deadbutterfliesinme

Başka bedenlerde, başka kollarda, başka tenlerde, başka gözlerde, başka bakışlarda, başka dokunuşlarda hep aynı hisler...

Aradığım ne?

Hissetmek istediğim?

Teselli mi?

Unutmak mı ya da unutma isteği?

Peki ama kimi, neyi?

Unutabilir mi insan başka başka şeylerle kendini

Kendimden kaçamıyorum.

Kendimden çıkıp kurtulamıyorum.

Kendimden...

Bir ben var biliyorum.

Her şeye sebep bir ben...

Gölgem takip ediyor, düşüncelerim, duygularım, o büyük boşluk, içine düştüğüm hiçlik durumu.

Hiçken hep olmaya çalışıyorum.

Hepken hiçim aslında.

Kendimden çıkıp, geri dönüp kendi içime giriyorum.

Masalda anlatılan tilki de benim, kürkçü dükkanı da...

Hep aynıyken hem de hep farklı nasıl olur bir insan?

Ya da olabilir mi?

Kendimi tanıyamıyorum şu aralar.

Değiştim sanırım.

İyiye değil kötüye doğru, ileriye değil geriye...

Tam tersi yönde değişebilir miyim yeniden?

Kendi bedenimde, kendi kollarımda, kendi tenimde, kendi gözlerimde, bakışlarımda ve dokunuşlarımda

Hep farklı hislerle?

Değiştim diyebilir miyim

Kendi kendime ve kendime rağmen?

İyiye doğru ve ileriye...

Kendini yıpratmanın, hele ki şu zor zamanda, ne gereği var?

O kendini senin yorduğun kadar yormuyor ki...

Sevmek, gerçekten sevmek yetmiyor bazen.

Siyah buzlu bir cama yazdı önce. Nefesi usulca cama doğru üfleyip camda yuvarlak bir buhar oluşturdu ve sonra parmakları ince uçlu bir kalem gibi yazmaya başladı şu cümleleri:

“Hayatı ıskalayabilirsin. Fakat hayatı erteleme lüksün yok senin. An'da kal ve anı yaşa! Sanki içinde bulunduğun zaman son saatlerin, son dakikaların gibi… Yaşadığın her anın fotoğrafını çek beyninde ve hafızanın en değerli arşivinde kayıt altına al. Çünkü o an bir kez daha tekrarlanmayacak, o an bir kez daha yaşanmayacak. Yaşadığın anı ölümsüz kıl. Hiç ölmeyecek gibi değil her an ölecekmişsin gibi yaşa ve yaşadığın anın kıymetini bil. Çünkü o an, şimdi ve şuanda var sadece. Yarın yok, olmayacak…”

bilemeyeceğimiz bir sorunsal.