pan d' plecie androny

Top 10 ma to do siebie, że proces tworzenia listy łatwo i prędko wymusza przejście w top 50 i chwilę potem w top 500. Nietrudno przy tym zapomnieć o jedzeniu i piciu, by po tygodniu zostać znalezionym w fotelu z pogryzionym ołówkiem w ustach i notesem na kolanach, gdzie wszystko jest skreślone, poza napisem “pomocy”.

Dzieje się tak, ponieważ, na przykład, w mojej pierwszej dziesiątce 08-18  nie zmieścili się artyści, których spodziewałem się tam zobaczyć, ale ostatecznie musieli ustąpić konkretnym utworom, które były o jakąś nano-wartość bardziej błyskotliwe. I tutaj właśnie nadarza się okazja nazwania jedynego racjonalnego kryterium jakim się posłużyłem w parze z emocjonalnym “robi mi mniej / bardziej niż tamto”. Otóż, owym kryterium jest właśnie błyskotliwość. Definiuję to jako zrobienie czegoś choć trochę nowego, pokazanie oklepanego tematu w nowy sposób, wyprodukowanie numeru, który nie tylko angażuje emocjonalnie, ale też inspiruje swoją świeżością i niepowtarzalnością. Umówmy się, że po roku dwutysięcznym jest to szczególnie ważne. Być może nawet ważniejsze niż to, czy stają wam włosy na przedramieniu.

10. St. Vincent - Bring Me Your Loves (2014)

No, już czuję, że właśnie połowę z was straciłem. “Więc to taka lista jest? Na której będą rzeczy, których nie znam?? Żegnam szanownego pana!”

Miejsce dziesiąte było chyba najtrudniejsze do ustalenia. Annie Clark (mój rocznik!) zdetronizowała tutaj takich poważnych, świętych wręcz, zawodników jak Bowie, Dillinger Escape Plan, czy Björk, której Crystalline prawie wylądował na tym miejscu. Sugerowałem się jednak kryterium wyżej wspomnianym, które ma za zadanie choć trochę zakwestionować uczuciową reakcję, czyli to, że końcowy beat w Crystalline miota mną na prawo i lewo i miażdży mi mózg. Bring me your Loves, podobnie jak cała self-titled płyta St. Vincent to niezaprzeczalnie nowe, świeże i odkrywcze spojrzenie na muzykę, nawet jeśli muza ta kultywuje tradycje ustanowione przez Bowiego i podobnych mu świrów. Ta płyta zaskakuje, buja i tarmosi, a ten numer miecie. Zdecydowanie jedna z najlepszych rzeczy ostatnich dziesięciu lat.

9. Deftones - Rocket Skates (2010)

uOmatko, jak ja bardzo chciałem żeby ich tu nie było. Jakaś część mnie ma już po dziury w twarzy klepanie od dwudziestu lat tematu jacy to oni są zajebiści i genialni. Serio, wolałbym stwierdzić że po czwartej płycie już zaczęli zjadać swój ogon jak jakiś KoRn czy Willie Nelson. Ale nie. Musieli przypierdolić numerem, który z jakiegoś powodu znowu targnął mną bezlitośnie a do tego, czysto racjonalnie patrząc, jest jakimś takim nieprzyzwoicie pięknym mutantem, w którym bezboleśnie łączą się strzępki pozornie niepasujących do siebie rzeczy. Do tego jest jeszcze jeszcze klip, który, choć poza konkursem, jest wisieną na torciorze.

8. Daughters - The Theatre Goer (2010)

Trudno jest odseparować coś z tej płyty i wybrać jako najlepsze. Ten album służy do wciśnięcia play, odkręcenia wzmacniacza i siedzenia w bezruchu do końca.

Niemniej jednak, Chadzacz do Teatru to moja pierwsza miłość i mimo, że jest to najprostszy numer jaki kiedykolwiek chłopcy spłodzili - jest wręcz instant radiowym hiciorem - to stawiam na niego wszystkie pieniądze, których nie mam.

