Charles Joy

വിശ്വാസം ആണല്ലോ ജീവിതത്തിൽ പരമമായ അടിസ്ഥാനം. ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, അവനവനിലുള്ള വിശാസം, പ്രകൃതിയിലുള്ള വിശ്വാസം, മനുഷ്യരിലുള്ള വിശ്വാസം, പരിണാമത്തിലുള്ള വിശ്വാസം. ഞാൻ ഇവിടെ കാട്ടിക്കൂട്ടാൻ പോകുന്നത് എന്നിലെ പരിണാമവിശ്വാസിയുടെ സാധൂകരണമാണ്.

ചെറുപ്പം മുതലേ ചെറിയ ഒരു പനി വന്നാൽ ഒരു ശാരാശരി ഇടത്തരം മലയാളി കുടുംബത്തിലെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്ഥിരം പല്ലവിയാണ്, അപ്പോഴും പറഞ്ഞതാ മഴയത്ത് കളിക്കല്ലേന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ കുളിച്ചാൽ മരിയാതക്ക് തല തോർത്താൻ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല എന്നൊക്കെ. ഒരു അപകടം അല്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നം ഉണ്ടായി കഴിഞ്ഞാൽ, അത് ഇങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നേൽ വരില്ലായിരുന്നു, കുറച്ചു  കൂടി ശ്രദ്ധിക്കാമായിരുന്നു  എന്നിങ്ങനെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും ശകാരങ്ങളും. ഒന്ന് നന്നായി ചിരിച്ചാൽ എന്തോ കരയാൻ ഉള്ള സാധ്യത കാണുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ പലരും. പക്ഷേ എന്റെ വീട്ടിൽ ഇതിന്റെ ലേശം കൂടിയ പകർപ്പാണ്. ഒരളവിൽ കൂടുതൽ മതിമറന്ന് സന്തോഷിക്കാനെ പാടില്ല.  ഓണം, ക്രിസ്മസ്, പള്ളിപെരുനാൾ, ഇതാണ് ഒരു കൊല്ലാതെ പ്രധാന ആഘോഷങ്ങൾ . അന്തർമുഖനായ എനിക്ക് ഇതെല്ലം ധാരാളം. പിന്നെ പതിവ് തെറ്റിക്കാൻ അപ്പനും അമ്മയും തല്പരർ അല്ല.  അങ്ങിനെ  ക്രിസ്മസ് കഴിഞ്ഞു പള്ളിപെരുനാൾ എത്തി. ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, പെരുനാൾ കൊറച്ചു കനത്തിൽ ആഘോഷിക്കും. വിരുന്നുക്കാർ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും. വീടിനുമുകളിൽ മാലബൾബ് ഇടും, ഇറച്ചി, നെയ്മീൻ, പോത്ത്, പോർക്ക്, കള്ളപ്പം, കുഴിയപ്പം, അച്ചപ്പം,  അമ്പ് പോകുമ്പോൾ പൊട്ടിക്കാൻ പടക്കം , എല്ലാം സെറ്റ്.

വിശുദ്ധ സെബാസ്റ്റ്യനോസ് പുണ്യവാളന്റെ അമ്പ് തിരുനാൾ; സെബാസ്റ്റ്യനോസ് ജനിച്ചത് ഫ്രാൻസിലാണെകിലും വളർന്നതും മരിച്ചതും ഇറ്റലിയിലാണ്. ഡയോക്ലീഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് ( എ ഡി  288) റോമാസാമ്രാജ്യത്ത് ക്രിസ്തുമതം നിരോധിച്ചിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യനോസ് ചക്രവർത്തിയുടെ വിശ്വസ്തനായ സൈനികൻ ആയിരുന്നു.പക്ഷെ കടുത്ത  ക്രിസ്തു വിശ്വാസിയും. തന്റെ വിശ്വസ്ത സൈനികന്റെ രാജ്യദ്രോഹകുറ്റം കണ്ടെത്തിയ ചക്രവർത്തി ഒന്ന് രണ്ടു അവസരങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിപ്പറയാൻ കൊടുത്തു. വിസമ്മതിച്ച സെബാസ്റ്റ്യനോസിനെ മൈതാനമധ്യത്തിൽ മരത്തിൽ കെട്ടിയിട്ട് അമ്പെയ്തു കൊല്ലാൻ കൽപ്പിച്ചു. അങ്ങിനെ അമ്പുകൾ എയ്തു രക്തം വാർന്നു അബോധാവസ്ഥയിലായ സെബാസ്റ്റ്യനോസ് മരിച്ചു കാണുമെന്ന് ഭടന്മാർ തെറ്റുധരിച്ചു ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോയി. അവർക്ക് തെറ്റി. അതുവഴി വന്ന ഒരു സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തെ  എടുത്ത് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി ശിശ്രുഷിച്ച ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്ത്. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, വീണ്ടും കൊട്ടാരത്തിൽ പോയി ചക്രവർത്തിയെ വിമർശിച്ചു. കോപാകുലനായ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ ഗദ കൊണ്ട് അടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തി. 1500കളിൽ ഇറ്റലിയിൽ പകർച്ചവ്യാധികൾ പടർന്നു പിടിച്ചു. വി. സെബാസ്റ്റ്യനോസിനോട്  പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് രോഗശമനത്തിന് സഹായിക്കുമെന്ന് വിശ്വാസികൾ കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുസ്വരൂപവുമായി വിശ്വാസികൾ അവിടം തോറും പ്രദക്ഷിണം നടത്തിയപ്പോൾ അവിടെ അത്ഭുതകരമായ രോഗശാന്തിയുണ്ടായി. അതിനു പ്രത്യുപകാരമായി ഒരു കപ്പലിൽ വിശുദ്ധന്റെ തിരുസ്വരൂപവുമായി ലോകം ചുറ്റാൻ ജനങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ലോകം ചുറ്റി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ കേരള സംസ്ഥാനത്തിലെ ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ അർത്തുങ്കൽ എന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കപ്പിത്താനും പള്ളി വികാരിക്കും ഉണ്ടായ ദർശനപ്രകാരം, വിശുദ്ധൻറെ ആ തിരുസ്വരൂപം അർത്തുങ്കൽ കടപ്പുറത്ത് ഒരു കുരിശുപള്ളി നിർമ്മിച്ച് അതിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ചു. വിശുദ്ധ സെബാസ്റ്റ്യനോസിന്റെ അമ്പ് തിരുനാൾ കേരളത്തിലെ വിവിധ ദേവാലയങ്ങളിൽ ഡിസംബർ അവസാന ആഴ്‌ചയിലാരംഭിക്കുകയും ഈസറ്റ്റിന് മുൻപുള്ള 50 നോമ്പിന് മുൻപായി അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യും. അമ്പെയ്ത് കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ ഓർമ്മക്കായി "അമ്പ്" ഒരു പ്രധാന അടയാളമായി വിശ്വാസികൾ കണക്കാക്കുന്നു. ചെറിയതും വലിയതുമായ  ഇടവകകളിൽ അമ്പ് തിരുനാൾ രണ്ടുദിവസത്തെ  ആഘോഷമാണ്. ആദ്യ ദിവസം വീടുകളിലേക്ക് അമ്പ് എഴുന്നള്ളിക്കുകയും രാത്രിയോടെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ജാതിമത ഭേദമെന്യ പ്രദക്ഷിണമായി പള്ളിയിലേക്ക് വരുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ദിവസം പള്ളിയിൽ  ആഘോഷമായ കുർബാനയും പ്രദക്ഷിണവുമുണ്ടാകും മറ്റു കലാപരിപാടികളും.

മേൽപറഞ്ഞ ആദ്യ ദിവസമാണ് വീട്ടിലെ പ്രധാന ആഘോഷം. പടക്കം  പൊട്ടിക്കലും ബാൻഡ് മേളവും ഡാൻസും, ഭക്ഷണവും പിന്നെ അനധികൃത ചെറിയ വലിയ മദ്യപാനവും.

