Boşvermişlik hissinden nefret ediyorum çünkü boşvermişsin ama bi eksiklik var. Asla tamamlanmayan bir eksiklik..

Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.

Kendinle olan savaşında kaybettiklerine dikkat et. Çünkü vazgeçtiğin için değil; geç kaldığın için pişman olursun.

Bütün duyguları içimde yaşayacağım diye içim kocaman bir tımarhane oldu kurtulamıyorum bundan.

Senin ciğersizliğini görüp sevecek benden başka kimse yok bence tutunduğun dallara iyi bak.

Nedenini bilmiyorum ama artık hissizleştim. Boğucu yalnızlık duygusundan kimse beni çekip çıkarmıyor.

İnsanlar sevginize çabuk alışır, nefretinizi ise asla unutmaz.

Ertelemek, yaşamın mayasını kaçırır. Kızdıysan bağır, sevdiysen söyle, özlediysen sarıl. 

Bir yaygara koptu. Elindeki çiçekler toprağa düştü. Üstüne bastılar. Böyle olmamalıydı. Kalbini tutuyorsun. Tutma. Bırak. Ölsene.

İnsan sevdiği birini kaybedince omuzlarına tonlarca yük binmiş gibi ayaklarını yerden kaldıramıyor.

“Hayatım büsbütün uçuruma yuvarlanan bir araba fakat ben radyoda çalan şarkının güzelliğine gülümsüyorum.”

İnsanlar hayat kırıklığıdır.