“Size bir hikaye anlatiyim mi? Ben seneler önce Eyfel değildim Devenin Bücürü idi benim adım. Bir abim vardı. Öz olsa o kadar sevmezdim belki. Ben küçükken hep herkeste bir abi görürdüm ama derlerdi o kadar özenme abiler her şeye karışır. Çocukluk aklı kaç kere evden kaçıp abimi bulacağım ben demiştim. Sonra o çıktı karşıma. Senin bir abiye ihtiyacın vardı benimse baş belası bir bücüre demişti. Hep laf sokardı gündüzleri bazen çok kırılırdım geceyi beklerdi “Uyudun mu” diye beni kontrol ederdi. Bazen bilerek cevap vermezdim öyle sansın diye. Çünkü eğer uyuyorsam uyanana kadar her dakika içip içip yazardı. Hep gece severdi beni gündüz ise ona alışmiyim diye sarhoştum hatırlamıyorum yazardı. Kanserdi benim abim. Ona alışmamdan hep korkardı. Ama onsuz ne kadar korktuğumu da bilirdi. Birkaç kere takip ederdi beni ama karşıma çıkmazdı. Çok kızardım. Tek bir cümle yeterdi onun kendini savunması için “kokusunu duyduğun insanı unutamazsın ve ben gidiciyim bücür.” Sonra bir gün terketti beni ertesi gün ameliyata girdim. Kulağına gitmiş. Sabah ilk iyi davranışıydı bana. İlk defa gündüz sevmişti beni iyileşene kadarsa gündüz sevmeye devam etti beni ta ki doğum günüm(ölüm günü) gelene kadar. Bütün gün soğuk mesajlar attı. Doğum gününü kutlamicam hiç heveslenme dedi. Meğer uzun bir mesaj hazırlamış doğum günüm için aynı zamanda bir terketme mesajı… Mesaja kesin sen trip atarsın diye bu mesajı erken atmışımdır diye başlayıp sonunda da şu an yazdıklarım bitti gitme vakti diye bitirdi. Nasıl hızla kapatıp hesaba baktım hatırlamıyorum. Ama hesap yoktu. Gitmişti. Gece bir arkadaşına yazdım ve tek mesaj geldi. Öldü… İnanmadım aradım aradıkça başıma belalar açtım. Belalar açtıkça delirdim. Herkeste onu gördüm herkese güvendim. Devenin bücürü devesiz kalmıştı. Develer ölmez bücür diye kandırmıştı beni. Tam üç sene oldu geçen ki otuz ocakta. Düşmanlarım onun kullanıcı adıyla hesap açıp geldi yaşıyorum ben diye kandırdı beni ama ben ona yine kızgın değilim. Gel artık Deve. Bir insan daha kaç kere ölebilir ki?”

gecenin 1′i