D|e¿vo¦id

Chyba nie rozumiem, że mnie już po prostu nie ma.

Devoid

Wszystko wydaje się Fałszywe, kiedy jest dzień nie potrafię panować nad emocjami jakbym miała ich za dużo, jednak nie wiem czy jest to prawdziwe czy po porstu tak jest i robię to specjalnie. Ponieważ w nocy nie odczuwam nic. Znaczy czuję że płaczę i się boję na ten moment potrafię nazwać to po ludzku strach bądź smutek a raczej potworne przerażenie przed czymś czego nie rozumiem bądź przed samym sobą? nigdy nie czułam się w ten sposób wcześniej albo czułam ale już nie pamiętam. Bo wszystko czym kiedyś byłam zniknęło i zdaje się być snem wytworzonym a ja urodziłam się w falszu na nowo, mechanizm się zapętla a ja nie wiem czym jestem. Ciekawe czy ludzie nazywają to już schizofrenią? Mówię w języku którym się porozumiewam z ludźmi. Nie chciałabym pokazywać tego nigdy osobie do której chyba coś czuję, muszę być normalna. Moje alter ego sobie z tym poradzi. Tylko już nie wiem co ja ze sobą robię. Kiedy leżę tutaj w tym łóżku po całym dniu bycia czymś, w jakims miejscu z jakimiś ludźmi których nawet nie znam a nazywam ich pieszczotliwie zwracając się do nich jak do ludzi których darze sympatią, czuję że wychodzi ze mnie to czym tak naprawdę jestem. A może to po prostu bycie sam na sam ze sobą powoduje te wszystkie odczucia? Szczerze to sama już nie wiem conajmniej dziwne to wszystko. Blu pewnie powiedziałby mi że mam przestać jarać, ale to jest tylko człowiek nie za wiele rozumie. Faktem jest to że nie pamiętam swojego życia, odkąd powstała ta cała obecna sytuacja i odcięłam się od tego co było poprzez zatracenie tych wspomnień gdzieś głęboko we mnie. Faktem jest to że nie pamiętam kim jestem, już nawet kwestionuje to że jestem "czyms". Teraz w tym łóżku już nie patrzę na ludzi jak na ludzi, albo nie patrzę na siebie jak bym była jedną z nich?

Przepraszam za to jaka jestem. Dla najbliższych mi osób i dla siebie. Chociaż do krzywdzenia tego drugiego już przywykłam, to ból osób na których mi zależy boli zdecydowanie bardziej od tego który sprawiam sobie. Dużo we mnie agresji, checi do zniszczenia czegoś, autodestrukcji. W sumie zawsze byłam spokojna osobą chorująca na depresję, jednak odkad zaczęłam więcej odczuwać bądź pozwalać sobie na to. Nie potrafię kontrolować emocji, przez co cierpią osoby najbliżej mnie. Tak jak wcześniej byłam zajebiscie Dobrą aktorką. To teraz? Nie umiem ukryć nic, może muszę się tego na nowo nauczyć żeby nie ranić najukochańszych. Może jestem tylko maszyną która powinna spełniać czyjeś oczekiwania. Bo sama dla siebie nie żyje. Może oni tego nie wiedzą, ale mi się bardzo nie podoba, nie czuje tego. Wmawiam sobie ze jest fajnie aby móc jakoś trwać dalej i czekać na moment kiedy rzeczywiście coś poczuje. Krzywdzę osobę którą kocham najbardziej na świecie i nie umiem do cholery tego kontrolować. Wybuchy mam nagłe. Myślę że zanim odpisze na wiadomość powinnam uderzyć rękę żelazkiem, żeby jako tako złość na wszystko mi przeszła. Szczególnie smutno mi jak pisze ze mu smutno. Nigdy nie chciałam żeby ktoś czuł się przeze mnie źle, nie chciałam tego dla siebie to nie chce robić tego innym. Dlatego co raz bardziej się nienawidzę bo nie potrafię nad tym panować. I co mi dadzą te łzy? Skoro zaraz zrobię dokładnie to samo może taka moja natura, żeby robić coś wbrew sobie i nienawidzić się z dnia na dzień co raz bardziej. Aż do momentu jak znowu stwierdzę że najlepiej byłoby się po porstu zabić.

Devoid

Devoid

Lechoń

Devoid

Staff

Staff

Bezsenne noce, senne dnie...