7. Benga & Kano - Forefather (2013)

Blüp! Ja się absolutnie zgodzę, że dapstepy w pewnym momencie zaczęły mdlić jak wszechobecny zapach zepsutego mięsa, ale arcymistrz Benga to jest typ z klasą, piękną fryzurą, który wie co robi. Poza tym, że jest autorem absolutnie genialnego hiciora Katy B, Katy on a Mission i pomagał Magnetikowi Menowi w rzeczach, nie ma takiej imprezy na której w końcu nie dopcham się do sprzętu, żeby puścić Forefather i otwarcie wymagać od wszystkich pełnej uwagi. A jak to słusznie zauważył jeden z moich ziomów, conajmniej połowę roboty robi tu wokal Kano, który, jak mnie jeszcze raz ktoś w życiu mnie zapyta dlaczego uważam, że O.S.T.R. jest słaby, będzie mi pięknym przykładem.

Lights. Action. Kapomobaosfodemandem!

6. Run the Jewels - Run the Jewels (2013)

Ey! Ja nigdy wcześniej nie wątpiłem, że EL-P to koleżka który robi dobre rzeczy, ale dopiero w RTJ, mam wrażenie, rozwinął skrzydła. Może bez Killer Majka był samotny i przez to gorzej lepił. Tak czy inaczej, ten numer to nie tylko doskonałe otwarcie nowego rozdziału, ale też hicior, który nie pozostawi na imprezie żadnej nóżki niebujającą się. Do tego, końcówka nadaje tym swoim modularnym arpedżiem bardzo ważny komunikat: tu się robi muzykę a nie tylko podkłady.

Śmiało peem, jest to jedna z najlepszych hip-hopowych rzeczy jakie słyszałem w życiu.

5. Exotic Animal Petting Zoo - Thorough.Modern (2012)

Długo czekałem na tak piękną płytę w klimatach szeroko pojętego progresywnego najebiania. I gdybym nie znał życia, to otwarcie dziwiłbym się dlaczego nie są ci panowie równie sławni i wielbieni jak Deftones albo chociaż Dilińdżer. 

Nie chce mi się tłumaczyć dlaczego ten numer jest taki zajebisty - jesteśmy już na tyle wysoko na liście, że powoli zaczyna brakować mi słów. I’ve got a much, much better plan than that: słuchafony na ryj, wzrok wlepiony w klip i jedziemy do końca.

4. Moderat - Les Grandes Marches

Po pięciu minutach gapienia się w biel ekranu, stwierdzam, że nic nie napiszę o tym numerze. Szkoda moich wysiłków.

Albo dobra, chociaż spróbuję.

Czy potrafię racjonalnie wytłumaczyć co się dzieje ze mną kiedy zaczyna się ten numer? To tak samo łatwe jak wyjaśnienie, dlaczego nie ma go na podstawowej wersji płyty i jest tylko na wydaniu deluxe*. 

Do dziś nie do końca nie rozumiem, jakim cudem te obleśne, post-rockowe wiosła, w połączeniu z jednym z tłustszych beatów jakie wyprodukowano w historii ludzkości, powodują u mnie tak wielkie uniesienie. Widocznie dokładnie ta mieszanka była konieczna, żeby mógł ten wałek działać na mnie aż tak intensywnie.

Jest to utwór, od którego wciąż szklą mi się oczy i nie potrafi mi się znudzić.

*edit: Tak się właśnie rodzą mity o autyźmie poszczepionkowym. Coś sobie ubzdurałem, nie sprawdziłem i plotę androny. LGM jest na zwykłej płycie, nie ma zaś Beats Way Sick z Kierowcą Autobusu.

3. Phantogram - Funeral Pyre (2016)

Nie wiem czy to nie podczas katowania tego numeru z żoną w samochodzie, nie pomyślałem o zredagowaniu tej listy. To poetyckie otwarcie dosyć popowej płyty Three, unosi mnie i każe na chwilę zapomnieć o świecie. 

Dziwnie się robi kiedy się ten wałek kończy i kolejne dwa numery bezkompromisowo bujają i robią to bez kiszonki à la Beyoncé. Ten oto, nieznany mi wcześniej, duet producenta z wokalistką, wypluł utwór, który w moim mniemaniu wyprzedza kilkanaście do kilkudziesięciu pozornych oczywistości zarówno rockowych, hard n’ heavy jak i elektronicznych. W tym wałku wydarza się coś, czego nie potrafię uchwycić i nazwać, ale ociera się to o geniusz.

