CLIMATE 2—Hindi pa umuuwi
Automatic na bumukas ang gate ng bahay namin ng inihinto ko do’n sa tapat ang kotse ko. Lumapit yung isa sa mga driver namin kaya binuksan ko yung bintana ng kotse ko.
“Sir, kayo po ba ang magpa-park?”
Umiling ako, “Hindi na. Ako na lang.” Tapos itinaas ko na yung bintana ng kotse ko. Inapakan ko agad yung gas pedal para mai-park ko na yung kotse ko. Pagod ako. Gusto ko na magpahinga.
Bago pa ako makalabas ng kotse, tumunog yung phone ko. Dinukot ko ‘yon mula sa bulsa ng Jansport bag ko. Tinignan ko muna yung caller ID bago ko sagutin. Napangisi ako. Ang ringtone ko kasi ay ungol ng babae, at ang tumatawag sa akin ay ang babaeng kasiping ko kanina.
“Babe, I miss you!” Pambungad ni Dindy sa akin. Siya yung kahalikan ko kanina sa hallway, malapit sa parking lot ng school.
I chuckled, “Agad-agad?” Kakaalis ko pa lang kasi mula doon sa condo niya. One round lang. Baka magka-aids na ko neto, eh. Tsaka pagod na rin ako. Gaya ng sabi ko, gusto ko na magpahinga. I’m sure clean naman si Dindy. Isa siyang anak ng Governor. Hindi pwedeng careless siya dahil in the first place, kung ‘di siya marunong mag-ingat, eh ‘di ko naman siya papatulan.
“Yup, babe. Actually… I’m still naked.” Malanding sabi niya sa akin then she giggled. Ako naman, napahalakhak. Nakakaadik talaga ako, ano? Lagi na lang sila nanghihingi ng round two. Kahit pa siya.
I smirked kahit ‘di ako nakikita ni Dindy, “Talaga? Bakit ‘di ka pa magbihis, Dinds? Lalamigin ka ni’yan sige.” I used my seductive voice. Yeah… I’m enjoying this. Sobra akong nageenjoy sa ginagawa ko. Sobra.
“Hmm? Balik ka dito, babe. Puhlease?” Naiimagine ko na si Dindy na nagpa-pout. Baby face kasi siya at ngayon, napatunayan ko na totoo talaga ang quote na; Looks can be deceiving. Dahil akala ko kanina, mababagot ako—pero kabaligtaran pala. She may look like an innocent girl but deep inside, down at her cherry, she’s a one hot, sexy, and wild lady.
“I’m sorry, Dindy. I can’t. I’m tired.” Hindi naman ako ganu’n kaadik sa sex kaya hindi ko na kailangan pang balikan si Dindy, “Maybe next time, okay?” Narinig ko kasi ang malungkot na pagsinghap niya. Ayoko namang malungkot ang mga babaeng nakakatalik ko pagtapos naming magtalik. Kaya sinabi ko ‘yan para mabuhayan siya ng loob. And I’m right, nabuhayan nga siya ng loob.
“Aryt, babe! Aasahan ko ‘yan, huh? I’m really horny right now… But if you’re tired, sige. Next time na lang. Hihi.” The way she said it? It could’ve turn me on kun’di lang ako pagod. Napaka-diretsa niya na natawa talaga ako. At ano? Horny? Shit. Gan’yan ba ang epekto ko sa mga babae? Naadik sa sex?
“Okay, Dinds. Bye! Got to go!” I ended the call immediately. Marami pang sasabihin ‘yun si Dindy para ‘di maputol ang usapan namin kaya pinindot ko na agad ang end call. Alam ko na ‘yun, eh… Kabisa ko na ang mga babae. Gagawa’t gagawa sila ng paraan para mabigyan ko sila ng oras.
Bago ko maibulsa ang cellphone ko, nakita ko kung anong oras na, “8:49…” Naningkit ang mga mata ko. Napahikab nga ako bigla. Pagod at inaantok na talaga ako, “Gabi na pala.”
Sinukbit ko yung bag ko’t lumabas na ako ng kotse. Gabi na nga dahil madilim na ang langit. Kaya kitang-kita kung may ilaw ang bahay o hindi. May ilaw naman na nakabukas sa bahay namin kaso sa baba lang. Nagtaka ako agad. Bakit walang ilaw na nakabukas sa taas? Usually kasi, bukas na ang ilaw sa taas pag ganitong oras.
