Düştüğümüzde bize uzatılan ellerin ve sonra ellerin arkasındaki yüzlerin, daha ötesinde yüzlerin arkasında okunamayan düşüncelerin hayata gelerek bizi düştüğümüz yerden daha da derinlere, karanlığa, boğukluğa, suskunluğa ve nihayetinde hareketsiz kalmaya sürüklemesi.

Öte yandan sürüklenenin çektiği acıya ulvi bir amacın ışığında bakarak merhametli görünmesi.

Kibir ki yedi günahın en sevilenini, kendinizden ziyade başkasında görmeye meyledersiniz, ruhunuza işle(n)miş olmasına rağmen.

Bir oyunmuşçasına oynanır saf iyi ve saf kötü arasında, gelgelelim bu ayrım çocuk kitaplarına yaraşır. Gerçeklikte yeri kalmamıştır saf olanın, miadı dolmuştur, raflardadır, tozludur. Ola ki ararsanız saflığı o tozlar gözlerinizi en sonunda acıtacaktır. Yaşlarla berraklaşır gördükleriniz ki artık bildikleriniz olacaklardır.

Lars von Trier, 2003 yılında yazıp, yönettiği “Dogville” ile izleyen herkesi bir şeyler ifade etmeye yönlendirmiş gibi.  Amerikan politikalarına yönelik eleştirel üçlemenin ilki olan film, tabii ki eleştirinin merkezinde pek hoş karşılanmadı. Gangsterlerden kaçarak bu küçük, katı kurallı, basit ve tekdüze köy yaşamına sığınan Grace’in (Nicole Kidman) hikayesinde küresel anlamda okunabilecek kapitalizm yergisini, bireysel ve toplumsal anlamda insan doğasına atılan acımasız bir bakışı, sembollere yüklenen anlamlarla ise Hristiyanlık eleştirisini bulmak mümkün. Neyi görmek istediğinizle veya neyi görebileceğinizle ilintili bu okumalar, Trier’nin kısaca toplumsal ahlak sorununu irdeleme isteğinde başarılı olduğunu gösteriyor.

Büyük Buhran döneminde, peşindeki gangsterleri atlatarak perişan bir halde Dogville kasabasına varan Grace, köpek Moses’in kemiğini çalarak, kasabanın başarısız yazarı Tom (Paul Bettany) tarafından farkedilir. Kasabada kalması bir tehdit sayıldığı için, oylamayla ve çeşitli yükümlülüklerle kendisine kucak açılan kadının gelişi; iyi niyet sağanağıyla yıkanan duvarlarda çatlaklara ve bunların arasından filizlenen kötücül tomurcuklara sebep olur. Açan çiçeklerle kasabadakilerin yüzü başkalaşır, hümanizm ve idealizm solacaktır.

“Dogville”i görsel olarak diğerlerinden ayıran ve yönetmenin Bertolt Brecht etkisiyle kurguladığı mekan, izleyiciyi belirli bir mesafede tutar. Teatral bir düzende, stüdyoda minimal bir dekorla çekilen filmde, her yaşam alanı tebeşirlerle ayrılır. Duvarlar yoktur ve bir evde tecavüz yaşanırken, diğer bir evde ne olduğunu görebilme imkanını sunar seyirciye. Kullanılan ışık, çekim tekniği, prolog ile başlayıp, bölüm bölüm ilerlemesi ve bir anlatıcının olması (ki burada sarkastik anlatımıyla John Hurt’tür kendisi) birebir özdeşleşmeyi olanaksız kılmak içindir. Bilinç seviyesinde kalarak, gözlemleyerek bir eleştiri yapmamızı amaçlar. Seyirci açısından filmin etkileyiciliği ve aynı zamanda zorluğu bu alışık olmadığımız deneyimden gelir.

Sarı tuğlalı yollarından ziyade, hapishanesiyle tanıdığım Oz'un, Dorothy'den önceki dönemini anlatan ve muhtemelen devamı da gelecek olan filmini; sinemalarımızda bildiğimiz format (normal, standart), 3d (ıstıraplı, sıkıntılı) veya alkollü (istek üzerine, tercih meselesi) olarak izleyebilirsiniz.