Serio, z całkowitą świadomością tego co robię, w pełni władz umysłowych (plus-minus), stawiam ten numer przed wszystkimi Karnivoolami tego świata.

2. Jon Hopkins - Open Eye Signal (2013)

W czasach, kiedy Dżon jeszcze nie zakupił Abletona i działał na nakładce Windows 98 postawionej na Maku i kleił coś z konfliktu systemu plików SoundForge'a i Logica, napisałem do kumpla sms'a kiedy jeździłem po Wrocławiu autobusem i słuchałem Open Eye Signal na loopie: “Ten numer to chyba jakaś wyższa forma muzyki. Ociera się o absolut.”

Znowu inny znajomy, muzyk i DJ, stwierdził, gdy mu to puściłem, “nic takiego, on tylko kręci gałkami”, po czym dźgnąłem go w wyobraźni nożem.

1. Glassjaw - Black Nurse (2011)

Kto wygrał jakieś pieniądze u bukmachera stawiając na ten numer? To chyba w miarę oczywisty wybór. Onegdaj, obudziła mnie ta pieśń z długiego letargu, dała do zrozumienia, że jeszcze nie trzeba umierać, jeszcze coś się w tym życiu wydarzy i jest nadzieja dla niewielkiej części ludzkości. Zróbcie sobie przysługę i odpalcie Coloring Book na słuchawach, jest to bowiem arcydzieło.

Dziękuję, dobranoc.

A tutaj mały, oczywisty bonusik, czyli tak zwana poczekalnia:

Wcale nie był.

Gloryfikacja roku dziewięćdziesiątego siódmego to temat na tekst, który łazi za mną od jakiegoś czasu. Ale gdy tylko usiadłem do rzetelnego zbadania tematu, natychmiast, rozpędzonym wehikułem swojej spekulatywnej logiki, który napędzało wysokokaloryczne paliwo życzeniowych założeń, z prędkością dwustu domniemań na godzinę, rozjebałem się o ścianę szarej rzeczywistości. Ale, jak słusznie zauważyliście, piszę dalej. 

Fadż, ależ nisko upadłem. Niewielu mam czytelników, więc desperacko uciekam się do nostalgii jako formy klikbejtu żeby nabić czytelnika w jego własną patologiczną butelkę. Poza tym, chciałem ten tekst zatytułować "Fetysz roku 1997", żeby jeszcze bardziej podnieść tanią klikalność blogaskowego kontentu, ale gdy uświadomiłem sobie, że znam definicję słowa "fetysz", czar prysł. Używanie słów w nieprawidłowym kontekście jest fajne tylko wtedy gdy robi to ktoś inny.

Tymczasem, niezły wał wyszedł. Dalszy znajomy, również meloman i muzyk, gdy kiedyś przy piwie odbywała się burzliwa się dyskusja pt. "Który rok był najlepszy dla muzyki?", zupełnie na poważnie, z nutą zniecierpliwienia i nieukrywanego niesmaku, zapytał:

"Ale jakie znaczenie ma rok w którym ukazała się płyta?!". 

No i ziom w tym momencie odkrył ponadczasową prawdę o życiu: otóż, nie ma, kurwa, żadnego znaczenia. I tak też mu bez zastanowienia odpowiedziałem, po tym gdy on, jednym ruchem ręki ściągnął nas na ziemię i zepsuł zabawę. Ba! Nawet wychodząc z założenia, że dla mnie, subiektywnie, rok 1997 miałby jakieś wyjątkowe znaczenie i przyniósłby mi, wymiernie, najwięcej ukochanych, ważnych zdarzeń i zjawisk... odrabiając zadanie domowe, robiąc porządny risercz, odkryłem, że niekoniecznie. I że ten tekst jest, być może, kompletnie bez sensu. 

Doczytaliście do tego miejsca? Jest to już spora inwestycja czasu i uwagi. Dobrnijmy razem do końca. Oto moje zestawienie fajnych rzeczy które wydarzyły się w roku dziewięćdziesiątym siódmym, z pominięciem rzeczy tragicznych, jak MMMBop, oraz tych zwyczajnie mało interesujących, jak pierwsze udane klonowanie ssaka oraz, przypadkiem, w tym samym roku, pierworodny syn Michaela Jacksona.

