damlaaberraa

Anlaşılmamaktan daha kötü bir şey varsa eğer şu hayatta, o da anlatamamak. Anlaşılmak istiyorum, birileri de beni görsün istiyorum ama dilim varmıyor sözcüklere. Sanki kendimle bile konuşmadığım için o anlatamadıklarımı, bir başkasına dökmeme izin vermiyor ruhum. İçimden de gelmiyor zaten. Neden bu kadar kendi içimde yaşamaya meyilliyim bilmiyorum, paylaşmaya kapalıyım bilmiyorum. Ne zaman birine anlatmak istesem kendime ihanet ediyormuş gibi hissediyorum. Havadaki o kasvete dayanamıyorum, beni dinlerken oluşacak o üzücü ortama katlanamıyorum. Bana ait bir problem üzerine bu denli olumsuz duygu değişimi olması beni rahatsız ediyor. Onun yerine gülelim eğlenelim istiyorum. Kimse beni anlamıyor demeyeceğim, kimsenin beni anlamasına izin vermiyorum ama nedenini bilmiyorum. Kendime güvenli alanımda kalıyorum dedikçe aslında güvenli alanımı daraltıyorum. Yoruluyorum.

Sanki kendi duygularım bile beni anlamıyor.

İnsanın ruhunun en içine yerleştirdiği o inançları terk etmesi ne kadar da zor bazen. Size iyi gelmediğini biliyorsunuz. Fakat o olmadan nasıl yaşanır bilmiyorsunuz, hatırlamıyorsunuz.

Artık insanların benim için bir şeyler yapmalarını değil, kendim için bir şeyler yapmama izin vermelerini istiyorum. Neyin doğru neyin yanlış olduğuna karar verebileceğime güvenmek, bence benim yerime yanlışları ayırt etmekten daha önemli.

Bazı konularda sizi en iyi anlayan insanların bile hiçbir fikri olmaz ya, diliniz anlatmaya varmaz ya da. Anlayacağını düşünseniz bile. İşte o noktadayım.

Kar küresinin içinde gibiyiz bazen. Biri alıp sallandırıyor bizi, fark edemiyoruz. Kar yağıyor sanıyoruz, tepetaklak oluyoruz.

Ne zor ya siyah ya beyaz olmak. Ya hep ya hiç olmak. Esnemeyi reddedip kırılmaya müsait olmak.. İnsan esnemezse kırılır çünkü. En zoru da hep ve hiçin arasındaki noktayı benliğine sığdıramamak.

Tokaların bile tutmadığı gür saçlarım iki parmağımın arasına sığar oldu, kendime yaptıklarımın en kalp kırıcı sonucu bu sanırım.

Forma giymesini, okula top getirmesini, takı takmasını engellediğiniz çocukların okula silah getirmesini de engellemeye ; ellerinden telefonlarını, makyaj malzemelerini aldığınız gençlerin, başkalarının canını almaması için önlem almaya gayret gösterin. Ölen öldüğüyle kalıyor. Cezanın ne kadar çekildiği, adaletin ne kadar sağlandığı ise meçhul. Milletimizin başı sağ olsun.

Kırık bir tebessümden cam parçaları topladım bugün. Belki birleştirebilirim diye. Elimi kesti ama hissetmedim. Kan aktığında fark ettim incindiğimi.