ഇനി സംഭവം; കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം വൈകുന്നേരം അമ്പ് പള്ളിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ കത്തിച്ച മൂളിയുടെ (മത്താപ്പ്) ഒരു തീപ്പൊരി വീടിനു മുന്നിൽ വച്ചിരുന്ന മുത്തുകുടയിൽ പോയി വീണു, കുടയുടെ ശീല സിൽക്ക് ആയതിനാൽ അതങ്ങ് കത്തിപിടിച്ചു. വെള്ളമൊഴിച്ചു തീ അണച്ചെങ്കിലും, അപ്പൻ മടക്കിവെച്ച കുട വീണ്ടും അവിടെ കൊണ്ട് വെച്ചത്കൊണ്ടും  പടക്കം പൊട്ടിക്കുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട അച്ചടക്കവും സുരക്ഷിതത്ത്വം മറന്നതിനും , പിന്നെ ഒന്നും പറയണ്ടല്ലോ, വീട്ടിലെ എല്ലാവരും  കൂടി എന്നെ പ്രതികൂട്ടിൽ ആക്കി. എല്ലാവരോടും സ്രാഷ്ടാംഗം മാപ്പ് പറഞ്ഞു ഇനി മേലാൽ ആവർത്തിക്കില്ല എന്ന ഉറപ്പും കൊടുത്തു. എവിടെ അടുത്ത വർഷം പെരുന്നാളിന് അമ്പ് പോകുമ്പോൾ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിനിടയിൽ വീണ്ടും കത്തിച്ചു. ഈ പ്രാവിശ്യം മുത്തുക്കുടയല്ല. വീടിനു മുന്നിലെ സാക്ഷാൽ പതിനെട്ടാം പട്ട തെങ്ങ്. തൃശൂർ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, കഷ്ടകാലത്തു കുഷ്ടം പിടിക്കാനായിട്ട് പണ്ടാരടങ്ങിയ പടക്കം പോയി പൊട്ടിയത് തെങ്ങിന്റെ കോരലിൽ. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നും മഴപെയ്യാത്തതിനാൽ വിറകു പരുവത്തിൽ കൊതുമ്പും കോഞ്ഞാട്ടയും ഉണങ്ങി നിന്നിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിമിഷനേരംകൊണ്ട് തീ ആളിപടർന്നു. അതൊന്ന് കാണേണ്ട കാഴ്ചയാണ് ഒളിമ്പിക് കോൾഡ്രൺ പോലെ തെങ്ങ് നിന്ന് കത്തി. വീട്ടിലെ വയലറ്റും പച്ചയും ദീപാലങ്കാരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഈ സ്വർണജ്വല, ഒരു വല്ലാത്ത കാഴ്ച തന്നെ. മകരമാസത്തിലെ കാറ്റ്, തീപ്പൊരികൾ പറക്കാൻ തുടങ്ങി. 20"-22" ഉയരമുള്ള തെങ്ങ് എങ്ങിനെ തീ കെടുത്തും? തെങ്ങിന്റെ അടുത്ത് വീടുകളും ഉണ്ട്, കെടുത്തിയില്ലെങ്കിൽ വലിയ ആപത്താകും. ഫയർ ഫോഴ്‌സിനെ വിളിച്ചാൽ അവരെ കുന്നംകുളത്തൂന്ന് എത്തുന്നതിനു മുന്നേ വീട് വരെ കത്തും. വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും പൈപ്പും ബക്കറ്റും ആയി തെങ്ങിലോട്ട് വെള്ളം ഒഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്ങും എത്തുന്നില്ല. അതുവരെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്  അറിയാതെ വായയുംപൊളിച്ചു നോക്കിനിന്നിരുന്ന എന്നിലെ രക്ഷകൻ  ഉണർന്നു. പഴയപോലെ മനസ്സ് പറയുന്നിടത്ത് ശരീരം എത്തുന്നില്ലെങ്കിലും ബക്കറ്റും കപ്പുമായി വീടിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലെ നിലയിൽ വലിഞ്ഞു കയറി. വാട്ടർടാങ്കിലേ വെള്ളം ബക്കറ്റുപയോഗിച്ചു തെങ്ങിലേക്ക് ഒഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൃത്യമായി തീയിലേക്ക് വെള്ളം ഏതുനില്ലെങ്കിലും എങ്ങിനെയൊക്കെയോ തീ കേട്ടു. ആ സമയംകൊണ്ട് നാട്ടുകാർ എല്ലാം ഓടി കൂടിയിരുന്നു. തീ ഏകദേശം ശാന്തമായപ്പോൾ ഓരോരുത്തർ ആയി പറയാൻ തുടങ്ങി. "അല്ലെങ്കിലും ആ ചെക്കന് ലേശം പടക്കം പൊട്ടിക്കൽ കൂടുതൽ ആണ്". വേറൊരാൾ, "ഒരു വീടായിട്ട് വലിയ ഫോഴ്സ് ഉള്ള പൈപ്പൊന്നും ഇല്ലേ", അതില്ലേ ഇതില്ലേ, ഇങ്ങനെ ചെയ്യണ്ടേ, അങ്ങിനെ ചെയ്യണ്ടേ എന്നെല്ലാം. പക്ഷേ ഞാൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അപ്പനേം അമ്മയേം നോക്കി. അവർ വളരെ ശാന്തരാണ്, ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.

ആളുകൾ ഒക്കെ പോയി, ഞങ്ങൾ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നു. അമ്മായിമാരും അങ്കിൾമാരും  ഏതൊക്കെയോ അടക്കം പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോ അമ്മ പറഞ്ഞു, "ഇതിപ്പോ എല്ലാ കൊല്ലവും ഉണ്ടല്ലോ ഓരോന്ന്, എന്ത് കഷ്ടകാലം ആവൊ".

പൊതുവെ പടക്കത്തിനോട് താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത ഞാൻ പറഞ്ഞു, "ഇനി ഇവിടെ പടക്കം പൊട്ടിക്കണ്ട. രണ്ടോത്തു ഇനി ചിലപ്പോ വീടാകും അടുത്തത്".

സാധാരണയായി എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ശകാരിക്കുന്ന അപ്പൻ പതിവില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. "ഇതിപ്പോ നമ്മുടെ കൈയിൽ ഒന്നും അല്ലല്ലോ. നമ്മൾ വിചാരിച്ചോ തെങ്ങ് കത്തും എന്ന്. എത്ര കൊല്ലായി ഇവടെ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നു. എല്ലാ വിഷുവിനും മുരളി ഈ വഴിയിലിട്ടല്ലേ പടക്കം പൊട്ടിക്കാറ്, എത്ര തെങ്ങും മാവും മരങ്ങളും ഉണ്ട് ചുറ്റും. നമ്മുടെ കഷ്ടകാലത്തിന് ഇത് സംഭവിച്ചു, ദൈവസഹായം കൊണ്ട് വേറൊന്നും ഉണ്ടായില്ലലോ, ഒരു തെങ്ങ് പോയി, അതെ പോട്ടെ. അടുത്ത കൊല്ലം ദേ ആ കിഴക്കേ മൂലയിൽ ഇട്ടു പോട്ടിക്കാം, അവിടെ മരങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല.

അല്ല ഇതെന്ത് കൂത്ത്, അപ്പനിതെന്തുപ്പറ്റി. തെങ്ങ് കത്തിയതിനേക്കാൾ വലിയ സംഭവം ആണല്ലോ ഇത്. എനിക്ക് കോളേജിൽ സപ്ലൈ കിട്ടിയപ്പോഴും ഇങ്ങേർക്കിതുപോലെ  പറയായിരുന്നില്ലേ  എന്നും ആലോചിച്ചു ഞാനിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം എണ്ണമറ്റ ഈ-മെയിലുകൾ എഴുതുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എനിക്ക് ഒരു കുട്ടിക്കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാമാസവും തുടക്കത്തിൽ മുടങ്ങാതെ കിട്ടിയിരുന്ന അപ്പന്റെ കത്തുകൾ. അപ്പന്റെ കത്തുകളെ പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഓരോ കത്തുകളും ഓരോ കഥകളാണ്. ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇല്ലാതിരുന്ന അന്നു കാലത്ത് അപ്പൻ കത്തുകളിലൂടെ വീട് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ വായിച്ചതും കേട്ടതും ആയ കത്തുകളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് ഞാൻ എഴുതിയ, അല്ലെങ്കിൽ അപ്പൻ എഴുതികാണും എന്ന് ഞാൻ സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു കത്ത്.(അമ്മയാണ് ഈ കത്തുകൾ എല്ലാം വായിക്കാറ്).

പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും,

എല്ലാവർക്കും സുഖം എന്ന് കരുതുന്നു. എനിക്കും ഇവിടെ സുഖം തന്നെ. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ നല്ല ചൂടാണ്, ഒന്ന് രണ്ട് മാസം കൂടി ഈ കാലാവസ്ഥയായിരിക്കും. ജോലിയുടെ കാര്യം കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകുന്നു. കമ്പനിയിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്, അറബികൾ കമ്പനി വാങ്ങിയതിനു ശേഷം ഒരുപാട് പേരെ പറഞ്ഞു വിടുന്നുണ്ട്. ഡ്രൈവർ ആയതുകൊണ്ടും, ബാങ്കിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നത് കൊണ്ടും, എന്നോട് ഇതുവരെ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പറഞ്ഞു വിടുകയാണെങ്കിൽ ഇവിടെ നിൽക്കാനോ വേറെ ഏതെങ്കിലും ജോലി കിട്ടാനോ സാധ്യത കുറവാണ്. എല്ലാ കമ്പനികളും പഠിപ്പും സർട്ടിഫിക്കറ്റും ഉള്ളവരെയാണ് നോക്കുന്നത്.

പുത്രന്റെ പഠിത്തം എങ്ങനെ പോകുന്നു?  ഓണപ്പരീക്ഷയ്ക്ക് നല്ല മാർക്കൊക്കെ കിട്ടുമോ?  നന്നായി പഠിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെപ്പോലെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ജോലി പോകാം. പുത്രിയ്ക്കും സുഖമെന്ന് കരുതുന്നു. വീട്ടിലെ പണികൾ എല്ലാം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയോ? എല്ലാം ഇപ്പോഴേ ചെയ്തു പഠിക്കണം.

ഞാൻ കൂട്ടുകാരന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തയച്ച ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ കിട്ടിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു, അതിൽ ഒരു കോഡ്ലെസ് ഫോൺ ഉണ്ട്. ഫോൺ എക്സ്ചേഞ്ചിലെ ആൾ വരുമ്പോൾ അത് ഫിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറയണം. പഴയ ഫോൺ അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ കോർലെസ് കോണിചോട്ടിൽ വെച്ചാൽ മതി. പറ്റില്ല എന്ന് പറയുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ വന്നിട്ട് ശരിയാക്കാം.

മഴയൊക്കെ തീർന്നു കാണുമല്ലോ, ഈ പ്രാവശ്യം വരിക്കച്ചക്ക അധികം ഉണ്ടായില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ ചക്ക വറുത്തതും കായുപ്പേരിയും അധികം തിന്നാറില്ല അതുകൊണ്ടാണ് ആരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട്  വരുമ്പോൾ കൊടുത്തയക്കേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത്, ഞാൻ കഴിക്കില്ല വേറെ ആർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കും.

പുളിയന്മാവിലെ മാങ്ങ വീണ് എത്ര ഓട് പൊട്ടി ഈ പ്രാവശ്യം? വല്ലാതെ പൊട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഓഡിന്മേൽ ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കൊമ്പ് മുറിക്കണം. കുറെ ഓട് പൊട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആശാരിയെ വിളിച്ച് കഴുക്കോൽ മാറ്റണമെങ്കിൽ മാറ്റണം. ചെറിയ ഓട് പൊട്ടിയതും മറ്റോ ആണെങ്കിൽ ആ കോണി വച്ച് അവനെ കൊണ്ട് മാറ്റിക്കണം, അവനും പഠിക്കട്ടെ ഇതൊക്കെ.

പാടത്തിന്റെ സൈഡിലെ പറമ്പിലെ വെള്ളം കുറഞ്ഞാൽ അത് വൃത്തിയാക്കണം, ആ തമിഴന് ഒരു ദിവസം നിർത്തിയാൽ മതി, അല്ലെങ്കിൽ തേങ്ങ ഒന്നും കിട്ടില്ല. വഴിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അത് ആർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാമായിരുന്നു, ഇതിപ്പോ വഴിയില്ലാത്ത കാരണം വിചാരിച്ച കാശ് കിട്ടില്ല, നഷ്ടക്കച്ചവടം ആകും.

അമ്മയുടെ അസുഖമൊക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു? മരുന്നെല്ലാം കൃത്യസമയത്ത് കഴിക്കണം, പ്രഷറും പ്രമേഹവും കുറയുന്നില്ലെങ്കിൽ അബ്ദുള്ള ഡോക്ടറെ മാറ്റി ആശുപത്രിയിൽ പോയി കാണിക്കണം. ഇൻസുലിൻ ഇപ്പോഴും എല്ലാ ദിവസവും എടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എപ്പോഴും കട്ടിലിൽ കിടക്കരുത് നടക്കാൻ പറ്റുമ്പോഴെല്ലാം നടക്കണം. പെങ്ങന്മാർ ഓണാവധിക്ക് വീട്ടിൽ വന്നു കാണുമല്ലോ,  എല്ലാവർക്കും സുഖം എന്ന് കരുതുന്നു. എല്ലാവരുടെയും അന്വേഷണം പറയണം. എന്റെ ലീവിന്റെ കാര്യം ഒന്നും ഉറപ്പായിട്ടില്ല, ക്രിസ്മസിനോ പെരുന്നാളിനോ എത്താൻ ശ്രമിക്കാം.

നന്നായി പ്രാർത്ഥിക്കണം, കുടുംബ പ്രാർത്ഥന മുടക്കരുത്, ദൈവത്തിന്റെ സഹായമില്ലാതെ നമുക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ല. എല്ലാവർക്കും സുഖം തന്നെ എന്ന് വിശ്വത്തോടെ കത്ത് ചുരുക്കുന്നു.

ഈ മാസത്തേക്കുള്ള ചിലവിനുള്ളതും അമ്മയുടെ മരുന്നിനുള്ള കാശിന്റെ ചെക്കും, നിനക്കുള്ള കത്തും ഇതിന്റെ കൂടെ വയ്ക്കുന്നു.

എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം,

കാര്യം രണ്ടാമത്തെ മകന്റെ കുട്ടിയാണെങ്കിലും അപ്പാപ്പനും അമ്മയ്ക്കും ലാളിക്കാൻ കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയാണ്. പക്ഷേ സാധാരണ പേരക്കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതുപോലെ കഥകൾ മാത്രം പറഞ്ഞല്ല ഇവനെ വളർത്തിയത്, കൂടെ കൊണ്ട് നടന്നും, നടന്ന സംഭവങ്ങൾ വിവരിച്ചും അവനെ വളർത്തി.

അപ്പാപ്പന്റെ സംഘത്തിലെ ഒരാളെ പോലെ അവനെയും കണക്കാക്കി വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കാൻ ചായ പീടികയിൽ അവനെയും കൊണ്ടുപോകും. അവിടെയുള്ള എല്ലാ അപ്പന്മാരും അവന്റെയും കൂട്ടുകാരാണ്. അവനും സായാഹ്ന സവാരികൾ മുടക്കാറില്ല.

അമ്മാമ്മയാകട്ടെ കുടുംബത്തിൽ പണ്ട് നടന്ന എല്ലാ സംഭവങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. പണ്ടത്തെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ നാളുകൾ, കൊയ്ത്തും കറ്റകെട്ടലും പിന്നെ കൊള്ളിനടലും, കാ കിലോ ബീഫും 16 പേരും.