Jedziemy od końca. Bez podglądania!

10. Sojourner - pierwszy łazik który pojeździł po Marsie

Nie był to pierwszy łazik na Marsie, ani tym bardziej nie było to pierwsze udane lądowanie. To był, porpostu, pierwszy łazik, który przejechał niedużą odległość w bardzo bliskiej okolicy punktu lądowania. Po czym się zepsuł, kochany szkrab. W roku 1997 nie chodziło o to, żeby być pierwszym. Chodziło o to, żeby być Trochę Fajnym i to się Sodżoeułrnęrouwi udało bardziej niż Wam i mnie wówczas udawało się oszukiwanie rodziców, że nie palimy szlugów. 

Poza tym, mimo iż kosmos mnie bardzo mocno interesuje od dziecka, nie będę udawał, że nie dowiedziałem się o tym dosłownie przed chwilą, kiedy szperałem po Intersieciach w poszukiwaniu potwierdzeń dla swoich anemicznych hipotez. Dziś się czegoś nauczyłem.

9. Większość Hiciorów Nostalgia Critic

Że jestem muzykiem i niepoprawnym melomanem to ta lista będzie składać się głównie z płyt? Nie-e. Lubię też filmy. Tylko że akurat rok dziewięć-siedem był, dla kinematografii, w dużej mierze, tym, co wynalezienie torby foliowej dla sztuki haftu. Taśma produkcyjna Hollywood wypuściła tego roku tyle polietylenowych dzieł sztuki użytkowej, że jeden z moich ulubionych jutubowych krzykaczy zrobił na tym karierę. Oto lista, jak znam życie, niepełna. Z linkami prosto do recenzji NC. (Z dedykacją dla Kalora, Marwelcia i Morela oczywiście.)

Alien: Resurrection   |   The Lost World: Jurassic Park   |   Face/Off   |   Home Alone 3   |   George of the Jungle   |   Spawn   |   Mortal Kombat: Annihilation   |   Good Burger   |   Flubber   |   Mr. Magoo   |   & last-but-not-least, jak to mawialiśmy wówczas, w liceum: Człowiek-Dupa i Surowa Fasolka czyli najlepszy Batman w dotychczasowych i przyszłych dziejach ludzkości.

8. Derrick Green zastępuje Maxa Cavalerę w Sepulturze

Gdzieś tam w tle powstaje zespół Dillinger Escape Plan, który, dużo później, zrobi tyle dobrego... dla mnie. 

A tymczasem, zasłużony kombatant metalu, stetryczały, ale za to zjarany jak dzik buszujący przy pożarze pola gandzi, człowiek, który rok wcześniej nagrał swoje ostatnie dobre wokale w życiu i prawdopodobnie również najlepszą płytę na jaką było go stać... odchodzi na emeryturę.

No dobra. Nie odchodzi. Ale powinien.

Tymczasem, do Sepultury dołącza jego zmiennik, Derrick Green. Głos silny jak ugryzienie pitbulla. Ale przecież te psy nie gryzą, więc nie ma się czego bać. Śpiew równie szorstki i zarazem doskonały jak jego ryk. Sceniczna postawa nieznosząca sprzeciwu. I polscy kibole metalu, którzy bojkotują koncert bandu który kochają, bo jest "murzyn" na wokalu. 

Spokojnie, dziewczęta i chłopaki. Jeszcze dziesięć lat i to nawet nie będzie wiocha. Wyleziecie ze swoim rasizmem dumnie na miasto i będziecie mieli wreszcie swój czas na pierdzenie przy stole.

Odbiegłem od tematu? Soreczki.

7. CD-RW

Najgorszy pendrive jakiego miałeś.

