okyanus.

"duyarlarsa?" diyorsun. duysunlar, ne çıkar? seven insanın bir suçlu gibi ezik olması neden? sevmek ve sevilmek hakkımızı kullanıyorsak bundan kime ne? insan olarak aşktan başka övünecek neyimiz kaldı? erdem yalan söylemek mi? hırsızlık etmek mi? katil olmak mı? yoksa esirleri fırınlarda yakmak mı erdem? bir milletin gençliğini savaş meydanlarında yok etmek mi? yalnız sofular mı erdemli bu dünyada? çıkarını düşünenler mi namuslu? âşka saygı duymayanlar utansın yaşadıklarına, sevenler değil. "görürlerse?" diyorsun. oysaki kimse görmeyecek seninle seviştiğimizi. bu doyulmaz zevki kimseye tattırmayacağız. seni benden başka hiç kimseyle paylaşmaya razı değilim. zaten sen bir bütünsün; bölünemezsin, paylaşılamazsın ki. ben hep sevdim sana gelinceye kadar. seni sevmeye hazırladım kendimi. ilk sevdiğim değilsin elbette ama son sevdiğim olacaksın. seni tanımadan önce yalnız sevmenin hazzıyla doluydu yüreğim, gururluydum, çünkü; seven bendim. yalnız benim hakkımdı sevdiğimi yüceleştirmek, onu erişilmez yapmak, ölümsüz kılmak benim hakkımdı. sevildiğimi, hele senin tarafından sevildiğimi anladığım anda gururum yok oldu. aşkın büyüklüğü karşısında eridiğimi hissettim. "anlarlarsa?" diyorsun. anlasınlar, umurumda değil. keşke anlayabilseler. herkesin seni olduğun yerde görmesini, bilmesini isterdim. ben sende yaşamanın kavramını buldum. iç âleminin sonsuz hazinelerini önüme serdiğin zaman anladım yaşadığımı. güzelliğinin manyetik alanından dışarıya çıkamaz oldum. hiçbir şeyden çekinme artık. bak, şimdi seninle vardığımız o yerde kimseler yok. yıldızların erişilmezliğinde, duyguların sonsuzluğundayız. zamanı aştık, en güzeli kendimizi aştık seninle. onun için şimdi ilk defa beni sevmek hakkını sana tanıyorum. anla, seni ne kadar sevdiğimi.