Sinema eleştirmenliği hususunda üstad sayılan (ya da kendini öyle zanneden) zatların filmin açılışının siyah - beyaz olmasıyla ilgili olumlu yaklaşımlarını da okuyabilirsiniz (ki ben de çok beğendim).

Filmin fena bir film olmadığını, görsel anlamda iyi olduğunu ama konunun, senaryonun çocukça yanlarının göze battığı ile ilgili tipik "10 üzerinden 6,5 - 7'lik film" yorumlarına da denk geleceksiniz. Hakeza kadrodaki latif isimlerden de dem vurulacak (james <3).

Fakat pek az kişi, iyi huylu, tatlı, munis bir kadının size aşıkken nasıl da aniden bir cadıya evrildiğini ve sizden nefret ettiğini bu filmi referans vererek anlatacaktır.

Onlardan biri benim işte.

Ben de yazardım mesela, bölüm başlıkları:

- Anadolu yakası: kayboluş

- Beşiktaş 1: Baştan alalım.

- Fulya: ışık, ölmeden önce.

- Beşiktaş 2: Çöküş.

- Baysungur Sokak: İlham verici ıstırap.

- Bomonti: Nekahet

Bu kadar dramatik değil, çoğunlukla aptalca ve komik.

Sonra insanlar sizinle aynı hızda koşamazlar ki. Her şeyden önce mecbur değiller. Başkalarının hayatlarına burun sokmak hem küstahça, hem de kendi yoksunluklarını en güzel görmezden gelme biçimi. En acıklısı. Biliyorum böyle olduğunu çünkü ben de zamanla öğrendim.

Bir de solan arkadaşlıklar var. Çok özlenen, geri gelmeyen.

Bütün bunları "Frances Ha"yı izlerken düşündüm. Daha fazlasını da düşündüm, yazamadım. O kadar uzun zaman sonra -iyi bir insanın vasıtasıyla- bir festival filmine gitmiş olmanın, sadece orada bulunmanın bile bana verdiği mutlulukla izledim. Ne kadar sevdiğimi unutmuşum, kirayı denkleştirmeye çalışırken. 

Sonra Frances de kirayı denkleştirmeye çalışıyordu. En yakın arkadaşı gidiyordu. Devamlı taşınıyordu. İstediği işi yapamıyordu. Olmuyordu bir türlü. Ama bir kere bile ağlamadı, zira yönetmen ve senarist Noah Baumbach ile senarist ve baş oyuncu Greta Gerwig'in sizi üzmek gibi bir gayeleri yok. Aksine gülmenizi istemişler.

Böyle de tatlı bir film.

Eser miktarda dizi takip eden bir bireyim ve yarısı da iptal ediliyor zaten. Mendeburluk bende mi, yoksa o dingil Amerikalılarda mı; takdir yüce halkımızın. Zombilere bir, vampirlere iki, hayal dünyasından çıkamayan senarist ve izleyicilere de üç kere esaslı bir kütük saplanmasını temenni ederek konuya giriyorum.

Sıradaki iptal edilen ve insanlığa dair son umutlarımıza sağlı sollu girişen dizinin adı "Boss". Öncelikle dizinin açılışında çalan şarkıyı sizlere dinletmek isterim: Satan, your kingdom must come down. Robert Plant'in sesini fon alan jenerikte yapımcı olarak ilk dikkat çeken isim Gus Van Sant. "Boss"un yaratıcısı Farhad Safinia ise, daha önce 2006 yapımı "Apocalypto"da Mel Gibson'la çalışmış. Başrole gelirsek Kelsey Grammar'ı görüyoruz. Kendisine eşlik edenlerin bir kısmı Connie Nielsen, Hannah Ware, Kathleen Robertson, Jeff Hephner, Martin Donovan, Rotimi ve Troy Garity. Tom Kane, Chicago Belediye Başkanı. Şehirde onun isteği dışında bir taşı alıp başka yere koyamıyorsun. Adeta bir tanrı, korkuyla güçlenmiş. Peki, tanrı hastalanırsa ne olur? Bir tür beyin hastalığı diyerek bahisleri de arttıralım (Lewy body). Nefretle itaat etmek zorunda kaldığınız birinin hastalığı hoşunuza giderdi, kuşkusuz. Bunun farkında olan efendiniz de olabildiğince saklamak isterdi, şüphesiz. Sonu nereye varır?