6. David Bowie kończy 50 lat oraz koncert z tej okazji.

Na chwilę przed wydaniem Earthling, czyli płyty która spowodowała, że pokochałem Davida Bowiego szczerą i bezwarunkową miłością, ów cudowny świr, jeden z najważniejszych wizjonerów współczesnej muzyki alternatywnej, urządził sobie niezłą bibę z okazji pięćdziesiątki. Zagrał sporo rzeczy z nadchodzącej wówczas płyty, co dla mnie jest absolutnym sztosem. Zaprosił gości takich jak Robert Smith, Sonic Youth oraz Foo Fighters i zadał im sceniczne zadania, które do dziś wywołują u mnie cyniczny uśmieszek zachwytu nad jego przewlekłym nonkonformizmem.

Do tego, jest tu metaforyczna wisienka na rzeczywistym torcie: niesamowita aranżacja The Man Who Sold The World.

5. Te płyty:

4. Dungeon Keeper

Gra, która z powodów, które trudno jest mi racjonalnie wyjaśnić, jest według mnie absolutnym dziełem sztuki. Dowcip, który został wytłumaczony, zwykle traci na sile i błyskotliwości, polecam zatem zainstalować sobie odświeżoną na współczesne Łindołsy wersję fanowską i poświęcić kilka nieprzespanych nocy na przejście chociaż oryginalnej kampanii. Zadbanie o to, żeby Demon Żółciowy miał co żreć, by móc swoimi gazami dławić bohaterów oraz niańczenie Rogatego Rozpruwacza, aby się nie wkurwił i nie wyrżnął całej populacji twojego lochu to jeszcze nic. Najważniejszy jest tutaj niezawodny i ponadczasowy sposób na zmotywowanie swojego pracownika do wydajnej pracy: prawy przycisk myszki.

3. Lost Highway

Dostałem ten film, nagrany z telewizora na VHS, od zioma, który zaraził mnie Nine Inch Nails. Był taki czas, kiedy wracałem z lekcji i puszczałem sobie Autostradę do jedzenia, z nadzieją, że za jakimś trzydziestym razem może zrozumiem o co w tym koszmarze chodzi. Gdy udało mi się kiedyś wkręcić do kogoś na Internety i drukarkę, wydrukowałem sobie scenariusz do tej chorej baśni, oprawiłem i nosiłem go w plecaku, czytając przypadkowe fragmenty, studiując sceny, których nie nakręcono; uczyłem się go praktycznie na pamięć. Do dziś nie umiem tego filmu poskładać do kupy. Ale teraz, gdy już jestem duży, gdy poda się mi szklankę Jacka i zapyta o czym jest ten film, potrafię odpowiedzieć. Wydaje mi się, że wiem.

Natomiast dokładnie w dzień moich trzydziestych pierwszych urodzin, miałem zaszczyt zagrać z zajebistymi muzykami, prawie cały soundtrack z tego filmu. Dzięki za zaproszenie, kochani.

2. Spawn: The Album

Dopóki Doug Walker nie wyjaśnił mi, dlaczego ten film jest słaby, nie do końca zdawałem sobie z tego sprawę. Teraz już posłusznie wyznaję opinię Ważnego Jutubera na ten temat. Nie ulega natomiast wątpliwości, że ciul z filmem, bo nie o to tu chodzi. Oryginalna ścieżka dźwiękowa do tego gniotexa to kilkanaście kolaboracji artystów kojarzonych z szeroko rozumianym rockiem i metalem, z producentami i wykonawcami muzy elektronicznej, post-industrialnej, tanecznej, jak zwał tak zwał. Jest to dla mnie dosyć osobista sprawa, bowiem od tego momentu, już na zawsze połączyłem w głowie rockową energię z syntezatorami, bitami i wszelkimi przejawami didżejskich zachowań, z półplejbekami włącznie. Jeden z moich najbardziej ukochanych numerów wszechczasów to Spawn, wykrzsztuszony przez Silverchair i odhumanizowany przez Vitro. Przy drugim brejku mam dreszcze na całym ciele.

A każdemu tru fanowi Slayera, takiemu w dżinsowej katanie i leginsach, z Harnasiem w łapie, takiemu który, jakby był na koncercie w Spodku w dziewięćdziesiątym ósmym, pierwszy rzuciłby kanapką w wokalistę System of a Down, polecam występujące tutaj No Remorse zrobione na spółę z niemieckimi lewakami z Atari Teenage Riot.

