damlaaberraa

Sanki kendi duygularım bile beni anlamıyor.

İnsanın ruhunun en içine yerleştirdiği o inançları terk etmesi ne kadar da zor bazen. Size iyi gelmediğini biliyorsunuz. Fakat o olmadan nasıl yaşanır bilmiyorsunuz, hatırlamıyorsunuz.

Artık insanların benim için bir şeyler yapmalarını değil, kendim için bir şeyler yapmama izin vermelerini istiyorum. Neyin doğru neyin yanlış olduğuna karar verebileceğime güvenmek, bence benim yerime yanlışları ayırt etmekten daha önemli.

Bazı konularda sizi en iyi anlayan insanların bile hiçbir fikri olmaz ya, diliniz anlatmaya varmaz ya da. Anlayacağını düşünseniz bile. İşte o noktadayım.

Kar küresinin içinde gibiyiz bazen. Biri alıp sallandırıyor bizi, fark edemiyoruz. Kar yağıyor sanıyoruz, tepetaklak oluyoruz.

Ne zor ya siyah ya beyaz olmak. Ya hep ya hiç olmak. Esnemeyi reddedip kırılmaya müsait olmak.. İnsan esnemezse kırılır çünkü. En zoru da hep ve hiçin arasındaki noktayı benliğine sığdıramamak.

Tokaların bile tutmadığı gür saçlarım iki parmağımın arasına sığar oldu, kendime yaptıklarımın en kalp kırıcı sonucu bu sanırım.

Forma giymesini, okula top getirmesini, takı takmasını engellediğiniz çocukların okula silah getirmesini de engellemeye ; ellerinden telefonlarını, makyaj malzemelerini aldığınız gençlerin, başkalarının canını almaması için önlem almaya gayret gösterin. Ölen öldüğüyle kalıyor. Cezanın ne kadar çekildiği, adaletin ne kadar sağlandığı ise meçhul. Milletimizin başı sağ olsun.

Kırık bir tebessümden cam parçaları topladım bugün. Belki birleştirebilirim diye. Elimi kesti ama hissetmedim. Kan aktığında fark ettim incindiğimi.