Yediğim önümde, yemediğime arkadan dayayayım temalı, leşizm hakimiyetindeki partilerden ve bu tip insanların vurdumduymazlığından ne kadar tiksiniyorsam; çoğunluk tarafından kabul görmüş inanç sistemleri belki de çok "lame" geldiği için, yerküre dışı bağlantılı ve dahi bağlantısız, safsataya çok yakın, şatafatın yakınından geçmeyen, mantığı dövercesine, zavallı hayatlarına cisim, olay ve şeylerle anlam arayan; kozmos denilen nanede sağlam ve hatırı sayılır bir yer edindiğinden emin olmak isteyen acıklı güruhtan da eşdeğerde hoşnutsuzum. Bu ve buna benzer sebeplerden dolayı Woody Allen'ın ironik bakış açısını sevmiş, realiteleri saçmalık olan insanları bir tık büyütmesine gülmüş, öz eleştirinin kralını yapıyor olmasından dolayı da kendime yakın hissetmiş olabilirim. O yüzden açıkça söylemek isterim ki, ben son filmini sevmedim.

Doğaçlama kabiliyeti kendinden menkul, tek repliği dahi olmadan, yegane rolü bulunmak olan dev bir başrol oyuncusu olsa olsa bir şehir olabilir zaten. New York'la bunu defalarca başaran Allen, Avrupa'yı arşınlamaya karar verdiğinde de gönlümüzü eyledi, karnımızı doyurdu; ta ki Roma'ya kadar. Demek ki neymiş, her yol Roma'ya çıkmıyormuş. Haa yolu Roma'ya düşen gezginler beyazperdede gezdikleri toprakları görünce içleri bir hoş olmuş, anıları canlanmış, tekrar gidesileri gelmiş. Mümkün, neden olmasın? Ben de Vedat Milor'un yaylaya çıkıp, hanımına inek almaya karar verdiği bölümde köyümü bir özledim, yazın gitsem mi diye düşündüm ama kuzuciğim bunun filmle ne ilgisi var? 

Filmden de bahsetmek istiyorum ama öyle bölük pörçük, öyle skeç tadındaydı ki cümleleri toparlayamıyorum. Hani Woody Allen'ın ilk zamanlarındaki filmlerin tadı gelir damağınıza. Esasen daha çok kitaplarından aldığım tadı aldım ki bu da iltifat sayılır. Deneyeyim yine de.

Yeni evli taşralı öğretmenin acemice mazgala düşürdüğü telefon sonrası iletişim yollarından uzakta, hayranı olduğu film yıldızlarıyla düşüp kalkmasını mı anlatayım? Bu insan neden ünlü diye aval aval ekrana baktığımız kişileri kör göze parmağım şeklinde tiye alan ki bana sosyal medya ünlülerini de çağrıştıran, Roberto Benigni'nin başrolde olduğu kısımdan mı bahsedeyim? Allen'ın kamera karşısına geçip, en komikli cümleleri de kendine ayırdığı duşlu opera bölümünden mi dem vurayım? Filmi beraber izlediğim arkadaşımın en beğendiği hikaye olan Alec Baldwin - Jesse Eisenberg ikilisinin bana bir türlü olmuş gelmeyen acı hatırasını mı dile getireyim? Bir de Penelope Cruz var tabii ki. Kırmızı elbisesiyle her zamanki gibi çok tatlı. 

