#biyografikli

Hepimiz hayatımızı yazsak kitap olur, biliyorsunuz. Öyle deli hikayeler, öyle inanılmaz tesadüfler, böyle tutkulu aşklar, şöyle acıklı kayıplar; başka kimsede yok, aman yarabbim! Gördüğümüz rüya bile o derece enteresan ki üç saat anlatabiliriz, net. “Nasıl bir başrol biçilmiş bana, kim bu yan karakterler, sen köşeye çekil figüran” monologları dönüyorsa kafanızda; ağzınıza vuracak film geliyor şimdi. 140 dakika, kesintisiz gözyaşı garantili: “La Vie En Rose”

Edith Piaf, nam-ı diğer “Kaldırım Serçesi”, aramızdan ayrıldığında 47 yaşındaydı; gel gelelim son fotoğraflarına bakarsanız en az on yaş daha yaşlı olduğunu söyleyebilirsiniz. Yaşadığı hayat, izlerken bile o kadar ağır ki, bizzat sahibi olmak nasıl bir duygu, tahayyül bile edemiyorum. Kırmızı köşede başarıların en büyüğü, mavi köşede ise vicdan azabının en acımasızı dövüş halindeyken, nasıl sağlıklı bir hayat sürebilirsiniz ki?

Sinema dilinde, Piaf’ın bütün efsaneleriyle birlikte hayatını beyaz perdeye yansıtmak için iki saatten çok daha fazlası gerekli. Yönetmen Oliver Dahan, flashback yardımıyla, doğrusal olmayan bir anlatımı tercih etmiş “La Vie En Rose”da; ama filmde yönetmenden çok, başrol oyuncusu Marion Cotillard’ın performansı ön plana çıkıyor. Oscar, Altın Küre, Bafta, César ve daha pek çok ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü kazanan Cotillard unutulmaz bir oyunculuk sergilemiş. Tek çekimde gerçekleşmiş “Marcel sahnesi” aklınızdan çıkmayacak türden. Filmin müzikleri konusuna değinmiyorum bile. “Non, je ne regrette rien”, “Inception”la aklınızda kalmışsa, önden bir Edith Piaf biyografisi okumanızı, birkaç parçasını da dinlemenizi öneririm.

Sınırların çok ötesinde yaşamış bir sanatçı Edith Piaf ve hikayesi de o denli dramatik. William Blake’in sözüne gönderme yaparsak sonsuz bir geceye doğmuş gibi bir hayat yaşamış. Filmde de o sonsuz geceye tanıklık ediyorsunuz. Hüzünlü ve iyi bir film, “La Vie En Rose”. Mutlaka izleyin.

1979 yılında İngiltere’de iktidara gelen Thatcher; benim gibi 80′lerin sonu 90′ların başında çocukluğunu yaşamış bir güruhun, Gorbaçov ve Reagan’la birlikte, televizyonda en çok izlediği uluslararası üç politik simadan birisiydi. Ha tabii çocuk aklımızla biri Demir Leydi, diğeri kovboydu, berikinin ise hangi kıta olabileceği konusunda yoruma açık bir beni mevcuttu.

Ne zaman ki bu isimler günümüz siyasetine derin izler kazıyarak, “Alzheimer”ın yolunu tuttular; o vakit biyografilerinin beyazperdeye aktarılması icap etti, bu şahısların. İşte Phyllida Lloyd da tam bu noktada devreye girip, “Mamma Mia!”da beraber çalıştığı Meryl Streep’le beraber Oscarlık bir işe imza atmış, “The Iron Lady” ile. Yalnız altını çizmem gerekir ki, bahsettiğim Oscar sadece ve sadece en iyi kadın oyuncu dalında olabilir.

Flashbacklerle Thatcher’ın hikayesini anlatmayı yeğleyen yapım, gerçekten de anımsama tadında, hiç bir konuyu derine inmeden yüzeyden yüzeyden vermiş, bizlere. Örneğin genç Maggie’nin annesi bağlamında, evinin kadını, çocuğunun anası cefakar kadına karşı olan tutumunu tek sahnede; okula kabul edilişini açıkladığı sırada annesiyle arasındaki soğuk tavırda görebiliyoruz. Mahallenin kızlarının “bakkalın kızı, çakkalın kızı” diye neden dalga geçtiğini anlayamamakla beraber, hırs küpü olmasına sebep olarak köşeye bir yere not düşüyoruz. Bütün bunlara rağmen evlenmesini ise, danslarla çok romantik bir şekilde verilmeye çalışılmış olsa da, siyasi bir manevra olarak değerlendiriyoruz.

Hepsinden öte işçi düşmanı diye tanınan, döneminde çok sevdiğim müzik gruplarının hedef tahtası haline gelmiş bu neo-liberalist liderin filmde çizilmeye çalışılan imajı, az biraz siyasi tarihe hakim kişileri irrite etmeye müsait. “İngiltere’nin ilk kadın başbakanı” sıfatını ön plana çıkararak, cinsiyet üzerinden parlamentodaki “yalnızlığı”nı izlediğimiz Thatcher, bir kadın olarak siyasi arenada tutunduğu sert ve tavizsiz tavrının, aile hayatında kendisine getirdiği dezavantajlarla karşımıza çıkıyor filmde. Böyle olunca da zaten yaşlanmış hali içler acısı olan “saucy minx”in (kaynak için Love Actually’e yönlendireyim) aslında ne kadar iyi biri olduğuna dair bir hava sarıyor etrafı.

Bunları gözardı edip, Meryl Streep’e odaklanırsak, kendisinin müthiş oyunculuğunun “The Iron Lady”i izleten yegane unsur olduğunu söyleyebilirim. Altın Küre’de de şaşırtmayarak ödülü hakederek kazandı zaten.