അപ്പാപ്പൻ പോയതിൽ പിന്നെ അമ്മയുടെ കഥകൾ മാത്രമായി അവന്റെ ഏക നേരം പോക്ക്. പക്ഷേ സംഭവം വിവരിക്കാൻ അമ്മമ്മ മിടുക്കി. കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ഒരു കഥ പോലെ അല്ല ഒരു സിനിമ പോലെ പറഞ്ഞു തരും. പ്രധാനമായും ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴാണ് സംഭവങ്ങൾ എല്ലാം വിവരിക്കാറ്. അമ്മാമ കഥ തുടങ്ങും അമ്മ ഉറങ്ങാനും തുടങ്ങും പിന്നെ ഇവനാണ് കഥ മൊത്തം കേൾക്കാറ്.

അങ്ങിനെ തുലാം വർഷത്തിലെ ഒരു രാത്രി നല്ല ഇടിയും മഴയും. ഓടിട്ട വീട് ആയതുകൊണ്ട് ഇടിവെട്ടുന്നത് നിലത്തിറങ്ങി വെട്ടുന്നത് പോലെ അനുഭവപ്പെടും, പോരാത്തതിന് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ നല്ല തണുപ്പ് ഓടിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഇറങ്ങി വരികയും ചെയ്യും. അവന് ഇടിവെട്ട് പേടിയൊന്നുമില്ല പക്ഷേ ഇപ്പൊ വെട്ടിയതിനെക്കാളും വലുത് വരുമോ വലുത് വരുമോ എന്നുള്ള കൗതുകം. ഒരിക്കൽ ഇടിവെട്ടി തെങ്ങ് നിന്ന് കത്തുന്നത് ഇവൻ കണ്ടിട്ടുമുണ്ട് അതുകൊണ്ട് ഇടിവെട്ടുമ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങാൻ അത്ര ധൈര്യം പോര.

അങ്ങിനെ കഥയും ഇടിവെട്ടലും മഴയും തോർന്നു. ആ നിശബ്ദതയുടെ ഇടയിലേക്ക് ഒരു മണി ശബ്ദം വന്നു കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ അത് അടിക്കും മാത്രമല്ല ദൂരെ നിന്ന് അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം അടുത്തേക്ക് വന്നു ദൂരത്തേക്ക് തന്നെ പോകുന്നു. ആരോ കാലിൽ മണികെട്ടി വീടിനടുത്ത് കൂടി നടന്നു പോകുന്നതുപോലെ. നിശബ്ദത ആയതുകൊണ്ട് അവൻ അത് പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പിന്നെ അമ്മമ്മയോട് ഒരു ചോദ്യം.

അമ്മാമേ എന്താ മണി ശബ്ദം.

മണി ശബ്ദമോ എന്തു മണി ശബ്ദം?

ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയേ കേക്കുന്നില്ലേ?

ഓ അതോ അത് തേർവാഴ്ചയായിരിക്കും തുലാമാസം അല്ലേ ആ ഇതടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കേൾക്കും.

തേർവാഴ്ചയോ അതെന്താ സാധനം?

അത് ഇലഞ്ഞി കാവിലേക്ക് ദേവിമാർ പോകുന്നതാ.

ഇനി സ്വല്പം ഭൂമിശാസ്ത്രം പറയാം. ഞങ്ങളുടെ തറവാട് നിൽക്കുന്നത് ഒരു തെങ്ങിൻ തോപ്പിന്റെ ഇടയിലാണ്. അതിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തായി ഒരു കാവുണ്ട് ഇലഞ്ഞി കാവ്. ഇലഞ്ഞി കാവിലേക്ക് അടുത്തുള്ള ചെറു അമ്പലങ്ങളിൽ നിന്ന് ദേവിമാർ സന്ദർശിക്കാൻ വരുന്നതാണ് തേർവാഴ്ച എന്നാണ് അമ്മാമ്മയുടെ വിശദീകരണം. കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ അത് വളരെ കൗതുകമായി തോന്നി അതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാൻ ആവേശമായി. വീടിന് പിന്നിലെ പറമ്പ് പണ്ട് ഒരു വഴിയായിരുന്നു പിന്നീട് പാടത്തേക്ക് വെള്ളം പോകുന്നു ഒരു ചാലായി പിന്നെ മണ്ണിട്ടുനികത്തി ഒരു പറമ്പാക്കി. ദേവിക്ക് എന്ത് ചാല് എന്ത് പറമ്പ്, പുള്ളിക്കാരിക്ക് അതിപ്പോഴും കാവിലേക്കുള്ള വഴിയാ. രസകരമായ വേറൊരു വസ്തു കൂടിയുണ്ട് ദേവി കടന്നുപോകുമ്പോൾ ദേവിക്ക് തടസ്സം നിൽക്കുന്നതെല്ലാം ദേവി മാറ്റും.

ഇതെല്ലാം അവന്‍ കഥയായി വിശ്വസിച്ചു എങ്കിലും, ആ മണി ശബ്ദം ഇതെല്ലാം ശരിക്കും നടക്കുന്നതാണോ എന്ന് അവനെ കൊണ്ട് ചിന്തിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അത് കഥയല്ല ഇവിടെ എന്തോ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലായി. വീടിൻറെ വടക്കുഭാഗത്ത് അതായത് തേർവാഴ്ച കടന്നുപോയ പറമ്പിലോട്ട് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രിയയൂർ മാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ള മാവ്. ആ മാവിന്റെ ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചില്ലകൾ എല്ലാം ഉണങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു. ശെടാ ഇതെങ്ങനെ ഉണങ്ങിപ്പോയി എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് രാത്രി അമ്മാമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്, ദേവി കടന്നുപോകുമ്പോൾ തടസ്സം നിൽക്കുന്നത് എല്ലാം മാറ്റും. കേട്ട മണി ശബ്ദം സത്യമാണെങ്കിൽ, ഉണങ്ങിയ മാവിൻ ചില്ലകൾ സത്യമാണെങ്കിൽ, തേർവാഴ്ചയും സത്യമാവണ്ടേ!!

ഇന്നും അവൻ തേർവാഴ്ചയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു ചില ദേവിമാർ കാലഭേദമെന്യേ തുലാവർഷത്തിൽ ഇടിവെട്ടും മഴയും കഴിഞ്ഞ തണുപ്പുള്ള രാത്രിയിൽ തങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാറുള്ള കാവുകളിലേക്ക് യാത്ര നടത്തുന്നു, കാലിൽ ആ മണിശബ്ദവുമായി.

അങ്ങനെ കഷ്ടതകളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞ് തറവാട്ടിൽ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത കാലഘട്ടത്തിലെ ആദ്യപടി എന്നവണ്ണം മൂത്ത മകനും രണ്ടാമത്തെ മകനും ഗൾഫിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ കഥയും നായകനും അതൊന്നുമല്ല.

രണ്ടാമത്തെ മകന്റെ മൂത്ത പുത്രൻ. അപ്പാപ്പന്റെയും അമ്മാമ്മയുടെയും ലാളനയിലും, അപ്പന്റെ ഉഗ്രശാസനയിലും വളർന്നു. യാത്രകൾ അവന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.  മുഖത്ത് കാറ്റടിച്ചാൽ സന്തോഷം വരും. അവൻ വളർന്നുവരുന്ന സമയം,  ഗൾഫുകാരനായ തന്റെ അപ്പൻ കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ നാട്ടിൽ വരും. ഉപദേശങ്ങളും ചീത്ത വിളികളും നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അപ്പൻ വന്നാൽ അവന് സന്തോഷിക്കാൻ ഒരു വകയുണ്ട്. 4S CHAMPION. അപ്പന്റെ ബൈക്ക്.