Diyelim ki hiçbir şey olmaz da, soundtrack güzeldir, görüntülerle beraber akar gider. Yok, o da yok. Volare çok güzel bir şarkı ama yetmiyor. Neden yetmiyor sevgili yönetmenim, neden? Neden müthiş zekanı sakladın, neden sarkazmı en kaba haliyle kullandın? Belki yorulmuştur o da ya, ne bileyim? Geçerli bir açıklaması vardır. Muhakkak vardır.

"The Newsroom" şahsım açısından boş geçen yaz sezonunu renklendiren 2012 yapımı bol konuşmalı bir HBO dizisi. On bölümlük ilk sezonunu geçenlerde tamamlayan serinin yaratıcısı Aaron Sorkin. "West Wing" ile kendine Emmy'lerden bir televizyon sehpası tasarlayan Sorkin; "The Social Network" ile de en iyi senaryo Oscar'ını kazandı. Jeff Daniels, Emily Mortimer, Alison Pill, John Gallagher Jr., Thomas Sadoski, Dev Patel, Olivia Munn ve Sam Waterston'ın as kadroyu oluşturduğu dizide Jane Fonda'nın da az görünen fekat pek mühim bir rolü var. 

Diziyle ilgili bir iyi, bir de kötü haberimiz var. İyi haber, özlediğimiz yayıncılık anlayışı ve televizyonda görmek istediğimiz cesur ve dürüst tavır bu hayali ekibin iliklerine işlemiş. Yurdum kanallarındaki "bana ne yahu" dediğimiz haberleri veya yılışıklığından dolayı kafa atmak istediğimiz sunucuları göz önüne alırsak yalandan da olsa bir rahatlama, yüzlerde bir gülümseme oluşuyor. Korkusuz insana duyduğumuz arzuyu bir şekilde tatmin edebiliyoruz.

Kötü haber ise bir noktada iki yüzlü bir dizi. Milliyetçilik kimisini rahatsız edecek seviyede. İlk bölümdeki müthiş gaza getiren konuşmanın ardından, Osama Bin Laden'in yakalanışının irdelendiği bölüm eğreti duruyor. Kanımca sezon sonuna doğru ivmesi düşen bir yapım olmuş. Bundaki en önemli etkenlerden biri de aşk meşk mevzularına fazla girilmiş olması. Kariyere, habere ilişkin bir diyalogun sonunu "peki sence sevgilime ne söylemeliyim" tarzında cümlelerle toparlarlarsa dizinin içeriğinde olmayan rating kaygısı, dizinin kendisinde aşikar bir hale geliyor. "Inception" gibi oldu ama birebirde daha iyi açıklayabileceğime inancım tam.

Haberlerin içeriğine gelirsek, Amerikan siyaseti üzerine pek tabii. Bununla ilgili olarak da, bu sezon biraz zayıf kaldıkları yönündeki eleştirilere, önümüzdeki sezon konuya hakim bir uzmanla beraber senaryo üzerinde çalışacakları şeklinde bir cevap gelmiş. Yalnız, dizinin şöyle bir katakullisi var. İki sene öncede geçiyor. Bu da "The Newsroom"u garantici bir yapıya büründürüyor; önemli bir haberi atlayan bir ekipten ziyade, hiç kimsenin umurunda değilken ilk haberi geçen ekip oluyorlar. Tam bir kahraman.

Dizideki en iyi şey oyunculuklar olsa gerek. Will McAvoy karakteri Jeff Daniels tarafından hayranlık uyandıracak derecede başarıyla çizilmiş. Ekipteki kadınların nevrotik ve çığlık çığlığa bağıran tipler olması dışında fazla bir problem yok. Haberciliği meslek edinmiş insanların da verdiği onay üzerine diyebilirim ki, evet, bir haber merkezinde olaylar aynen böyle gelişiyor.

