leqpsx

... öyle işte. Ben anlattım. Sende anla. Ama anla, dinlemesen bile anla.

Ben mandalina soymayı sevmem, elimde kalan kokusu yüzünden. Ağır gelir bana, ama mandalinayı severim belkide en sevdiğim kış meyvesidir. Bilirdi kokusunu sevmediğimi, kendisi soyar verirdi. Bana beni sevdiğini söylemesede olurdu ondan sonra.

Çok uzun zaman oldu. Evet ama ben yine burdayım. Uzun yazmak istiyorum bu gelişimde. Sayfamda en aşağılara inip sonra bunu okursaniz degistigimi cok net anlayabilirsiniz. Kopan parcalarim var, nasil ifade etmem gerektigini bilmedigim hallerim, duygularım. Aklımın duvarlarında sürekli çarpişan tek bir kelime var sadece oda "YORULDUM". Yani herkesin herşeyini dinliyorum ama birine birşeyler anlatmak istediğimde rahat olamıyorum, çünkü karsimdaki kisi benim onu dinledigim gibi deil en basta bundan yoruldum. Kendi egosunu tatmin etmek icin lafı insanın ağzına dayayıp bak bende bunu yasadım diyip hayat bilgiçliğine geçenlerden yoruldum. Kalbimi göremeyenlerden yoruldum. Birisiyle oturup ona birşeyler anlatırken hissetmek istediğim duygu gece sakin piyano melodilerimi dinleyip kitabımı okurkenki hissi hissetmek istiyorum. Kafamda sunu soyle demeliydim yanlis anliycak diye dusunmeden anlatmak istiyorum icimi. Biliyomusunuz kafamın içinde kurgularım var kağıda dökemediğim onları paylasıp anlatmak istiyorum ben, ama yok. Ben ne zaman beni bulucam ve o zaman kendimle oturucam? Yorgunluğum kuru toprakta kalana kadar benimle galiba. Dinlediğiniz gibi dinlenmeniz dileği ile...

Ne yani ben insanları kırmayı sevmediğim ve bundan kaçındığım için saf birisimi oluyorum. Sanmıyorum çünkü olmasi gerekenin insanları kırmaya uğrasmak yerine onları kırmaktan kacinmak gerektiğini düşünüyorum. Yani aslında saf olan ben deilim insanlığınızı iradesiz olan canlılara özenerek körelten, umursamazlığı üstünlük görüp göz devirmeyi bir başarı zanneden sizlersiniz...

SADECE ARTIK BİRAZ YORULDUM.

Ne zaman kötü olsam yada yorgun olsam, mental olarak, fiziksel olarak çöksem soluğu burada alıyorum. Ve evet yine burdayım...

Baba sarılmak istiyorum ben. Baba ben yoruldum baba nerdesin sen niye yoksun baba niye

Bir haftaya kadar omurgam eğriydi şimdi bedenimi dimdik tutan 22 tane vida var. Belkide ruhum içinde vida lazımdır...

Yoruluyorum, üst üste gelen herşey, herkes öyle bir yoruyor ki beni. Bedenim taşımıyor. Ruhum kaldırmıyor. Bişey lazım, ama ney bulamıyorum. Sanki o bişey benim panzehirim. Belkidee bişey değil biridir emin olamıyorum ama, bir yandanda ben birisini kaldıramam daha kendi ruhumu taşıyamıyorum diyorum. Bilmiyorum, göz yaşım zehrimdi benim ve be o zehiri çok içtim sanırım, ruhuma, bedenime ağır geliyo artık. Panzehiri içmeye de cesaretim yok. Bir çıkmazdayım...

Kendimi hiç sonunu bilmediğim bir kuyunun içine atmışım gibi hissediyorum. Bu kuyunun bir adı var "kaybetme korkusu". Bu korkuyu daha önce hissetmemiştim ama 7 aydır ne kadar yoğun hissedilirse hissediyorum. Babamı kaybettim 7 ay önce şimdi de annemi kaybedersem diye o kadar çok korkuyorum ki, anneme sarılıp ağlarken annemin göz yaşı yanağıma damladı bugün ama sanki göz yaşı değil ateş parçasıydı. Korkuyorum, bana korkumu unutturacak birini istiyorum tanrım ama annemi benden hiç alma, onun kaybını bana yaşatma, yalvarıyorum. Bana beklediğimi gönder tanrım artık yorgunluğumu hissediyorum.