പണ്ട് കവാസാക്കി ബജാജ് കമ്പനി ഇറക്കിയ 4S CHAMPION ബൈക്ക് അപ്പൻറെ കൈയിലുണ്ട്, അപ്പൻ നാട്ടില്‍ ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ സഹോദരി പുത്രന്റെ കയ്യിലും, അപ്പൻ വന്നാൽ തിരിച്ചു തരുന്നതുമായ വണ്ടി. ഒരു കണക്കിന് കുടുംബ വണ്ടി.

എല്ലാ ഇടത്തരം കുടുംബങ്ങളിൽ എന്നപോലെ, ഈ കുടുംബത്തിലെ നാല് പേരും ആ വണ്ടിയിലാണ് സഞ്ചരിക്കാറ്. പെങ്ങൾ മുന്നിൽ, അപ്പൻ വണ്ടിയോടിക്കും, ബാക്കിൽ അമ്മ, ഇടയിൽ നായകനും. സ്നേഹം, ഒത്തൊരുമ, ഉലക്കമേയുള്ള ഉറക്കം, ബൈക്കിൽ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്ര, ഇതെല്ലാം ആയിരുന്നു അപ്പന്റെ കുടുംബം എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ പര്യായങ്ങൾ. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം എന്താണെന്നോ എന്തിനാണെന്നോ അവനൊരു പിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ് ബൈക്ക് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ നല്ല രസമാണ് കാഴ്ചകൾ കാണാം സ്പീഡിൽ പോകാം പിന്നെ അതിൽ ഒരു പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സുഖമുണ്ട്.

അങ്ങിനെ കാലം കഴിയുംതോറും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ബൈക്കിൽ നിന്ന് കാറിലോട്ട് മാറി തുടങ്ങി. കാറിനെ പറ്റി അപ്പനോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ്, അപ്പന് കാറോടിക്കാൻ അറിയില്ല ഓടിക്കാൻ അറിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല വാങ്ങാൻ കാശും ഇല്ല. അവന്റെ ചിന്തകൾ അങ്ങനെ ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്തി. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനും കാരണമുണ്ട്, ഒരിക്കൽ ഒരു വിവാഹ സൽക്കാരം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നല്ല മഴ അപ്പോൾ സഹോദരി പുത്രന്റെ കാർ ഉപയോഗിക്കാൻ അവസരം കിട്ടി, മഴയല്ലേ വീട്ടിൽ ചെന്ന് പിറ്റേദിവസം തന്നാൽ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അപ്പൻ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു മഴ മാറുന്നതുവരെ കാത്തുനിന്ന് മഴ തോർന്നശേഷം ബൈക്കിൽ തന്നെ തിരിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തി. ഇതിലും വലിയ ഒരു അനുഭവം വേണ്ടല്ലോ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താൻ.

അങ്ങനെ അവൻ കുട്ടിക്കാലവും കഴിഞ്ഞ് യൗവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. ഉപരിപഠനം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു അവധിക്കാലത്ത് അവൻ വീട്ടിലെത്തുകയും യാദൃശ്ചികമായി ഒരു വിരുന്നിനു പോകേണ്ട സന്ദർഭം വരികയും ചെയ്തു. പണ്ടത്തെപ്പോലെ ബൈക്കിൽ ഇനി സഞ്ചരിക്കുക എളുപ്പമല്ല. എല്ലാവരും വളർന്നിരിക്കുന്നു വളരെയധികം വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഒന്നുകിൽ ബസ്സിൽ പോകണം അല്ലെങ്കിൽ ടാക്സി. പോകുന്ന വിരുന്നിന്റെ ആർഭാടം വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ബസ്സിൽ പോകുന്നത് ഒരു കുറച്ചിലാണ്, അപ്പോൾ പിന്നെ ടാക്സി വിളിക്കേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം നടന്നത്. അപ്പൻറെ കൂട്ടുകാരിൽ ഒരാൾക്ക് കാറുണ്ട്, ആരും ഉപയോഗിക്കാതെ കിടപ്പാണ്. ടാക്സിയിൽ പോയാൽ അത് ലാഭം ആകില്ല എന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ട് ആയിരിക്കണം അപ്പൻ ആ കാർ ഓടിക്കാം എന്ന് എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ അത് തീരെ അങ്ങ് യോജിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല.

അപ്പനോ? കാറോ? എങ്ങിനെ?

ജിജ്ഞാസ വളർത്തേണ്ട നേരിട്ട് തന്നെ അപ്പനോട് ചോദിക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങ് ചോദിച്ചു.

അപ്പൻ, അപ്പന് അതിന് കാറോടിക്കാൻ അറിയുമോ?

ഞാനേ ദുബായിൽ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിലെ ഡ്രൈവറാ. എനിക്ക് ഓടിക്കാൻ അറിയാത്ത വണ്ടിയില്ല!!

ചെറുപ്പം മുതലേ അപ്പനെന്താ ജോലി എന്ന് ചോദിച്ചാൽ,

ഗൾഫിലാ, ഒരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിൽ വർക്ക് ചെയ്യുന്നു.

അത്രയേ പറയാറുള്ളൂ അല്ലെങ്കിൽ അത്രയേ അറിയുള്ളൂ.

പാളിപ്പോയ കുട്ടിക്കാലത്തെ ആ നിഗമനം അവൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഇനി ഇതുവരെ അപ്പൻ നാട്ടിൽ കാറോടിക്കാത്തതിന്റെ കാരണങ്ങൾ.

ഒന്ന്, സ്വന്തമായി കാറില്ല.

രണ്ട്,  വേറൊരാളുടെ വാഹനം ഓടിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല.

മൂന്ന്, ഇടതുവശം ചേർന്ന് പോകൽ അത്ര എളുപ്പമല്ല കാരണം അങ്ങ് ദുഫായിൽ എല്ലാം വലത്തോട്ട് ആണല്ലോ.

ഇതൊക്കെയാണ് വാസ്തവമെങ്കിലും അവൻ ചിന്തിച്ചു, അപ്പൊ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന പല ചിന്തകളും സത്യങ്ങൾ അല്ലായിരുന്നു അല്ലേ. അഭിമാനത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു 4S CHAMPION അത്രക്കങ്ങട് നല്ലതായിരുന്നില്ല, ഒരു കാർ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സുഖമായി ഇരുന്ന് കാഴ്ചകൾ കണ്ടു പോകാമായിരുന്നു. അപ്പൻ കുറച്ചു മുന്നേ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണമായിരുന്നു. കുറച്ചു മുന്നേ കംഫർട്ട് സോൺ വിട്ടു പുറത്തുവരണമായിരുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ കാലികമായും ചിന്താപരമായും നമുക്ക് കുറച്ചു മുന്നേറാമായിരുന്നു.

നിന്നെപോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കാൻ പറയുന്ന  സമയം, നിന്നെപോലെ നിനക്കുചുറ്റുമുള്ള മൃഗങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ കർത്താവ് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ഉള്ളതിനേക്കാൾ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. എന്നു പ്രത്യാശിക്കാം, മനുഷ്യന്റെ കാര്യമല്ലേ ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.

ചെറുപ്പം മുതലേ ഞാൻ വീട്ടിൽ  കണ്ടുവരുന്ന സമ്പ്രദായം ആണ് കോഴി വളർത്തൽ. കോഴിയെ വളർത്തുന്നു, അതിന്റെ മുട്ട എടുക്കുന്നു, ഒരു കാലം കഴിഞ്ഞാൽ കൊന്നു കറി വെച്ചു തിന്നുന്നു. ഈ പ്രക്രിയ തുടർന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു സുഹൃത്തിന്റ വീട്ടിൽ പോവാനിടയായി. സംസാരത്തിനിടയിൽ അവിടുത്തെ അമ്മ നസ്രാണികൾ വളർത്തുന്ന കോഴികളെ പറ്റി ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങൾ കോഴിയെ വളർത്തും, കോഴിമുട്ട എടുക്കും, അതെല്ലാം ശെരിയാ, പക്ഷേ നിങ്ങൾ വളർത്തിയ ഒരു മൃഗത്തെ കൊന്നു തിന്നാൻ എങ്ങിനെ മനസ്സ് വരുന്നു? "

ജീവിതത്തിൽ സർവസാധാരണയായി നടക്കുന്ന കാര്യം ആണെങ്കിലും ഒരാൾ മുഖത്ത് നോക്കി ചോദിച്ചപ്പോൾ ഉത്തരം ഇല്ലാതെയായി.

