Songül Dolkun

Fakir bir ailenin, en küçük çocuğunun bisiklet istemesi gibidir hayat. Ha bugün ha yarın diye kandırır sizi. 

Mutsuz olduğumda kitaplarıma komşu giderim. Çat kapı... 

Mutsuzluğum iliklerimi  hapsetmişken karanlığa, nefesim kırmışken göğüs kafesimi, kalemim parçalamışken mutluluğun izlerini, gökyüzünün maviliğini anlatabilir misin bana ?

“Dünyalara kafa tutan ben dünyaları önüme alıyorum beni görme diye” bitirmişim son satırlarımı. Tam istediğim gibi oldu her şey. Görmedi... Öyle bir görmedi ki ben bile hayret ettim. Sonra ne mi yaptım? Gömdüm yüzümü nakışlı yastığa. İçime içime ağladım. İnanır mısınız yine kimse duymadı. İçim ağladı, ben ağladım... Bir elek ilişti elime. Koydum doğrularımı yanlışlarımı ortaya. Salladım da salladım. Toz dumana karıştı ben hayata.

Size hiç sizin gibi davrandılar mı? Ya da en son kendinizi ne zaman dört dörtlük hissettiniz? Ne karşımdaki insan bendim ne de dört dörtlük bir bireydim. Şu hayatta dört birlik bile olamamışken duygusal manipülasyon etkisinde olduğumu çok geç farkettim. Her hata olgunlaştırır derler lakin bu düpedüz bir alçaklıktan ibaret değil miydi? Eskiden böyle insanları yalnızca kalemim yazarken kalbimin yaşaması benim için büyük bir yanılgıdan ibaretti. 

İçimdekileri öksürdüm az önce nakışlı bir mendile. Nefesimi kesen, boğazıma dolanan ne varsa temizledim.  

Otuza üç kala yazıyorum bu satırları size. On sekiz yaş ne kadar özelse yirmi yedinci yaşımda bir o kadar özel benim için. Herkesin yaşı kendine güzel galiba. Belli bir yaştan sonra  salatanın içinde ki limonlar bile gözünüze batmaya başlıyor. Nasıl diyeyim daha seçici oluyorsunuz. Çok okuyun, her şeyi okuyun demeyeceğim sizlere elbette okuyun ama iyi olanı okuyun. Kalbe giden yol kesinlikle mideden geçiyor buna inanın çünkü ne yediyseniz vücudunuz size onu geri veriyor. Yanınızda birkaç gerçek dost tutun düştüğünüzde tutması için değil, sizi düşmeden uyarması için. 

Gözüne beni soka soka kör ettim galiba.

Üç yıldır savaştığım yaygın anksiyete bozukluğumu yenmiş bulunmaktayım. Nasıl mı ? Kendini sev saçmalığına asla inanmayan ben kendime düştükten sonra ezildiğim ne varsa altımda kaldığını farkettim. Artık kalbimi gereksiz yere çarptıran tek şey yapacağım işlerin mutluluğudur. Üç yıl, üç koca yıl kendimi sürekli bir şeylerin olumsuzluğuna kaptırıp üstüne bir de mutsuz bir insan olduğuma inandırdım. Burada size ben çok güçlü bir kızım ayakları kesmeyeceğim ben güçsüz bir kızım yalnızca bir şeylere inancım fazla ve kabul etmesem de hırslı bir kızım. Artık kötüye kötü diyebiliyorum ve insanların yaptıklarını yüzlerine tıpkı bir boya fırçası gibi sıçratmaktan korkmuyorum. Evet felaketlerden herkes gibi korkuyorum ama önceden başıma gelmeden bir şeylerin kurgusunu yapar başıma gelince ben demiştim demeyi kendime bir lütuf bilip böbürlenirdim. Artık fazlasını istemek yok , eşyanın, insanın, paranın, aşkın ve hatta mutluluğun bile.

Bilinçaltı rüyalarım ve aslında reddettiğimi sandığım gerçeklerim muharebe meydanında. Kim kimi öldürür orasını bilmem ama ben seni o rüyamda gördüğümle yakıştıramadım. Nerede tadı damağımda rüyalarım nerede kabuslarım ..Mandalina  kadar hoş kokan bir meyvenin içini sen dışını ben yemişim gibi bir tat var ağzımda. Umursamıyorum rolleri kesecek kadar liyakat yok ben de. 

Beynimin odalarında dolaşırken az önce sana rastladım. Nasıl bir tesadüf bu aylar geçmiş üzerinden senin orada ne işin var? Korktuğum ne varsa doldurmuşsun o odaya. Kibrin, öfken, sen. Yine mi kovamadım seni, oysa ben ve söylediklerim senin bir kulağında girip diğerinden çıkmıştık. Ne şans .. sahi şansı biz mi yaratıyorduk? İçtiğimiz kahvenin telvesi hala dudaklarımda bir yerlerde ve sen bırak 40 yılı 40 dk bile bana tahammül edemiyorken içtiğimiz zehir olsa gerek. Aklıma gelen başımla harcadığım zamanı bulmaya gidiyoruz ve ben artık şunu biliyorum ne ben ellerimi verebilirim sana ne de sen gökyüzünü vadedebilirsin bana.