büş

Daha önce hiç adım atmadığın bir sokakta, geçmediğin bir caddede, binmediğin bir otobüste, tanımadığın insanlarla dolu bir evde bile seni arıyorum. Seninle karşılaşmayı umut ediyorum.

Oysa biliyorum... Seni o sokakta bulmam imkânsız. O caddeden benimle aynı anda geçiyor olman imkânsız. Tanımadığın insanlarla dolu o eve gelmen de imkânsız.

Bu kadar çok imkânsızlığın içinde neden hâlâ içimde küçücük de olsa bir umut var?

Neden kendimi, seni bulamayacağımı bile bile seninle karşılaşmayı hayal ettiğim o yerlerde dolaşırken buluyorum? Ve neden her seferinde, sen orada olmadığında, sanki ilk kez kaybediyormuşum gibi hayal kırıklığına uğruyorum?

Belki de aptallık budur.

"Ben aşktan daima kaçtım. Hiç sevmedim. Belki bir eksiğim oldu fakat rahatım. Aşkın kötü tarafı, insanlara verdiği zevki eninde sonunda ödetmesidir. Şu ya da bu şekilde... Ama mutlaka ödersiniz. Hiçbir şey olmasa bile bir insanın hayatına lüzumundan fazla girerseniz; işte bundan daha korkunç bir şey olamaz."

Bu satırları ilk okuduğumda midemde henüz tek bir mavi kelebek bile kanat çırpmamıştı. Aşkın insanın içine bıraktığı o tatlı telaşı, o tarifsiz heyecanı hiç tanımamıştım. Aşktan hep kaçardım. Çünkü sevmek, bana göre eninde sonunda ağır bir bedel ödemekti. Kalbimin kırılmasından delicesine korkardım ve bu yüzden o satırlar bana fazlasıyla haklı gelirdi.

Peki şimdi ne değişmişti?

Neden, sonunu bile bile yürünmemesi gereken bir yolda yürümeyi seçmiştim? Neden, en çok korktuğum şeye kendi ellerimle kapıyı aralamıştım? Kalbimin kırılacağını bile bile neden onu korumak yerine incinmesine izin vermiştim?