Esprili diliyle ve McAvoy alaycılığıyla güldürmeyi de başaran yapım, kendi ülkesinde oldukça fazla eleştiriye maruz kalmış. Siyaset sahnesinde belli bir tarafa yakın tutumun tepki çekmesi normal gelse de, tutarsızlıkların olması ve ilişkiler üzerinde gereğinden fazla durulması konusundaki serzenişlere katılmak durumundayım. Keza Metacritic puanı da sadece 57.

Filmi çekilen kitaplar listesinde en sık adını görebileceğimiz isimlerden birisi, Stephen King ki zatıalileri bu filmleri beğenmemesiyle bilinir. Bu sefer ele alınan eseri ’79 çıkışlı ve Türkçe’ye nedense uhrevi bir şekilde “Çağrı” diye çevrilen “The Dead Zone”. Yönetmenimiz ise şiddetin tarihini yazmış David Cronenberg.

1983 tarihli “The Dead Zone” korku/gerilim klasmanında değerlendiriliyor olsa bile, psikolojik tarafı ağır basan bir film olmuş. Edgar Allen Poe şiirleri okumaktan hoşlanan, tasasız bir edebiyat öğretmeni olan Johnny Smith (Christopher Walken), talihsiz bir kaza geçirir ve komaya girer. Bu çok uzun koma kendisine başkasıyla evlenmiş ve üstüne çocuk da peydahlamış bir sevgili, doğru dürüst tutmayan bacaklar, işsizlik ve küçük bir detay olarak da geleceği görme gücü olarak geri döner. Zorda kalan insanları bu yeteneği sayesinde kurtararak hızlı bir şekilde mahallenin “rockstar”ı olan kahramanımızın arkasından, “aa bu o medyum değil mi” gibi söylenceler artınca;  Johnny de yerini, yurdunu bırakmaya karar verir ama fazla uzağa gitmez, niyeyse. Fan mektuplarını görmezden gelmeye çalışsa bile heyhat, artık bu onun kaderidir ve daha tanışması gereken senato adayı Greg Stillson (Martin Sheen) vardır. Hikayenin sonu takdire şayan bir fedakarlık ve romantizmle tamamlanır.

Cronenberg’ün ilk dönem filmlerinden olan ve nispeten “mainstream” diye tabir edilen sınırlarda kalan, Jeffrey Boam’ın senaryolaştırdığı “The Dead Zone”; King uyarlamaları arasında başarılı olarak addedilebilir. Christopher Walken ve Martin Sheen’in oyunculukları harika. Özellikle baş karakterin imgelemleri gördüğü sahnelerde Walken’ın rol için ne kadar uygun olduğunu tekrar tekrar onaylayabilirsiniz. Bunun dışında Herbert Lom (Dr. Sam Weizak) da anılması gereken bir başka isim. İzlemekten keyif alacağınız bu filmle ilgili son olarak ekleyeceğim şey ise, trivia bazında Sleepy Hollow demeyeni dövüyorlarmış.

Şirin, sevimli Fransız filmlerini bilirsiniz. Ortada hiçbir şey yoktur, hatta aksine sebepleri olmasına karşın katıksız bir mutluluk içinde yüzen bir karakter olur. Amelie’yi tanırsınız. Odette Toulemonde da Amelie’nin orta yaşlı, iki çocuklu, dul, alışveriş merkezindeki makyaj reyonunda çalışan bir modeli.

Bayan Odette, başlarım böyle hayata demek yerine mutlu olmanın yollarını kendince kovalayan biri. Bu konudaki en büyük yardımı da favori yazarı Balthazar Balsan’ın kitaplarından alıyor. Mutluluktan uça uça (cidden) gittiği imza gününde hayatını değiştiren bir dizi olay da başlamış oluyor. Tek taraflı başlamıyor tabii bu hadiseler. Bay Balthazar da o kadar popülarite, sevgi gösterileri, paralar, pullar, uzun ve biçimli bacaklar arasında ne istediğini sorgulamayı bile bırakmış; kara bahtlı, kör talihli bir yazar. Ne zaman ki karısının ihanetine uğruyor, o vakit illüzyonundan uyanıyor ve mutsuzluğunun ayırdına varıyor. Kesişen yollar, komikli danslar, şakalı replikler ve işte size tam bir feel-good movie.

