kendine umarım çok iyi bakarsın çünkü daha fazla yapabileceğimi zannetmiyorum.

sen seni bile unuttun ki ben hatırlıyorum

kendime inancım sıfır ve bilsen alırdım aklını. çok istersen olur bu yüzden kaçtım tepe tepe ayaklarımı. şefkat bekledim ve yüklerimi paylaşmak tüm insanlarla çünkü bana çok ağır geldi, ezildim altında yalnızlığımın. paylaşılmıyor hiçbir ağırlık gerçek anlamda ve beni her şeyimle sev istedim. bu şehir benim şehrim kim ne derse desin. yalanlar söyledim ustalıkla ve yutkunmadan. yenik düştüm egoma. ona bahsetmedim sorunlarımı yaşayana kadar. bahsetmek istedim adamlardan sabahlara kadar, kapatmak istedim açık yaralarımı, duvarlar dağlar olana kadar. çekip gitmek istedim, kesip atmak ve bu acının geçmesini bekledim. kaybettim kendimi ustalıkla ve aramanızı bekledim. dualarla yakaladım kendimi babaannemden öğrendiğim gibi. unuttu saklandığımı. gecelerce, senelerce sayıkladım adını, en yakın arkadaşım, bana dönmeni bekledim. kıskandım birilerinin yüksek enerjisini ve böyle olmak isterdim, dedim. kendinden bir insan yaratmak, dedi hayat. ne olmak isterdim. ufak tefek bir şeylerden bahsettim, bu eteği tüm kızgınlıklarıma kadar diktim. kendi kendimi tüketir, köşeme geçerdim.

iki sokaktan birinde böyle oluyor

durmalıydım biliyordum ama devam edebiliyordum. ulaşılmaz olmanın bütün bahanelerine aşığım ve oraya yalnızca inadımdan gidiyordum. çünkü hep bir aralık bırakıyordum. sarhoşluktan korkuyordum ve o adamla yerlere yığılmak istiyordum. istediğim avucumun tam ucunda ve onu bırakıyordum. isteğimi kovalamıyordum. vazgeçmeyi başarabiliyorum, diyordum kendime. kendi kendimi yerken kapalı kapılar ardında. onlara göstermiyordum ve bunu bir başarı sayıyordum. ben herkesten çok yaşıyordum. onlara göstermiyordum ve bunu bir başarı sanıyordum. benim için savaş ne olur, diyemiyor, ben kendim için dahi savaşamıyordum. vazgeçmeyi başarabiliyordum. hasta oluncaya kadar içerim çünkü bünyem beni durdurmak isteyen tek şey. sabahlar olana dek sokaklardayım çünkü gerçekten bitirmek bilmediğim tek şey. seni unutmayı reddettim çünkü seni sevmek hatırladığım tek şey. aklım sokakta, kalbim seninleydi ve sen gideceksen o da gitsin dedim sonsuza dek. bugüne dek kimseyi tutmadım ve döndüm herkese arkamı en az bir kez. hastayım ve durdum. arkadaşıma senin sigaranı aldırmıştım ve pişman oldum.

bundan sonra bana ulaşmak isteyen beni köşedeki barda arasın. nitekim öyle yapıyorlar. her şeyi bir yarışa çevirdim ve ben galip gelmeliyim. nefesim sıkışarak dal rüyalara ve uyanırım uykularından nefes nefese. daha ne kadar sürecek. yaşamak istediğim hayat bu değil, biliyorsun düşeni kaldırmazlar. nefret ediyorum. senle karşılaşacağım günü bekledim. nefret ediyorum. biliyorsun, bu kızgınlığın bir sonu yok. o sokakta kaç gece bekledim. çok uzaktan bak, beni tam olarak bıraktığın yerdeyim öncesinde. çok uzaktan bakarsan iç içe geçer tüm detaylar. yeterince uzaktan bakarsan. beni ben yapan detaylar. kazananı bırakmazlar. bırakabilmekten büyük güç gösterisi mi var. nitekim gittim. boynumdan hiç çıkarmadığım o kolyeyi gizlemediğim, deliliğimi gösterebildiğim yeri terk ettim. bana bir soru sordun ve sana bambaşka cevaplar verdim. fiziken hep gittim fakat kalben hiç. halen geçiyor vaktim yollarda, halen en büyük katiliyim vaktimin esasında ve anlatsam kaç kere öldüm o yaştan bu yaşa. anlatsam kaç kere düştüm o yaştan bu yaşa. beynimi meşgul eden bağımlılıklarım ve istesen de ulaşamazsın bu saatten sonra. benimki inan hiç bitmeyen bir vardiya. ne içtim ki kalkıyorum bu gece. yatağa yattığımda dişlerimi sıkmadığım bir gece mi var. ait olmak adına yatıp kalkmayacağım ne delikler var.

belki de kötü ve uyumsuz hep bendim ve bu yüzden var olamıyordum. zihnime yenik düştüm, bu yüzden var olamıyordum. bu hayata göğüs gerip saf neşelerine sığınanlara bile dayanamıyor, içimi kıskançlık kemiriyor, belki de başıma gelenleri hak ediyordum. ne de olsa öyle düşünüyordum. ne bir ders alıyorum ne de savaşın içinden çıkıyorum. buldozerlerin önünde yerlere uzanıyorum. derin bir nefes alıyorum. yıkılmak istiyorum.