ചിന്തികേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മോയോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. അപ്പൊ അമ്മ പറഞ്ഞു,

"പിന്നെ നമ്മൾ വളർത്തിയ കോഴിയെ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും തിന്നാൻ കൊടുക്കാൻ പറ്റോ.. നാടൻ കോഴിയാ എന്താ ഇപ്പൊ വില."

ഹൈ, അതും ശെരിയണല്ലോ, എന്തായാലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കൊന്നു തിന്നും. എന്നാ പിന്നെ അങ്ങനെ ആവട്ടെ... അങ്ങിനെ ചിന്തകൾക്ക് വളർച്ച എത്തിക്കാൻ അറിയാത്ത ഞാൻ അന്ന് രാത്രിയും നാടൻ കോഴിക്കറി കൂട്ടി ചോറുണ്ടു. പിന്നിട് അന്ന് മനസ്സിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പിടികിട്ടാ വസ്തുതകളുടെ കൂടെ ഇതും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.

അങ്ങിനെ കൊല്ലവർഷം 2022, നീണ്ട ഒരു ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് എത്തുകയാണ്. പ്രശ്നകലുഷിതമായ കുടുംബാന്തരീക്ഷം മാറി അപ്പന്റെ സ്വഭാവ ദ്രുവീകരണം നടക്കുന്ന സമയം. രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വീട്ടിലെത്തുന്ന ഞാൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്  അപ്പൻറെ കോഴിവളർത്തൽ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. നല്ലയിനം 9 കോഴികളുണ്ട്, ചാത്തനും പിടയുമായി അങ്ങനെ കൊത്തി കൊത്തി നടക്കുന്നു. പിന്നീടാണ് ഞാൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്, പണ്ടത്തെ കോഴിവളർത്തലിൽ നിന്ന് വളരെയധികം വ്യത്യാസങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. അപ്പൻറെ ചിട്ടകൾ കോഴികളിലേക്കും പകർന്നിരിക്കുന്നു, എല്ലാത്തിനും കൃത്യം സമയം, കൃത്യം ഭക്ഷണം. പിന്നീടാണ് വേറൊരു കാര്യം എൻറെ ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടത് എല്ലാ കോഴികൾക്കും സ്വന്തമായി പേര് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. അതും നല്ല കലക്കൻ പേരുകൾ ജയഭാരതി, സീമ, ശ്രീവിദ്യ, സിൽക്ക്, ടോണികുട്ടൻ അങ്ങിനെ 9 പേരുകൾ. കുറ്റം പറയരുതല്ലോ നല്ല ഭംഗി ഉള്ള കോഴികൾ ആണ്. ജീവിതത്തിൻറെ റിട്ടയർമെൻറ് ലൈഫ് ഇങ്ങനെ ചെലവഴിക്കാൻ അപ്പൻ തിരഞ്ഞെടുത്തതാണോ അതോ നിർബന്ധിതനായതാണോ എന്നറിയില്ല പക്ഷേ ഇതെല്ലാം കണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അപ്പൻ എന്നോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടത്

"അതെ നമുക്കൊന്ന് ഒന്ന് മൃഗാശുപത്രി വരെ പോണം."

കാര്യം തിരക്കിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് ജയഭാരതിയുടെ കാലിൽ എന്തോ പഴുപ്പ് കയറിയിട്ടുണ്ട് ഒറ്റക്കാലിൽ ചാടിയാണ് നടപ്പ്. അങ്ങനെ ഞാനും അപ്പനും കൂടി ജയഭാരതിയെയും കൊണ്ട് മൃഗാശുപത്രിയിൽ എത്തി. അവിടെ ചെന്ന് കാര്യം പറഞ്ഞതും ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു

"അതു കുഴപ്പമില്ല നമുക്ക് പഴുപ്പ് കളയാം".

ജയഭാരതിയെ ഞങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു ഡോക്ടർ ഒരു കത്തിയുമായി വന്നു കാലിലെ പഴുപ്പ് അങ്ങ് കളഞ്ഞു. അതിനുശേഷം പല മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് അവിടെ ക്ലീൻ ചെയ്തു കെട്ടിവച്ചു. ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോൾ ജയഭാരതി ബലം പ്രയോഗിക്കുകയോ കരയുകയോ ഒന്നും ചെയ്തില്ല, സമാധാനപരമായിരുന്നു എല്ലാം.  ഇതൊന്നും കാണാൻ എനിക്കോ അപ്പനോ മനോധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ പണ്ടേ ലോലൻ ആണ് പക്ഷേ അപ്പനും ഇത് കണ്ടു നിന്നില്ല എന്നത് അത്ഭുതം തന്നെ. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പോകാൻ നേരം ഡോക്ടർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു

"ഇതുപോലെ എല്ലാദിവസവും ക്ലീൻ ചെയ്തു കെട്ടിവെക്കണം, പഴുപ്പ് ഉണ്ടെങ്കിൽ  അത് കുത്തി കളയണം."

അത് കേട്ടതും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി അതിനുശേഷം അപ്പൻ ചോദിച്ചു

"ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു വന്നാ പോരെ?".

ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു

"ദിവസം ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ ഇത് അത്ര വലിയ പണിയൊന്നുമില്ല".

അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്ന് കരുതി ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി ജയഭാരതിയും ആയി വീട്ടിൽ എത്തി അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു

"എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല നിങ്ങൾ തന്നെ ചെയ്തോ".

പിന്നീട് അമ്മ പറഞ്ഞു

"എന്നാൽ പിന്നെ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം ഇവൻ ഇവിടെ ഉള്ളതല്ലേ നമുക്ക് കറി വയ്ക്കാം".

ഞാൻ ചോദിച്ചു

"അതെന്താ നിങ്ങൾ ഇതിനു മുന്നേ കൊന്നു കൂട്ടാൻ വെക്കാതിരുന്നത്?"

അതിനുത്തരം എന്നെ വല്ലാതെ അതിശയിപ്പിച്ചു അത് പല ചിന്തകൾക്കും വഴിയൊരുക്കി, അമ്മ പറഞ്ഞു

"എനിക്കും അപ്പനും ഇവറ്റകളെ കൊല്ലാനോ തിന്നാനോ തോന്നുന്നില്ല നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ കറി വെച്ചു താരാം".

പക്ഷേ സമാന്തരമായ എന്റെ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ഞാനും അത് നിഷേധിച്ചു. അവസാനം അപ്പൻ തന്നെ ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തു. ദിവസവും രാവിലെ ജയഭാരതിയുടെ കാൽ  വൃത്തിയാക്കി മരുന്ന് വെച്ച് കെട്ടി പ്രത്യേകം ഒരു കൂട്ടിൽ ഇടും, ഭക്ഷണം വെള്ളം എല്ലാം കൊടുക്കും. ഇതെല്ലാം ചെയ്യുമ്പോൾ ജയഭാരതിയെ സമാധാനിപ്പിക്കും വിധം അപ്പൻ അവളോട് സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. എനിക്ക് ഇതൊരു അതിഭീകര അനുഭവം ആയി തോന്നിയെങ്കിലും അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയും തോന്നിയിരുന്നില്ല, ഇതെല്ലാം ശീലമായിരുന്നു.

മാതൃഭാഷ തന്നെ പിടിക്കാം, അതാകുമ്പോൾ വയിക്കുന്നവർക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടും.

