irène

Έγινες το τσιγάρο που δεν μπορώ να κόψω.

Εγώ.

Σήμερα.

Σήμερα μια προσμονή, μια σκέψη συνεχώς στο μυαλό μου, μια παρουσία, μια ανάγκη - μια μέρα έμεινε.

Σήμερα, και κάθε μέρα που ξυπνάς, να εκτιμάς.

Σήμερα στο σπίτι σου, χωρίς εσένα.

Σήμερα οι ώρες της ημέρας περνάνε άνοστες, κενές, και εγώ υπάρχω μέσα σε αυτές, περιμένω να περάσουν.

Σήμερα μια μέρα που πέρασε δίχως αίσθηση. Δεν υπήρξε. Δεν υπήρξα.

Σήμερα η φωνή σου με έκανε χαρούμενη.

Σήμερα βίαιες νότες στα αυτιά μου, σκέψεις στο μυαλό μου χαμένες, απούσα (παρούσα;) στην ίδια μου τη ζωή.

Σήμερα ένας μήνας όλο προσδοκίες. Ότι κάτι πρόκειται να αλλάξει;

Σήμερα η κατάθλιψη μου χτυπάει την πόρτα.

Σήμερα η κακοκαιρία δε βρίσκεται μόνο έξω. Τη βλέπω μέσα μου.

Σήμερα μπαίνω στον αυτόματο και προσπαθώ.

Σήμερα ήρθα ένα βήμα πιο κοντά. Σε εμένα.

Σήμερα ένας μπόγος συναισθημάτων στο λαιμό. Με πνιγεί.

Σήμερα μια απουσία σε τραπέζι γνωστών αγνώστων. Και λιγοστές λέξεις.