emeryowa.

de zee is dood de aarde is dood omdat de Muziek dood is - het brood des levens

alles verdwijnt waar gij dansend verschijnt

Dag zoon

je te laisserai des mots en dessous de ta porte en dessous de la lune qui chante tout pres de la place où tes pieds passent caché dans les trous de temps d'hiver et quand tu es seule pendant un instant

Toen journalist Guido Fonteyn naar de Esseghemstraat in Jette verhuisde, vermoedde hij niet dat hij zou kennismaken met de voormalige buurvrouw van René Magritte, die daar van 1930 tot aan zijn dood heeft gewoond. In zijn boek 'Afscheid van Margritte' vertelt hij enkele smakelijke anekdotes over de meest gereproduceerde kunstenaar van de 20ste eeuw. 'Mevrouw Boudry vertelde hoe Magritte regelmatig bij haar binnenstoof om appelen en peren uit de fruitschaal te lenen. Magritte schilderde die naar de natuur, waarna hij de vruchten terugbracht. Op een keer liet Magritte haar trots een naakte vrouw op doek zien, waarop de preutse madame Boudry vol waardigheid schilder en doek de deur wees: geen vuiligheid in haar huis! Magritte kwam een paar uur later terug en had rond het naakte vrouwenlichaam meters saucijzen als een vrouwenmantel gedrapeerd.'

'Des te beter' zei ik. Ik gebruikte de woorden 'des te beter' alleen in noodsituaties waarin ik geen andere affirmatieve taalkundige uitdrukking kon bedenken, maar zwijgen ongepast zou zijn.