Gri

Sesinde ne var biliyor musun Bir bahçenin ortası var Mavi ipek kış çiçeği Sigara içmek için Üst kata çıkıyorsun

Sesinde ne var biliyor musun Uykusuz Türkçe var İşinden memnun değilsin Bu kenti sevmiyorsun Bir adam gazetesini katlar

Sesinde ne var biliyor musun Eski öpüşler var Banyonun buzlu camı Birkaç gün görünmedin Okul şarkıları var

Sesinde ne var biliyor musun Ev dağınıklığı var İki de bir elini başına götürüp Rüzgarda dağılan yalnızlığını Düzeltiyorsun

Sesinde ne var biliyor musun Söylemediğin sözcükler var Küçücük şeyler belki Ama günün bu saatinde Anıt gibi dururlar

Sesinde ne var biliyor musun Söyleyemediğin sözcükler var

Aşk henüz balçıkla kan arasındaydı:

Ben saçlarını örüyordum bir ıssız gezegende,

Daha yaşanmamış geceleri hayâl ediyordum,

Bir yılkı atı gibi başıboş sıcaklığını Tutup geleceğe ben yediyordum.

Aşk henüz bedenle can arasındaydı:

Tâ gözlerinin içine bakıyordum bir ıssız gezegende,

Yıldızları koyuyordum yerliyerine…

Acıyı öğreniyordum, o muhteşem acıyı…

Nefesimle çizgiler çiziyordum ellerine…

Aşk henüz mekânla zaman arasındaydı:

Göç arzuları mı ne kımıldıyordu içimizde?

Kolların boynumdaydı, yüzün yüzüme değiyordu,

Bir yasak ağacın gölgesindeydik ikimiz;

Olgun şiirler dalları yere eğiyordu…

Aşk henüz toprakla duman arasındaydı:

Dokuz renkli kehkeşânlar dolaşıyordu çevremizde,

Ben süt-beyaz teninden ay ışığını süzüyordum.

Kalem yoktu, kâğıt yoktu, harf yoktu,

Kirpik uçlarımla alnına bir şeyler yazıyordum.

Aşk henüz gurubla tan arasındaydı:

Bir ıssız gezegende fısıldaşıyorduk ikimiz,

Sözün lezzetini tadıyorduk bir mercan kadehten,

Deli yağmurlar dolduruyordu derin çukurları,

Henüz denizler yoktu ben seni severken

Sevgilim sana İsa’dan ve Musa’dan bahsetmek istiyorum. Ay’ın, Dünya’nın etrafında kaç kere döndüğünden, Sivrisineğin tam kırk yedi dişi olduğundan ve Gök kubenin altında konuşulan her dilden. Saçlarının önüne düşüşünü nasıl sevdiğimden, bahsetmek istiyorum sana. Sabahları evde çıplak ayak yürümeyi, sen uyanmadan masada çayı hazır etmeyi ve Tüm bunları yapmayı, en içten. Sana kışın da bir mevsim olduğundan bahsetmek istiyorum. İzmir’ e de bu sene kar yağdığından, Sokaktaki aç çocukların birbirini nasıl bıçakladığından ve En bitmez denilen yolların yürünerek azaldığından. Gel seninle gönlümüzdeki putları yıkalım, Yeni bir lisanda konuşalım, Sağ eli sol memenin üzerinde uyutalım. Onlar bilmez. Onlar kör ve sağır. Onların ruhu satılmış, Onlar sevdaya düşman Ama sen bilirsin ki İstanbul dediğin yedi tepe, birkaç sokak ve Ders kitaplarındaki çizimden ibaret değildir Kızılırmak Sana bozkırında bir bitki örtüsü oluşundan bahsetmek istiyorum. Sevgilim, herkes farkında ki bir Anadolu var. Öyle yabancı öyle mahzun hissetme kendini Elbette türkülerin coğrafyamızda yeri var. İyisi mi gel seninle içimizde şeytanları taşlayalım Toplumcu gerçekci olmaya gerek yok Mevzuya kişisel yaklaşalım. Gayet aklı başında sevelim birbirimizi, Dört mevsimde kalmasın Yeni bir dünyada avaz avaz bağıralım. Sana sevdanın olasılığından, Aşkın psikolojik kutsallığından ve Gün batımı gibi yakan vedalardan bahsetmek istiyorum. Üzülme sevgilim. Sakın kederlenme. Sadece senin değil, Bu hayatta herkesin gönlünü en az bir kere kırdılar. Bahçesinde çardağı olan müstakil ev mutluluğunda. Şu beyaz çarşaf örtüsü mahremi üstüne bin tövbe edelim. Gel seninle işleri yoluna koyalım. Kendimizi toprağa emanet edelim. Hatta sen koynumda yaşlan, Çoğal saçlarımın uçlarında. Bizden üresin her vicdanı hür evlat, Özgürlük uğruna gerekirse tutsak. Gönlümüzün kapılarına büyük harflerle yazalım ‘Yaşamak, ille de yaşamak.” Bak bu şiir bir başkaldırıdır! Bir nevi dövüşmek yumruk yumruğa. Tut elimi, Tut ki varoluşumuz manasını bulsun. Bu dağlar, bu ovalar, bak bu tek valize sığan telaşlar… Bunlar sevdanın olası can yakan kıvrımları, Ama en iyi sen ve ben biliriz. Bir insanın nasıl özlediğini yuvasını.

