeye karar aldım. yaşamalıyım. bir kez. biricik hayatın incisi zannederdim kendimi, biliyorum hala öyleyim. hatırlamalıyım.

günümüz şen olacak, ömrümüz aydınlık. inan sevgilim.

aramızdaki ufak bir can sıkıntısı ruhumu hasta edecek kadar kalbimi incitiyor. sızıyla birkaç saat nasıl yaşanır bilmek istemiyorum. ben bunu tattığımda midem bulanıyor. bazen kalbine çamurlu ayaklarımla aniden girmişim gibi hissediyorum. etraf fena halde batmış ve nasıl temizleyeceğimi bilemiyorum. yüzünü bana dön, bana seslen. kendimle kalmak istemeyecek kadar kalabalığım.