ഈജിപ്ത് എന്ന ഒരു രാജ്യം ഉണ്ട്. രാജ്യത്തെ ജനസംഖ്യയുടെ തൊണ്ണൂറു ശതമാനവും നൈൽ നദിയുടെ തീരത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്, പ്രതിയേകിച്ഛ് നൈൽ ഡെൽറ്റ എന്നു പറയുന്ന പ്രദേശത്ത്. സ്വാഭാവികമായും വെള്ളം, കൃഷി, കച്ചവടം, പിന്നെ രാജ്യത്തെ ബാക്കി പ്രദേശങ്ങൾ മരുഭൂമിയാണ്. ഈ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഇവടുത്തെ ജനസാന്ദ്രത കൂടുന്നത്. പക്ഷെ അവിടുത്തെ ഭരണകൂടം നൈൽ ഡെൽറ്റയിലെ ജനസാന്ദ്രത കുറക്കാൻ പല പദ്ധതികളും അവിഷ്കരിച്ചു. ഡെൽറ്റക്ക് പുറത്ത് സെറ്റൽമെന്റുകൾ, കൃഷിക്ക് അവിശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ, ജലസേജനം. പക്ഷെ ഒന്നും ഫലിച്ചില്ല. എന്തായിരിക്കും കാരണം? ശീലങ്ങളും, വിശ്വാസങ്ങളും, അത് മാറ്റാനുള്ള മടി അല്ലെങ്കിൽ ഭയം, പിന്നെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള പേടി.

ഇത്രയേറെ ജീവിച്ചിട്ടും ഇനി ഒരു നിമിഷമെങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം ജീവിക്കാൻ ഉണ്ടായിട്ടും, മാറ്റം അത് എന്നും ഒരു ഭാരമേറിയ സംഗതിയാണ്. അങ്ങിനെ ഒരു ഭാരമേറിയ മാറ്റത്തെ പറ്റിയാണ് ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വീട് മാറ്റം.

പറഞ്ഞപോലെ വീട് മാറ്റം എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഭരമേറിയതാണ്. എനിക്ക് വളരെ കുറച്ച് സാധാനങ്ങളെ ഉള്ളു, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എങ്ങോട്ടും പോകാം എന്നുള്ള അഹങ്കരവും തെറ്റുധരണയും മാറ്റി തന്നു. അങ്ങിനെ മൂന്നു ദിവസത്തെ പ്രയത്നത്തിനൊടുവിൽ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റി. മൂന്നാം നിലയിലായതുകൊണ്ടും, വാടക കുറഞ്ഞ കെട്ടിടത്തിൽ ലിഫ്റ്റ് വെക്കാൻ ഉടമക്ക് മനസില്ലാത്തതുകൊണ്ടും, അഭിമാനിയായ ഞാൻ പരസഹായം കൂടാതെ എല്ലാം ചെയ്യുമെന്ന വിചാരം ഉള്ളതുകൊണ്ടും, നല്ല രീതിയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ശെരിക്കും പത വന്നു. അങ്ങിനെ കെട്ടിപറക്കി കൊണ്ടുവന്ന എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഹാളിൽ നിരത്തിവച്ഛ് ആദ്യ ദിവസം കഴിച്ചു കൂട്ടി.

മടിയനാണല്ലോ, ഇതൊന്നും എടുത്തുവെക്കാതെ രണ്ടാം ദിവസവും ആകെ ഉള്ള മേശയും കസേരയും ഇട്ട് വർക് ഫ്രം ഹോം തുടങ്ങി. പുറത്ത് തുലാവർഷം പെയ്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഹായ് മഴ!! ഭാഗ്യത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും അടയാളം. പിന്നെ നല്ല അൽക്കഹോളിക് വെതർ. അങ്ങിനെ മേശക്ക് മുകളിൽ കാലും കയറ്റിവച്ഛ് പണി തുടർന്നു. പക്ഷേ മഴ നിൽക്കുന്നില്ല.  എന്നാപ്പിന്നെ ഒന്നു ആസ്വദിച്ചേക്കാം എന്നും പറഞ്ഞ് കാലെടുത്തു നിലത്തു കുത്തിയതും എന്റെ മൂഞ്ചി മൂഞ്ചി. നിലത്തൊക്കെ വെള്ളം. ബെഡ്രൂയമിൽ വെള്ളം കയറമെങ്കിൽ എന്തായാലും ഹാളിൽ വെള്ളം കയറണം. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്നാകും പണി. വേഗം അടുക്കളയിൽ എത്തി, പക്ഷേ അവിടെ വെള്ളം കയറി വരുന്നേ ഉള്ളു. അപ്പോ പിന്നെ ഉറപ്പിച്ചു ബാത്റൂമിൽ ആണ് പ്രശ്നം. ചെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ, വീട്ടിൽ വെള്ളമില്ലാത്തത് ബാത്‌റൂമിൽ മാത്രം ആണ്. അങ്ങിനെ ഇത് എതിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് നോക്കി ചെന്നപ്പോൾ മുൻവശത്തെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വാതിലിന്റെ ഇടയിലൂടെ വെള്ളം വരുന്നു. ഇതെന്താ സംഭവം എന്ന് നോക്കി വാതിൽ തുറന്നതും ഏതോ ഡാം പൊട്ടിയപോലെ ഒരു ലോഡ് വെള്ളം അകത്തേക്ക്. ഈ ഉത്ഭവം കണ്ടുപിടിക്കാൻ പോയ സമയം നിലത്തു കിടന്നിരുന്ന എല്ലാം നനഞ്ഞിരിന്നു. ഡാം പൊട്ടിയപ്പോൾ എല്ലാം മുങ്ങി.

മോങ്ങാൻ ഇരുന്ന പട്ടിയുടെ തലയിൽ തേങ്ങാ വീണു.ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നു കരഞ്ഞു. പിന്നെ ഉണർന്നു. മൊത്തമായി മുങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ എല്ലാം എടുത്ത പൊക്കത്തിൽ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ വച്ചു. വെള്ളം എവിടെനിന്നു വരുന്നു എന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ വരാന്തയിലെ വാട്ടർ ഔട്ട്ലെറ്റ് ബ്ലോക്ക് ആണ്. അതാണ് വെള്ളപോക്കത്തിന് കാരണം. പിന്നെ നല്ല കിടിലൻ അശാസ്ത്രീയ നിർമാണവും. നല്ല രീതിയിൽ പണികിട്ടിയ ഞാൻ ആദ്യം പോയി മുതലാളിയെ തെറി വിളിച്ചു. പിന്നീട് തിരിച്ചു വന്ന് ഒരു കപ്പും ബുക്കറ്റും ആയി ഇറങ്ങി. അങ്ങിനെ, നീണ്ട 3 മണിക്കൂർ നേരത്തെ പ്രവർത്ഥനത്തിനൊടുവിൽ വെള്ളം എല്ലാം കളഞ്ഞു. കിടക്ക മുതൽ ഷെഡ്‌ഡി വരെ നനഞ്ഞു. ഞാൻ മാനസികമായി പൂജ്യം ആയി. എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുത്ത വീടും മോശം. മൊത്തത്തിൽ മൂഞ്ചലും കഞ്ഞികുടിയും. ഒറ്റക്ക് പറ്റില്ല കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടി പോകുമെന്നായി. വേഗം സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു. അവൻ വന്നതും കണ്ടതും കരച്ചിലും കെട്ടിപിടുത്തവും, ഹോ ഞാൻ അങ്ങ് കൈയിന്ന് പോയി. പിന്നീട് സംസാരിച്ചു, ഓരോ ചയകുടിച്ഛ് അവന്റെ കൂടെ അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയി. അടുത്ത ദിവസം തിരിച്ചു വന്ന് എല്ലാം ഒന്നിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി.

