Niteliklerden arınmış

İçimde bir sessizlik değil, bir uğultu var artık. Çivilerle kazınmış gibi her hatıra, kabuk tutmadan kanıyor. Zaman, tenimi değil zihnimi soyuyor, parça parça, acıya doymadan. Gözlerim hâlâ açık ama içimdeki görme arzusu küle dönmüş. Duvarlar bana doğru eğiliyor sanki, nefes almak giderek ihanete dönüşüyor. Gökyüzü gri değil artık, kurşun gibi ağır. Geceler, karanlık değil, içimdeki boşluğu yankılayan bir mezarlık. Her uyku denemem, biraz daha bataklığa cekiyor beni. Duygularım, çözülmeye yüz tutmuş eski mektuplar gibi, harfleri silinmiş, anlamı çürümüş. İçimde bir çocuk, sesi kısılarak ağlıyor ama kimse duymuyor. Belki de duyanlar çoktan sağır oldu. Kendi bedenim bir yabancı gibi geliyor, ellerim bana ait değil artık. Aynaya her baktığımda bir adım daha siliniyor kimliğimden. Ruhumun çatlaklarından sızan o siyah şey, belki pişmanlık, belki sadece hiçlik, gittikçe büyüyor. Ve işte burada, çürüyen ruhumun ortasında, kendimi hâlâ yaşamaya ikna etmeye çalışıyorum. Ama içimden bir ses fısıldıyor, bu çürüme son değil, belki sadece hak ettiğin sessizliğin başlangıcı.

31012020