1. Aphex Twin - Come to Daddy EP

Muszę tłumaczyć? Powiem tylko, że niejaki Skrillex też kiedyś przyznał publicznie, że kocha tę płytę, a dokładnie kawałek Flim z niej. Spotkało się to z podobnym zrozumieniem wśród jego fanów jak film Funny Games spotkał się z sympatią mojej mamy.

Niniejszym, chciałbym powiedzieć, że lubiłem Aphex Twina zanim wszyscy dowiedzieliście się o jego istnieniu z piosenki Stasia. 

Pozdrawiam Zwierzaka Pelego, w którego obecności, po raz pierwszy obejrzałem klip do tytułowego koszmaru. Było to wtedy, gdy na tydzień uciekłem z domu i zamieszkałem ulicę dalej, u zioma, który miał wolną chatę. Ale to jest historia na inną okazję.

Jestem d’

Tu jest moja muza

Ostatnio bywam nierozumiany w mowie i piśmie.

Nie będę tu obrabiał pupsk znajomym, ale wiecie kim jesteście - Ty, Ty i  szczególnie Ty , zainspirowaliście ten tekst. ALE! Zamiast opowiadać o tym, proponuję przykład bezpieczny, banalny, niezwiązany z nikim kogo znam osobiście i na tyle niepoważny, żebym to ja wyszedł na kutafona, że irytują mnie takie rzeczy i nie mam poważniejszych problemów. 

Otóż: nie raz i nie dwa, ostatnimi czasy, zdarzyło mi się zamówić wodę gazowaną i dostać niegazowaną. Oczywiście orientuję się przy przelaniu jej do szklanki, jestem zły, ale ponieważ to drobiazg, nic potem nie mówię kelnerce. Jak dotąd, przez całe życie starałem się doskonalić sztukę precyzyjnego wyrażania się. Zawsze twierdziłem, że winę za błąd w komunikacji ponosi nadawca komunikatu, ponieważ nie wziął pod uwagę wszystkich czynników wpływających na jasność przekazu, nie dobrał właściwych środków wyrazu, w skrócie: nie dostosował się do adresata komunikatu i jego percepcyjnych możliwości w danym momencie. Nie zainteresowałem kelnerki moim zamówieniem na tyle by wzbudzić w niej emocjonalną reakcję i spowodować że odróżni mnie od tych przedziwnych istot zwanych większością, które to piją wodę niegazowaną - synonim nudy tego świata, szarego pragmatyzmu, zabobonów zdrowotnych oraz, jak znam życie, manifestacja przekonania, że znak zodiaku determinuje jaką wodę lubisz pić. Nosz kurwa. Pragnę w życiu bąbelków, od Coli mam zgagę, na piwo nie zawsze jest czas i miejsce, daj mi moją wodę gaz babo, marzyłem o niej od godziny ty roztrzepana gadzino. Dlaczego wrzucasz mnie do worka z innymi? Czemu mi to robisz? Przecież wiesz, że Ci nawet na to uwagi nie zwrócę, bo wiem jak ciężko pracujesz, jaki przeciążony ze zmęczenia masz umysł... Nic nie powiem. Ale może następnym razem tak mocno podkreślę GAZ, że aż krzywo na mnie spojrzysz i zrobi mi się głupio? Czy to jest warte bąbelków? Tego chciałeś, Szymon?? To masz swój gaz i się, kurwa, zakrztuś, bo nie pije się podczas mówienia. Co, dawno mnie tu nie było, nie? Wiem. Zajęty byłem pisaniem wiadomości do ludzi i dostawaniem odpowiedzi w skrócie brzmiących tak: "Nie czytałem Twojej wiadomości, bo nie miałem czasu. Możesz mi jeszcze raz napisać o co Ci chodziło? Nie obiecuję że przeczytam. "Poza tym chciałem, żeby poprzedni post wsiąknął. Kolega mi powiedział, że to był zły tekst, dlatego, z przekory, zostawiłem go na dłużej na samej górze blożka. Kolejny zły tekst jest w nowym wałku IdiotHead. Można sprawdzić, gdy ja się żegnam natenczas.

Obudziłem się w niezłym nastroju i zabrałem się do pracy. No dobra, nie od razu, bo najpierw zrobiłem kawę, zjadłem kanapkę i przez chwilę skrolowałem Fejsa. 

