Bir rüyanın içinde yaşıyorum

öyle yıkma kendini

öyle mahsun, öyle garip…

nerede olursan ol

içerde, dışarda, derste, sırada,

yürü üstüne üstüne

tükür yüzüne celladın

fırsatçının, fesatçının, hayının…

dayan kitap ile

dayan iş ile

tırnak ile, diş ile

umut ile, sevda ile, düş ile

“Bende hiç tükenmez bir hayat vardı /

kırlara yayılan ilkbahar gibi “

Leyla -güzel kadın -aynada kendine baktı.Mutluydu.Onu üzecek ,karamsarlığa sürükleyecek herhangi bir durum yoktu.Kahvaltıyı hazırladı şarkının hep aynı nakaratını tekrar ederek: “Bende hiç tükenmez bir hayat vardı /kırlara yayılan ilkbahar gibi…” Eşini kaldırdı.Birlikte kah sohbet ederek kah ekrandaki haberi izleyerek güzelce kahvaltılarını yaptılar.Haberler bugün nedense hep güzel şeylerden bahsediyordu.Hayret diye içinden geçerdi ,halbuki hep kötü haberler duyuyorduk.Bugün kıyamet mi kopacak acaba diye hafifçe ürktü ama hafifçe.Nerden bilsindi ki Leyla ,bugün onun için küçük kıyamet kopacaktı.

Burada gün batmıştı.Güneş doğan yerler de vardı.Hayat da böyle değil miydi zaten ,bazen her yer karanlık,güneşli olduğu zamanlar da oluyordu.İnsan mutlu olduğu anlarda zamanın nasıl geçtiğini anlamaz.Ama acı dolu günler insanın gerçekten yaşamı tam kavradığı günlerdi.Acı.İnsanı olgunlaştıran şeydi.Acı insanın yoluydu .Acılarda kısımlara ayrılıyordu.Acı vardı acı vardı.Bazı acılar hiç unutulmazdı.Aslında şöyle demek daha doğruydu:Unutmak istmediğin acılar vardı.

Leyla acı içinde bir hayat yaşamıştı.Güçlü bir kadındı.Acı onu daha büyütmüştü.Acı çeke çeke Kaya gibi güçlenmişti.Hani hayatımı anlatsam roman olur derler ya ,işte Leyla’nın hayatı tam bir romanlık bir hayattı.Bu hayatın içinde her şey vardı:Aşk...Sevinç ...Üzüntü ...Keder ....acı.Leyla Antalya’da yaşıyordu ama burada doğmamıştı.Ama yaşadığı yere sıkı bağlıydı.Bağlılık.Herkese , her şeye rağmen sıkı sıkı bağlılık onun en önemli özelliğiydi.Pes etmezdi.Hep aynı şeyi düşünürdü:Yıldızlar karanlıkta doğar.Hayat hep bahar olmadığı gibi hep de kış değildi.

Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde

Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri

Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak

Şarkılar çaldı odalarda

Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm

Düşmanlarımız dışında

Düşmanlarımız çünkü

Sevgiyi yok ettikleri için

Düşmanımız oldular-

Beyaz ipek gibi yağdı kar

Bir kız kardan hafif yüreğiyle

Geçip gitti güvercinleri anımsatarak.

Uzaktaki şehir

Uykuya dalmıştır şimdi.

Düşündüm bir bir

Kardeşlerimin ne yaptıklarını

Nihat

Uyumuyor olmalı.

-Nefis bir şarkı

Söylüyor yandaki odadaki kız

Bir Rus

Halk şarkısı.

Ve şimdi koroyla

Başladılar-

Nihat düşünüyordur

Karanlıkta.

-Sanırım

Bir saatten sonra

Hapishanede

Dışardan söndürüyorlar ışıkları-

Beyaz ipek gibi yağdı kar

Bir kız kelebek adımlarıyla

Geçip gitti karın üzerinden.

İnsanlar kendi şarkılarını

Kendi hayallerini taşıyorlar.

Çağdaş şarkılar

Gerekli onlara

Hem Hayatlarının

Derinliklerinden söz eden

Gerçekleştirilmiş

Gerçekleştirilmemiş duygularından,

Hem

Kavgayı ateşleyen

Somut

Anlaşılır

Akıllı şarkılar.

Beyaz, ipek gibi yağdı kar

Acılarla dolu bu dünyaya.

İnsafsızlık

Vahşet

Hala güçlü

Ve hala iktidarda.

İnsanlar

Ölüyorlar.

Gepgenç

Sımsıcak

Ölüyorlar

Sanki

Ölmüyorlarmış gibi.

Bir yandan sürüp gidiyor-

Hayat;

Bir yanda tel örgüler

Parmaklıklar.

Beyaz, ipek gibi yağdı kar

Yağdı kirpiklerine bir kızın

Yağdı mavi bir nehre

Saçlarıma yağdı

Otobüslere

Ağaçlara

Evlere.

İçimden okşadım onu.

Kelebek adımlarını

Yanımdan geçen kızın.

Herhangi bir kız

Hayalleri olan.

İstedim ki

Daha güzel

Olsun şu dünya.

İstedim ki

Beyaz

İpek gibi yağan karın altında

Bitsin artık

Bu sürüp giden alçaklıklar.

Bir bebek

Ölüm tehdidi altında yaşamasın

Beşiğinde.

Ve paramparça olmasın

Sımsıcak

Capcanlı

Yaşayıp giderken insanlar.

Bırakın, beyaz

İpek gibi yağan karın altında

Hayallerimiz olsun.

Yaşayalım

Özgür

Güzel

Düşünceli.

Anlatalım

Düşündüklerimizi birbirimize.

Sevinç egemen olsun her yerde

İnsanca

Bir kaygı.

Beyaz, ipek gibi yağdı kar.

Yağsın.

Dünya daha güzel olacak

İnanıyorum buna.

Bir insan kalbinin güzelliğine

Çocukluğuna

Sonsuz cesaretine, olanaklılığına

Bir davette karşılaştığı insanın Jorge Luis Borges olup olmadığından emin olamayan hayran bir genç yaklaşıp üstada sorar:

-Pardon, siz Jorge Luis Borges misiniz?

Bugün umut var ,

Yarın da umut var

“Birden rüzgar dindi,tüm yelkenler indi

Yoğun bir hüzün çöktü her şeye

Ağırlığı hissettik ,rastgele sözler ettik

Hepsi de ölümü uzakta sanıyordu.

Ne yaşlısı, ne genci, ne hastası, ne sağlıklısı, ne evde oturanı, ne yola çıkanı...

Hiçbiri, hiçbiri o gün öleceğini düşünmüyordu.

Etrafta her gün yüzlerce kişi ölüp durduğu halde...

Güne böyle de başlanır

Başka türlü de

Seçim benim .

Umutlu olmak da var

Bu dünyada

Umutsuz da .

Neşeli olabilirim

Her şeye rağmen

Üzgün dolaşırım

Hiçbir şeye rağmen