eksilene alışır,gidene alışır, yas'a alışır, özleme alışır, gurbete alışır.

Edebiyat fakültesindeyken çok sevdiğim bir sınıf arkadaşımla kahve içiyorduk. Biliyordum, o aslında bu bölümü istememişti. Ailesi gizlice tercihlerini değiştirdiği için o kahveyi içebiliyorduk. Tiyatroyla uğraşmak istiyordu. Birkaç kez sahneye çıkmış, o tozu yutmuştu. Yırtıktı, zekiydi, yetenekliydi. Edebiyat okuyorduk ve kahvelerimizi içtiğimiz yer şehir tiyatrosuydu. Bir oyuna gelmiştik. Ben hiçbir oyunu kaçırmaz, bazısını defalarca izlerdim. Genellikle yalnız giderdim, bazen de bana eşlik edenler olurdu. O gün o arkadaşım gelmişti.

Kahvelerimizi içerek oyunu beklerken atmosferin büyüsü onun hayallerini acıttı. "Bir an gelecek, benim içimdeki potansiyel volkan gibi patlayacak, görürsün o an gelecek." dedi. O an çiviyle aklıma kazınmış. Çok realisttim ama hayran kalmıştım. Kendine bu kadar çok inanması beni çok etkiledi. Benim inancımın bir önemi yoktu.

Okul bitince yaratıcı drama öğretmenliği yaptı. Ben, hah başlıyor derken evlendi, evine kapandı, hızla kilo aldı, 170 kilolara dayandı. Eyvah, derken duruma müdahale etti. Boşandı, 70 kiloya indi, şehir değiştirdi, bilmediği bir şehirde yapayalnız baştan başladı. Bir tiyatro ekibi kurdu, başrole geçti, oyunları yönetti, edebiyat öğretmenliğine de devam etti. Ekibi büyüdü, sahne üzerine sahne yaptılar, belediye fark etti, arka çıktı. Arkadaşım volkan gibi patladı, ışığıyla parladı. Gördükçe gurur duyuyorum, işte benim kızım diyorum. Zihnime çiviyle kazınan o anı açıp açıp oynatıyorum.

Böyle biri daha var hayatımda. Onun magması oldukça öfkeli. Bir şey olacak, olacak bekliyoruz. Sıradan olmanın güzelliği burada işte. Keşke istenince sıradan olunsa, memur gibi yaşansa ama bu insanların içindeki kıpırtı hiç durmuyor, dürtü sönmüyor. Başarı tutkusu değil bu, bir itki. Yaradılış ya da varoluştan, ne denirse. Onunla doğuyor ve hep o kayıp parçalarını arıyorlar. Bulamayan, ararken kaybolan, vazgeçen de ya bohem ya tutunamayan oluyor. Bu insanlar senin benim gibi yaşayamıyor.

Tahammül sınırım çoktan aşıldığından beri insanlarla daha az görüşmeye, hislerimi açmamaya ve tuğla tuğla duvar örmeye başladım. Beni sıkıntıya sokacak insanları ve durumları elimin tersiyle ittim, pişman değilim.

Sürekli yeni şeyler giymeye, her yere yeni bir görünümle gitmeye, eskimeyen şeyleri değiştirmeye veda edeli çok oldu. Kahveyi kendimiz yaparız, evi de süpürür sileriz. Vaktimiz yoksa yapmayız. Bizim için ciddi bir sorun değil. Hayatımı kolaylaştırmak için zamanımın tümünü, paraya cevirip. Aybaşları uzun hesaplara yapmaya inanmam.

Günaydın Hayat..🌞

Ne güzel söylemiş Mevlana;:

Düne dair ne varsa, dünde kaldı cancağızım. Bugün yeni bir gün, yeni şeyler söylemek lazım...🧚‍♀️