പിന്നീട് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു, ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതും തിരഞ്ഞെടുത്തതും ഒരിക്കലും തെറ്റായിരുന്നില്ല. എല്ലാ തിരുമാനകളും തിരഞ്ഞെടുകലും ശെരിയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ അതിൽ എത്ര മാത്രം ഉറച്ചു നിൽക്കുന്ന അതിലാണ് കാര്യം. ദൃഢനിശ്ചയത്തിലാണ് കാര്യം ഇരിക്കുന്നത്. ഒറ്റക്ക് ചെയ്യുന്നതിലല്ല, ഒരുമിച്ച് ചെയ്യിപ്പിക്കുനത്തിലാണ് കാര്യം. മാറ്റത്തെ പേടിച്ച് ഒരെ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നതിലല്ല, അനിവാര്യമായ മാറ്റങ്ങൾ നടത്തുന്നതിലാണ് കാര്യം. ഒറ്റക്ക് പറ്റില്ലെന്ന് കണ്ടാൽ തീർച്ചയായും സഹായം അവിശ്യപ്പെടുക. കരയുന്നതും വിഷമിക്കുന്നതും നീ മനുഷ്യനായതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാതെ ബലഹീനനായതുകൊണ്ടല്ല.

എഴുതാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഇതാ പ്രശ്നം, വാല് പിടിച്ച് അങ് പോകും. ഇപ്പൊ ഇതു തന്നെ എവിടുന്ന് തുടങ്ങണം എന്നാലോചിച്ച് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടണില്ല.

ഈ കൊച്ചുമക്കൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അപ്പാപ്പന്മാരും ഉണ്ടാകുന്നു, ഒപ്പം നല്ല എനർജിയും. എല്ലാവരേം പോലെ എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു രണ്ട് അപ്പാപ്പന്മാർ. അപ്പന്റെ അപ്പനും, അമ്മേടെ അപ്പനും. അന്തോണീയും ഇനാശുവും. അന്തോണി അപ്പാപ്പൻ ഇന്നും ഓർമകളിൽ ലെജൻഡ് ആണ്. നല്ല ഓർമ്മ വരുന്നതിനു മുന്നേ, ചെറുപ്പത്തിൽ പുള്ളിക്കാരൻ പോയി. അപ്പൊ കെട്ടറിവാണ് കൂടുതൽ. ഇവിടെ പറയുന്നത് പക്ഷേ ഇനാശു അപ്പാപ്പനെ പറ്റിയാണ്. ഏറെ കാലം എന്റെ അപ്പാപ്പൻ എന്ന പദവിയിൽ ജീവിച്ച അളാണ് പുള്ളി. എന്റെ അപ്പാപ്പൻ.

കർഷകനായിരുന്നു, ആയകാലത്ത് നല്ല രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ലൈവ് മനുഷ്യൻ. അമ്മ പറയാറുണ്ട്, പ്രസ്സ് നടത്തി അതിൽ കുറെ പേര് അപ്പാപ്പനെ പറ്റിച്ചു, പിന്നെ കൃഷിയിലെ പരാജയങ്ങൾ.. അങ്ങിനെ കുറെ. പക്ഷെ എനിക്ക് അപ്പാപ്പൻ വേറെ തന്നെ ഓർമയാണ്. ചെറുതിലെ, ചെറുതിലെ എന്നു പറഞ്ഞാൽ 4, 5 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വെക്കേഷൻ എന്നൊരു സംഭവം ഉണ്ട്. പത്തു മാസം ചുമന്ന സ്കൂൾ എന്ന ഗർഭം പ്രസവിച്ചശേഷം അടിച്ചു പൊളിക്കുന്ന രണ്ട് മാസം.കൊല്ലപ്പരീക്ഷയുടെ അവസനമാവുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ അമ്മേടെ അടുത്ത് ബുക്ക് ചെയ്‌ത് വെക്കും, “അമ്മേ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ അടുത്ത ദിവസം അപ്പാപ്പൻ വരില്ലേ കൊണ്ടുപോകാൻ.” പിന്നീട് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ എന്നും രാവിലെ അടുക്കളയിലുള്ള അമ്മേടെ അടുത്ത പോയി ചോദിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ കാര്യം. “ഇന്ന് അപ്പാപ്പൻ വരോ?”

കർഷകനല്ലേ സർ, ഒരു ഒഴിവ് കിട്ടണ്ടേ. അങ്ങിനെ ചോദിച്ച് ചോദിച്ച് ഒരു ദിവസം അപ്പാപ്പൻ വരും. മുണ്ടൊക്കെ ഉടുത്ത്, ഒരു സഞ്ചിയിൽ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായ കൂർക്ക, നേന്ത്രപ്പഴം, പയർ, ചേന അങ്ങിനെ കുറെ ഉണ്ടാകും. മുല്ലശ്ശേരി ടൂ മുതുവറ, അതായിരുന്നു എന്റെ ട്രിപ്പ്. വഴിയൊക്കെ കാണാപാഠം. അങ്ങിനെ മുതുവറ എത്തിയാൽ വേറെ തന്നെ ലോകം ആണ്. വലിയമ്മമാരുടെ മകളും എല്ലാവരും ആയിട്ട് മേളം ആണ്. അച്ഛന്റെ വീട് എന്നാ പറയാ.. തൃശ്ശൂര് ഗഡികൾക്ക്‌ അറിയാം. അമ്മേടെ അനിയനെ ഞങ്ങൾ അച്ഛൻ എന്നാ വിളിക്ക.. പ്രത്യേകിച്ചു ക്രിസ്‌ത്യാനികൾ.. അങ്ങിനെ അത് അച്ഛന്റെ വീടാകും. ജോഗ്രഫിക്കലി ഒരു കുന്നിന്റെ ചേരുവിലാണ് വീട്. വിലങ്ങൻ കുന്ന്. അപ്പോ കൗങ്ങുംതോപ്പും, പിന്നെ അതിനോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങളും, എസ്പ്ലോറേഷൻ ആണ് മെയിൻ. മാവ്വുംതൊപ്പിലോട്ടുള്ള അനധികൃത കയറ്റം, മാങ്ങതീറ്റ, ക്രിക്കറ്റ് കളി, ഒരു സൈക്കിളിൽ 4 പേരുടെ യാത്ര, അങ്ങിനെ സീൻ ആണ്.

രാത്രി വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ അപ്പാപ്പൻ പൊറോട്ട വാങ്ങി വരും. പറഞ്ഞ് കേട്ട ഒരു പരദൂഷണം ശരിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ വന്നാലെ അപ്പാപ്പൻ പൊറോട്ട വാങ്ങി വരുള്ളൂ ത്രേ. അത് എന്തോ ആവട്ടെ, ഞാൻ ഉള്ളപ്പോൾ അപ്പാപ്പൻ പൊറോട്ട വാങ്ങി വരും വിത്ത് പഞ്ചസാര മിക്സഡ്. കറി വാങ്ങാൻ കാശില്ലാതെ ആണോ അതോ കറി ഞാൻ കഴിക്കാത്ത കാരണം ആണോ എന്നറിയില്ല. പോറോട്ടയും പഞ്ചസാരയും ആണ് എന്റെ ഫേവറയിറ്റ്.

ഓർമയിൽ എവിടെയോ പൊറോട്ട കഴിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അപ്പാപ്പന്റെ ഒരു ഫ്രെയിം മനസിൽ ഉണ്ട്. പിന്നീട് ഞാൻ വലുതാകുകയും ആ കോമ്പിനേഷൻ ഞാൻ മറക്കുകയും ചെയ്തു. അച്ഛന്റെ വീട് പൊളിച്ചു പണിതു, കളിച്ച പറമ്പും, വരാനന്തയും ചെറുതായി.. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വലുതായി! സ്കൂൾ അടച്ചാൽ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള പോക്ക് കുറഞ്ഞു. എല്ലാം മാറി. അപ്പാപ്പന് വയ്യാതെ ആയി. അങ്ങിനെ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു.

ഈ ഇടക്ക് അപ്പാപ്പനും വിടപറഞ്ഞു. ഇനിയൊരിക്കലും കിട്ടാത്ത പോറോട്ടയും പഞ്ചസാരയുടെയും രുചി നാക്കിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ വരും. അപ്പോൾ സൈക്കിൾ പിടിച്ച് പടികടന്നു വരുന്ന അപ്പാപ്പനെ ഓർമ വരും.