I nie do pracy, bo praca to jest wstawanie dwie godziny przed pójściem spać, zjadanie garści kurzu, popicie wodą z kałuży, dojazd dwieście kilometrów i przerzucanie gruzu gołymi rękami przez siedemdziesiąt dwie godziny za promocję, szansę rozwoju i wpis do portfolio. I nieprawdą jest też, że tylko chwilę przeglądałem Fejsy. Obejrzałem wszystkie. W międzyczasie dostałem info od klienta, że to co zrobiłem za drugim podejściem jest kompletnie bez sensu. Klient jest ziomem, więc nie ma żalu, c'nie? Ale jak to? Przecież jestem jebanym królem podziemia, głosem pokolenia jak Kanye, skurwysynem od produkcji, jak to ci się nie podoba? To niemożliwe. Jestem już bardzo mocno wkurwiony na tym etapie. Nienawidzę Patryka Vegi i jego grupy docelowej liczącej z kilkaset tysięcy ciał, nienawidzę Toma DeLonge z Blink 182 który postanowił zostać naukowcem i ludzie na dzień dobry już dali mu dwieście kilo dolarów, nienawidzę trzech czwartych swoich znajomych za same mordy, czasem nawet za imiona. Niezły poranek. Biorę się za materiały promocyjne swojego zespołu, bo trzeciego podejścia zrobienia hiciora dla klienta-zioma dziś nie będzie. A może nie będzie wcale, bo panicz chyba już ma lekkiego focha. Nienawidzę wychodzić z kokonu swojej dumy ubranej w nieśmiałość, prosić kogoś o coś, pytać niezobowiązująco czy pomoże, a potem patrzeć przez tydzień na komunikat "wyświetlono przez wszystkich i zlano". To jest jak ta sytuacja kiedy po trzech piwkach, uśmiechnięty i rozmowny, na palarni w klubie, zagaduję do dwójki obcych ziomków, jak im się podobał koncert, a oni patrzą mi prosto w oczy oboje i milczą. Mają zniesmaczone miny, patrzą na mnie i nie mówią nic. Zalewa mnie wstyd, gaszę papierosa i odchodzę. I też ich nienawidzę, choć staram się choć trochę tego gniewu i pogardy zostawić dla siebie samego. Nie może zabraknąć, kiedyś trzeba będzie pokazać dziecku, że tato nie kocha siebie, bo kochają siebie tylko inni, nigdy nie ty. Do moich drzwi puka Pan Żulik i prosi o jedzenie. Mamy z żoną Apokaliptyczne Zapasy, które za rok się przeterminują, więc Pan Żulik dostaje pięć czerwonych fasol, dwa puszkopomidory i dwie surówki z wczoraj. Czy ten pan będzie za dwa dni nienawidził czerwonej fasoli? Chyba, nie bo skołuje sobie swoją słodko-gorzką truciznę, której ja codziennie sobie odmawiam i zapomni o nienawiści na chwilę, przegryzie fasolą i zaśnie gdzieś poza światem naszych ważniejszych problemów takich jak bilety na premierę Star Wars. A apokalipsa nie nadchodzi. Zresztą co to by był za koniec świata, gdybym miał po nim jeszcze przez miesiąc jeść zapasy fasol, pomidorów i ryży? Cudowny! Grasowanie za rękę z żoną po pustych ulicach i niecierpliwe wyczekiwanie postaci Will Smitha, który pewnie gdzieś tu łazi, tropi nas by nas zabić, zanim zjemy go, by odpocząć od fasoli... Marzenia. Jestem głodny, ale nie chcę mi się robić jedzenia kiedy żony nie ma w domu. I muszę wyjść, jechać siedmioma autobusami na Koniec Dysku, zobaczyć się z resztką ludzi, których lubię, którzy postanowili zamieszkać, kurwa, na granicy Wrocławia z Nepalem. A do tego, ostatnio mocno nie przepadam za taksówkarzami, więc jestem w dupie. I to takiej niebezpiecznie ciemnej, bo będę jechał przez strefę WKS Forevor Ultrasy Przeciw Pedałom Na Chuj ci Ta Broda Brudasie, i muszę tradycyjnie zabrać ze sobą nożyczki oraz zasłużony, drewniany tłuczek do ziemniaków, żeby nie czuć strachu nawet w pustym autobusie. Śniło mi się, że tonąłem w czarnym błocie i martwiłem się w tym śnie tylko tym, że będzie mocno niesmaczne kiedy zakryje mi usta.