“Hijo, anong gusto mong panghapunan?” Sinalubong agad ako ni Manang Delya. Siya ang pinakapinagkakatiwalaan namin dito sa bahay pag wala kaming dalawa. Siya ang aming mayordoma. Parang babaeng butler? Ganu’n.
Kumunot ang noo ko, “Kayo po ang magluluto, Manang?” Tanong ko kay Manang. Nakapagtataka naman na siya ang magluluto ngayon. Nasanay na kasi ako ni si Allison ang nagluluto lagi. Mapa-agahan, tanghalian, at hapunan. Kaya nakapagtataka naman ngayon na si Manang ang magluluto.
“Oo, hijo. Ako ang magluluto.” Sagot ni Manang sa akin habang tumatango.
Sasabihin ko sana na si Allison na lang ang magluto kaso naurong ang dila ko. Baka kung ano pang isipin ni Manang. Napakibit-balikat na lang ako, “Kahit ano po, Manang. Alam niyo naman ang mga ayaw at gusto ko, ‘di ba?” Ngumiti ako kay Manang. Napangiti rin siya. Si Manang ang ni-request kong maging mayordoma namin ni Allison kay Papa dahil siya ang yaya ko nung bata ako. Malapit ang loob ko sa kan’ya, “Sige Manang, bihis lang ho ako.”
Tumango lang si Manang Delya sa akin. Umakyat na ako papuntang second floor. Pagod na talaga ako. Pagkatapos kumain, matutulog na ako. Binuksan ko kaagad ang pinto ng makarating ako sa kwarto namin at tumambad sa akin ang isang madilim na silid.
“Allison?” Pagtawag ko sa kan’ya. Baka mamaya tulog na siya. Nakalimutan niya lang magbukas ng lampshade, “Alli?” Tinawag ko siya uli dahil walang sumagot. Again, no response… “Whatever.” Binuksan ko na lang yung ilaw. Kapag ‘di ko binuksan yung ilaw edi nadapa ako? Tsk! Wala akong pake kung magising pa si Alli—Natigilan ako. Pagkaharap ko kasi sa direksyon kung nasaan yung kama, eh isang maputi, malinis at walang gusot na bed sheet ang tumambad sa akin. Maayos ang pagkakalagay ng unan. In fact ang buong kwarto, malinis na malinis. Parang wala kang alikabok na makikita.
Nagkibit balikat na lang ako, “Baka nasa guestroom.” Dumiretso ako sa desk ko’t nilapag ko na yung mga gamit ko. Nasa guestroom lang ‘yun si Allison. Hindi iyon umuuwi ng gabi. Gano’n ‘yon pag may topak. Nasigawan ko kasi kanina dahil tatanga-tanga. ‘Di tumitingin sa dinadaanan. At sa lahat ng babanggain, ako pa? Psh.
Dahil sa nalalagkitan ako sa sarili ko, nag-shower ako saglit. As in saglit lang dahil baka mapasma ako. Tsaka baka maamoy ako ni Allison. Kahit na ganu’n ang trato ko sa kan’ya, syempre may awa pa rin ako kahit papano. Amoy sigarilyo’t alak ako. Pinagbabawalan niya akong sa mga bisyo kong ganyan, hindi ko nga lang sinusunod.
Pagkatapos kong mag-shower, pabagsak akong humiga sa kama. Pagod na pagod na talaga ako. Nangangiti na rin ang mga mata ko. Senyales na inaantok na ako. Pero gutom rin ako eh. Wala naman akong kinain na pagkain kanina. Si Dindy lang ang kinain ko.
Nagising ako dahil sa katok. Napakamot pa ako sa ulo ko. Sigurado akong hindi iyon si Allison dahil bakit pa siya kakatok? Isa sa mga 3 katulong naming iyon, o kaya si Manang Delya.
“Bukas ‘yan.” Sabi ko habang kinukusot ko ang mga mata ko. Napatingin ako sa orasan sa side table at napag-alamang 9:30 na. Mag-iisang oras rin akong nakatulog.
Inawang ng onti ang pinto, “Hijo, handa na ang pagkain.” Si Manang ‘yan. Nginitian niya ako ng makita niyang drogi pa ang itsura ko.
Natawa ako, “Si Manang oh!” Tumayo ako at nagstretching ng onti, “Sige po, Manang. Bababa na ako.”