Klişelerden klişe beğenip konunun devamını çözebilirsiniz elbette ama şöyle kafa dengi bir-iki arkadaşla güle eğlene izlenecek türden bir film olmuş, Odette Toulemonde. Catherine Frot (Odette) ve Albert Dupontel (Balthazar)’in başrollerde olduğu 2006 tarihli film, Eric-Emmanuel Schmitt’in ilk yönetmenlik denemesi ve aslında yönetmenimiz de bir yazar ki hikayeyi de kendi hayatından çalmış. Sonuçta Amelie’den zerre kadar hazzetmeyen insanlar olarak, artık Odette ablanın yaşına mı verdik bilmiyorum, fena bir film olmamış. Sonunda “Fly me to the moon” da dinlerseniz tam olur. Olur yani.

Filmin yönetmeni Duncan Jones; “2001: A Space Odyssey”den etkilenerek “Space Oddity” gibi bir şarkı yazmış, Ziggy Stardust adında alter-egosu bulunan bir babanın oğlu. Haliyle kendisinin ilk uzun metraj filminin uzayda geçen dramatik/psikolojik bir bilimkurgu olması da, oldukça normal bu şartlar altında.

“Moon”, Lunar Endüstri’nin temiz enerji ve önce insan temalı reklamıyla açılıyor. Sene olmuş bilmem kaç, dünyadaki enerji açığına çözüm ayın yüzeyinden elde edilen helyum-3 madeninden geliyor, nihayet. Biricik uydumuza inşa edilen tesis için bir çalışana ihtiyacımız var elbette ve işte o kişi Sam Bell. Üç yıllık kontratı imzalayıp, hamile karısını geride bırakarak aydaki görevine başlayan Sam’in, kendisini evinde hissetmesi için hiçbir masraftan kaçınmayan şirket; emoticonlu, halden anlayan Gerty isimli bir robotu da tahsis ediyor Sam’e. Bunlar tabii ki yeterli olmuyor. Dünyayla eşzamanlı bağlantı her nedense kurulamadığı için, video kayıtlardan ailesiyle özlem gidermeye çalışan Sam, üçüncü yılın sonuna doğru halüsinasyonlar ve dikkat eksikliği gibi sıkıntılarla boğuşmaya başlıyor. Bunun sonucunda ay yüzeyinde yaptığı kazayla gözünü revirde açan Sam Bell’in ilk gördüğü şeylerden birisi başka bir insan oluyor. Hem de kendisine çok benzeyen bir insan.

Derin bir yalnızlığı, izolasyon duygusunu ve çaresizliği son derece iyi anlatan bu hüzünlü film, Sam Rockwell’in muhteşem oyunculuğuna sahne oluyor. Sinema tarihinin en “iyi” robotlarından biri olan Gerty ise Kevin Spacey tarafından seslendirilmiş. 2009 yapımı “Moon” Bafta’da yönetmeni, ve aynı zamanda Nathan Parker’la beraber senaryoyu da yazan, Duncan Jones’a en iyi ilk yapıt ödülünü kazandırmış. Müziklerde Clint Mansell imzası bulunan “Moon”, mutlaka izlenmesi gereken, son zamanların en iyi bilimkurgu filmlerinden biri.

“Deadpan Humor” diye bir şey var. Komiklik yaparken bunu en durağan, en ölgün halinizle yapıyorsunuz. Artık hayattan bıkmışsınız gibi. Bu absürdizm daha nereye kadar gidecek gibi. Sonuçta sizi kimse anlamayabilir ama alaycı bir bakışla alt edilemeyecek insan yoktur. Ehem, neyse.

