kafam almıyo artık dizlerini uzatsana

yemiyorum, içmiyorum, uyumuyorum. en son ne zaman yemek yedim hatırlamıyorum. o gelir diye beklediğim pencerenin pervazında saatlerce oturuyorum. dalgınlık mi dersiniz bilmiyorum ama saatlerce boş yol izliyorum. o kadar kırgınım ki her şeye en çok kendi varlığıma, kendime. çok mu kırgınsın sen deseniz cevabım saatlerce boş duvar izleyecek kadar olur. eskisi gibi değilim biliyorum. çabaladığım her şeyin enkazında kaldım sanırım. çok yoruldum ben pes ediyorum.

anlaşılmak istiyorum

İnsan'nın kalbinin güzelliği sesine ve yüzüne yansır derler. Bu söyleyişin kanıtısın Doğa.

hiçbir şey böyle olmamalıydı diye bağırasım var lâkin buna bile mecalim yok.

bak bazı şeylerin izahı olmaz derler, anlatılmaz da. ben sana kendi ellerimle evimi yıktığımı nasıl izah edeyim.

anneler gitmezdi hani.

Geriye kalan sadece az buçuk anı, biraz şarkı, koskoca hissizlik

Geriye kalan sadece biraz anı, çokça şarkı, koskoca yorgunluk

Koşa koşa gittiği yolara, giderken mayın döşeyip, döneceğini unutan insalar görüyorum... E, olabilir.

Mutluluk denen şeyi çoktan unutmuştum. İçimde bu düşünceyi okşayıp nazlıyor, korkunç bir haksızlığa uğradığım sonucuna varıyordum. Şu son ayların bu acayip zulmü neydi bana karşı? Zihnimi toparlayamıyordum artık. Her zaman her yerde tuhaf azaplar çekiyordum. Tuhaf…

bazı şeyler değişti, bazı şeyler tükendi.

ben çok susmak istiyorum. köşeme çekilip hiç gözükmemek, olmayan evimi sindirmek. seni artık beklememrk. pes ediyorum.

Seni iyileştiren zaman beni zehirliyor.

Yere çöküp bağıra bağıra daha fazlasına dayanamıyorum diye ağlamak isterken sessiz sakin bir köşede oturmuş olana bitene gülümsüyorum. Hayat insanı inceden inceden delirtiyor.

Konuşma Mualla, kendime bile inanmayan bir adamım. Çek şu sandalyeyi, doldur rakıyı, konuşursan... Konuşma.