Ineexpect kong makikita ko si Allison na nakaupo na sa dining table at sasalubungin ako ng isa niyang matamis na ngiti. Ganu’n lagi ang ginagawa niya, eh. Minsan nga naiinis na ako kasi pakiramdam ko para akong batang musmos. Pinagsisilbihan niya ako. Siya ang maglalagay ng plato, kutsara, baso, at pati laman nun, siya ang maglalagay. Parang siya na nga ang tumatayong yaya ko eh. Alagang-alaga ako.
Nakangisi ako habang naglalakad papuntang kitchen dahil sa naiisip ko at mabilis iyong nawala nang makita kong walang Allison na nagaabang sa akin sa lamesa. Isang plato lang rin ang nakahain sa lamesa namin. Umupo ako ng may malaking question mark sa noo ko.
“Paborito mo, Gav. Halabos na hipon.” Ngumiti si Manang sa akin habang nilalapag niya ang niluto niya. Hmmm… Ang bango! Naramdaman ko na agad ang pagrambol ng tyan ko. Paborito ko itong halabos na hipon, at paborito rin ito ni— “Sige hijo, kumain ka ng mabuti d’yan. Pupunta muna ako sa kusina.” Pagpapaalam ni Manang matapos niyang lagyan ng coke ang baso ko.
“Ah… Manang!” Napahinto si Manang sa tawag ko. Lumingon siya sa akin. May gusto kasi ako itanong. Kung bakit ako lang mag-isa ang kakain ngayon. Hindi ba kakain si Allison? O nakakain na siya kanina pa? Himala kung ganu’n. Lagi niya akong hinihintay, eh.
“Bakit, hijo? May kailangan ka pa?”
Umiling ako, “Ah, ‘di ho. Wala po, Manang.” Lumunok muna ako bago ko tinanong ang gusto kong itanong, “Hin… Hindi po ba kakain si Allison? Hindi po ba siya sasabay sa akin?” Biglang nag-iwas ng tingin si Manang kaya naningkit ang mga mata ko, “Manang?”
“Ah, hijo…” Huminto si Manang sa pagsasalita, “Iyon nga sana ang gusto ko sabihin sa iyo kanina pa, eh. Hindi ko lang alam kung papaano.” Lalo tuloy nalukot ang noo ko sa pinagsasabi ni Manang, “Si Allison kasi… hindi pa umuuwi. Nagaalala na nga ako sa batang yun e. Hindi naman ‘yon inaabot ng gabi sa pag-uwi.” Manang is really worried. I can see it in her face, “A-Akala ko nga magkasabay kayong uuwi… kaso—“
Natigil si Manang dahil sa hunghang kong pagtawa. Halata kasi sa tawa ko na pilit lang iyon. Dahil sa mga sinabi ni Manang, biglang lumakas ang kabog sa dibdib ko. Si Allison? Hindi pa nakakauwi? Imposible.
“Manang, anong oras na oh. Magaalasdyes na. Hindi umuuwi ng gabi iyon si Allison kapag ‘di niya ako kasama. Baka nasa guestroom lang siya. ‘Di niyo lang siya nakitang pumasok ng bahay. ‘Lam niyo naman ‘yun, may pagkaninja.” I tried to chuckle again. Pinapaniwala ko si Manang sa sinabi ko, pati na rin ang sarili ko, pinapaniwala kong nasa guestroom lang si Allison, natutulog ng mahimbing.
Pinutol ko uli si Manang, “Ako na po ang tatawag sa kanya Manang.” Ngumisi pa ako. Nilalaktawan ko na nga yung baytang ng hagdan pagakyat ko dahil kaya ko naman. For sure, mabubuhayan ng loob ‘yun si Allison dahil ako ang tatawag sa kan’ya para kumain.
Kumatok muna ako, “Allison!” Tapos kumatok uli ako. Pero gaya ng kanina, NR. No response pa rin. Kaya pinihit ko yung knob ng pinto’t, bukas… Bukas ang guestroom.
“Alli?” Tinawag ko uli siya habang kinakapa ko ang switch ng ilaw. At gaya rin kanina, isang kwartong sobrang linis ang tumambad sa akin. Wala pang gusot ang bed sheet ng kama. Chineck ko ang closet ng guestroom at walang damit du’n. Ibig sabihin… fuck. Hindi pa umuuuwi si Allison.