’92 mahsulü “Simple Men” bu bahsettiğim tarzda komedi anlayışıyla karşımıza çıkan bir tür yol filmi. Köşeli suratlarıyla tanınan McCabe kardeşler, ortadan kaybolan babalarını aramaya çıkıyorlar ve her arayış bir kendini buluştur; sevgili okur. Bu bağlamda, kadınlardan tokat üstüne tokat yiyen büyük kardeş Bill (Robert Burke) ile kitap kurdu Dennis (Bill Sage) değişik ortamlara giriyorlar, türlü insanla karşılaşıyorlar, Sonic Youth – Kool Thing eşliğinde dansedip, Madonna’dan dem vuruyorlar ve babam bir anarşist, dahası bir katil mi sorusuna ek olarak; kadınlar neden var, ne menem yaratıklara da cevap arıyorlar. İkinci soruya yardımcı olan başlıca isimler ise Elina (Elina Löwensohn) ve Kate (Karen Sillas). Herkes nev-i şahsına münhasır bu filmde, filmin kendisi gibi. Üstüne doya doya 90’lar havası.

“Simple Men”i hem yazan, hem yöneten Hal Hartley; yetinmemiş müziklere de el atmış. 1998’de “Henry Fool” ile Cannes’da en iyi senaryo ödülünü kazanan başarılı yönetmenin yazdığı, ilginç ve çalınası diyaloglar bu filmde de öne çıkıyor; özellikle bela ve arzu arasındaki ilişkiyi tanımlarken. Palme d'Or adaylığı da bulunan film, sizi farklı bir atmosfere sokacak türden bir Amerikan bağımsız sinema örneği.

Hepimiz hayatımızı yazsak kitap olur, biliyorsunuz. Öyle deli hikayeler, öyle inanılmaz tesadüfler, böyle tutkulu aşklar, şöyle acıklı kayıplar; başka kimsede yok, aman yarabbim! Gördüğümüz rüya bile o derece enteresan ki üç saat anlatabiliriz, net. “Nasıl bir başrol biçilmiş bana, kim bu yan karakterler, sen köşeye çekil figüran” monologları dönüyorsa kafanızda; ağzınıza vuracak film geliyor şimdi. 140 dakika, kesintisiz gözyaşı garantili: “La Vie En Rose”

Edith Piaf, nam-ı diğer “Kaldırım Serçesi”, aramızdan ayrıldığında 47 yaşındaydı; gel gelelim son fotoğraflarına bakarsanız en az on yaş daha yaşlı olduğunu söyleyebilirsiniz. Yaşadığı hayat, izlerken bile o kadar ağır ki, bizzat sahibi olmak nasıl bir duygu, tahayyül bile edemiyorum. Kırmızı köşede başarıların en büyüğü, mavi köşede ise vicdan azabının en acımasızı dövüş halindeyken, nasıl sağlıklı bir hayat sürebilirsiniz ki?

Sinema dilinde, Piaf’ın bütün efsaneleriyle birlikte hayatını beyaz perdeye yansıtmak için iki saatten çok daha fazlası gerekli. Yönetmen Oliver Dahan, flashback yardımıyla, doğrusal olmayan bir anlatımı tercih etmiş “La Vie En Rose”da; ama filmde yönetmenden çok, başrol oyuncusu Marion Cotillard’ın performansı ön plana çıkıyor. Oscar, Altın Küre, Bafta, César ve daha pek çok ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü kazanan Cotillard unutulmaz bir oyunculuk sergilemiş. Tek çekimde gerçekleşmiş “Marcel sahnesi” aklınızdan çıkmayacak türden. Filmin müzikleri konusuna değinmiyorum bile. “Non, je ne regrette rien”, “Inception”la aklınızda kalmışsa, önden bir Edith Piaf biyografisi okumanızı, birkaç parçasını da dinlemenizi öneririm.

Sınırların çok ötesinde yaşamış bir sanatçı Edith Piaf ve hikayesi de o denli dramatik. William Blake’in sözüne gönderme yaparsak sonsuz bir geceye doğmuş gibi bir hayat yaşamış. Filmde de o sonsuz geceye tanıklık ediyorsunuz. Hüzünlü ve iyi bir film, “La Vie En Rose”. Mutlaka izleyin.