elim ayağım epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum adında hem ekmek, hem gül geçen kimseyi görmedim tanımıyorum ben biraz yavaş günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri ben biraz en üzgün baharatlara fena meyilli mümkünse haşhaş yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi diyelim zencefil diyelim hatmi elim ayağım başımdan geçenle aklımdan geçenin karıştığı bu masal aşk her şeyi daha yavaş yapmaktır diye diye yürüdüğüm bir sokak kalbinde tef ve delik kalbinde dünya lekesi taşıyan bir çocuk resmi demişti madem günde beş vakit kalkıp sana baktım madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım ben uyudum bu kadar uykusunu diledim dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun kendimi seninle öldüreceğim dediğim feci bir kalbim bir elim bir ayağım ağzıma doldurduğum rüzgarla üfleyeceğim sözlerim diyelim fena diyelim feci elim ayağım artık nereye ne götürdüğümü bilmediğim bu sapakta sesini burada bırakıp giden şeylere baharat diyen o aktar dedi tamam olmak küfür tamam etmek hâşâ bir ömür ağrıma gitse de dünyadan oluşmuş harfler yarım dalgın ve kusurlu geldim ben buraya günde beş defa hiçbir şey yapmamaktansa kalıp sana baktım kalıp sana bakmak oldu dünya baharatları tek tek zamanın bizi nasıl terlettiğini tane tane dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya dağlarına yedi çarşılarına bir kez kar yağan doğu durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya diyelim fesleğen vardı durup fesleğen çalıştım buralarda diyelim fesleğen çalışmış kadar yoruldum ben dünyada bil dedim ilk kez ekmek ve gül geçecek yanımızdan ilk kez ekmek ve gül geçecek adımızda yalvarırım beni dünyaya bulaştırma elim ayağım ilkin ruhunu ve duvarını duayla koruyan bir evde karıştı aklım karıştı kalbim doğu dağlarını yedi diyen ninem her baktığını görmesin diye su içirdi kız kardeşlerime rüzgar yedirdi her bildiğini demesin diye işte ona hep bir çukurdan baktım hep yutkundum ninem ve dünya demeden önce dağlarını yiyen doğunun adıyla bakışsız bu yüzü seçtim kendime dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat o avlu o dam o çocukluk dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya elim ayağım yani kalbi yutkunmakla dolu kız kardeşlerim bu nasıl mümkün saçlarından başladılar konuşmaya dedim değil mi ki simsiyah yaşımdayım değil mi ki ekmeğimi yüzümün teri içinde yedim ben de gitmeliyim artık o en fena bitkilere çağırdığım haşhaş gittiğim hatmi olduğum zencefil aslında hep bir odun sarsınlar onu içeyim dedim kendi kendime duvarımızda dua dualarda büyülü o nine elim ayağım taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde ben iyiyim de kalbim delik ben iyiyim de burası doğu ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde bu farz dedim bu farz bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık cümlelerimi yarım beni duman eden her neyse onun adına bu nasıl mümkün ki önce gözlerimden başladım ben konuşmaya akşamını gördüm dünyanın merak kuşku ve bekleme yerlerini hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem o ayna gördüm nereye gitsem ben dik gölgm kamburdu bu dünyada elim ayağım sen gittin yağmurun sürdü sonra denediğim taş çarşıları oldu dünyanın sabır bitkileri kırk uykusunu uyuduğum doğu kırk yolunu yürüdüğüm sokak hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin ben dik gölgem kambur bu leke başka

Üç kez seni seviyorum diye uyandım

Tuttum sonra çiçeklerin suyunu değiştirdim

Bir bulut başını almış gidiyordu görüyordum.

Sabahın bir yerinden düşmüş gibiydi yüzün.

Sokağı balkonları yarım kalmış bir şiiri teptim

Sıkıldım yemekler yaptım kendime otlar kuruttum

-Taflanım! diyordu bir ses duyuyordum.

Cumhuriyetin ilk günleri gibiydi yüzün.

Kalktım sonra bir aşağı bir yukarı dolaştım

Şiirler okudum şiirlerdeki yaşa geldim

Karanfil sakız kokan soluğunu üstümde duydum.

Eskitiyorum eskitiyorum kalıyor ne kadar güzel olduğun.