Agad ko siyang tinawagan habang papalabas ako ng guestroom. Ito ang kauna-unahang pagkakataong wala pa si Allison ng bahay ng dis oras ng gabi. At alam niyo kung anong sumagot sa akin?
“The subscriber cannot be reach. Please try your call later.” Ang puchang operator.
“Ano, hijo? Nasa guestroom ba siya?” Tanong agad ni Manang sa akin pagkabalik ko sa kusina. Nang makita ko ang pagkain, narealize kong nawalan na ako ng gana. Pero pinilit ko pa rin kumain, habang tinatawagan si Allison na nakapatay ang cellphone.
Umiling ako kay Manang bilang sagot bago ako naupo sa upuan, “Wala siya Manang.” Narinig ko ang pagsinghap ni Manang kaya agad akong nagsabi ng bagay na makakapagpabawas ng pagaalala niya, “Uuwi rin iyon, Manang. Wag po kayong mag-alala. Ako pong bahala.” Tumango lang si Manang nu’n sa akin tsaka nagpaalam para umalis. Ako naman, halos kalahati lang ang nagalaw ko sa pagkain ko. Pucha talaga, Allison. Bwiset ka talaga!
“The subscriber cannot be reach. Please try again later.”
Nasa kwarto na ako ngayon. Halos maibato ko na yung phone ko dahil iyan at iyan lang ang sumasagot sa akin. Pang-ilang tawag ko na ‘yan kay Allison. Hindi ko na mabilang. At naiinis ako. Naiinis ako dahil alas dose na ng gabi, wala pa rin siya. Hindi pa rin siya umuuwi. At mas lalong naiinis ako dahil kahit anong tanggi ko… nag-aalala ako. Nag-aalala ako para sa kan’ya dahil responsibilidad ko siya.
“The subscriber cannot be reach. Please try again later.”
Binitawan ko ang phone ko sa ibabaw ng kama. Nafufrustrate ako. Hindi ako makatulog dahil wala pa si Allison. Punyeta naman ‘to. May nangyari bang masama sa kanya kaya hindi pa siya umuuwi? Fuck! Sana hindi… Sana wala.
“Nasa’n ka na ba, Allison?” Napasabunot ako sa ulo ko, “FUCK!” I’m really worried. Ugh. Kahit anong tanggi ko talaga, eh nag-aalala ako sa kan’ya. Kahit papaano, nag-aalala ako para sa kanya…
“Pa.” Tinawagan ko na si Papa. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Mapupuyat pa ako nito. Maaga ang pasok ko bukas.
“Oh, Spike? Bakit ka napatawag anak? Gabi na, ah?” Pambungad sa akin ni Papa. Alam kong gising pa siya dahil marami siyang ginagawa. Hindi ko nga alam kung nagpapahinga pa ‘yan e.
“Si…” Tumikhim ako’t lumunok, “Si Allison kasi, Papa… ‘Di pa siya umuuwi.”
Gulat na sumagot si Papa, “Ano? Si Allison? Hindi iyon inaabot ng ganitong oras sa pag-uwi, ‘di ba?” Kahit ‘di ko nakikita, alam kong umiiling si Papa, “Sige. Ako na ang bahala. Ipapahanap ko siya.”
“Thanks Pa.” Ayun na lang ang nasagot ko. Kahit papano, medyo nawala ng onti ang kaba dito.
“Anytime, son.” Iyan ang huling sinabi ni Papa bago ko binaba yung tawag.
Humiga na ako pagkatapos kong tawagan si Papa. Ngayon ko lang naramdaman ang pagod ko para sa buong araw na ‘to. Pumikit ako… At napamulat uli. Mukha kasi ni Allison ang nakikita ko. Ang nakangiti niyang mukha. Binabalot na naman tuloy ng konsensya ang puso ko, pero… Mas lamang pa rin ang galit ko. Mas nangingibabaw pa rin yun kesa sa konsensya at awa ko para sa kanya.
Kung nagtataka kayo kung bakit kami sa iisang bubuong nakatira at iniisip niyong mag-asawa na kami? No. NAGKAKAMALI KAYO. Dahil girlfriend ko lang si Allison Villanueva. Actually, fiancée ko siya at kagustuhan ‘to ng Papa ko.
Ang magsama kami sa iisang bubong para ihanda kami sa buhay bilang mag-asawa.
dailybridgerton
snowghoul
gummygunk
kianamaiart
blakekathryn
ellievsbear