Pozdrawiam wszystkich, tym mocno nadającym się na piątek wieczór tekstem. Idźcie się najebać, żeby zapomnieć o tym tygodniu.

Pisząc te słowa, jestem w tym stanie, w którym sen jest praktycznie jedyną rzeczą o której jestem w stanie myśleć, piąta kawa nic już nie zrobi poza pogorszeniem sytuacji i chciałbym odwołać wszystko a następnie przespać dobę.

Odkąd pamiętam, dwa powody do dumy, które łączą silnych i mądrych, to niesłuchanie techno i odmawianie sobie snu.

Żartuję z tym pierwszym, z tego przynajmniej część inteligentnych ludzi wyrasta, ale za to chwalenie się tym, że się mało śpi i uważanie tego za cnotę bardziej wartościową niż dziewictwo i uczciwość podatkowa razem wzięte, pozostaje. Dzieci są z tego dumne, pracownicy korpo mówią o tym z niemałą satysfakcją, podobnie jak właściciele firemek, artyści, aktorzy i piekarze. Nawet Aphex Twin się tym szczyci i mówi o tym publicznie. To jest jak słynne nic-nie-umienie na egzamin, po którym dostaje się jakimś cudem piątkę, tylko, że niespania nie da się zweryfikować, więc wszyscy zakładamy, że to prawda; że ta osoba która właśnie znowu mówi, że nie ma się kiedy wyspać, faktycznie chyba pracuje ciężej niż Ty, jest twardsza i wytrzymuje więcej, a Ty, jeśli chcesz dołączyć do hardych, musisz twierdzić to samo, najlepiej zgodnie z prawdą, więc zacznij odmawiać sobie snu. Jak można przesypiać życie zresztą? Można ten czas poświęcić na pracę, która uczyni cię lepszym człowiekiem, sport, dzięki któremu będziesz lepiej czuł się w pracy, burdy w rządzie i przesiąkanie polityką jak gąbka moczem, wycieczki do labiryntu meblowego, zajebistą w ciul telewizję i oczywiście spędzanie jak największej ilości czasu z rodziną, którą przecież uwielbiasz jak sernik. To wszystko i o wiele więcej tracisz śpiąc, a ponadto, gdy śpisz jesteś dryfującym na falach poprawnie funkcjonującego społeczeństwa kawałkiem drewna, które nie kontroluje swojego życia, płynie bezproduktywnie, z prądem ku śmierci, bo przecież ci, którzy śpią mniej prowadzą byt bardziej sensowny.

Nie śpij tyle. Szkoda życia!

(tekst archiwalny)

Mój sąsiad z klatki obok, od lat, codziennie, spaceruje pod blokiem. Jest to mężczyzna w okolicach sześćdziesiątki, człowiek o srogiej minie, twarzy od dekad nieskalanej uśmiechem, facet o spojrzeniu zdradzającym nieudolnie tłumioną pogardę, której recypientem i równocześnie powodem, jest każdy i nikt zarazem. Jego niechęć jest niczym samozapładniająca się kura, perpetuum mobile wkurwienia, napędza się tym bardziej im silniej jest tłumiona ostatnim strzępkiem dobrych manier, który pozostał z poprzedniego życia, jak nawyk prasowania koszul.

Za chwilę, kiedy wrócimy do tego pana, będziemy nazywać go umownie Panem Gniewko.

Nie mamy pod blokiem łatwo z parkowaniem, bo powodzi się wszystkim, każdy ma dwa i pół auta które gdzieś musi postawić a uliczka i chodnik obok nas, z roku na rok, jakimś cudem robią się coraz węższe. Starsza pani z siódmego piętra, na potrzeby tekstu nazwijmy ją Hell'enką, długo i walecznie odpędzała kierowców z miejsc, które uznawała za niestosowne do parkowania pod blokiem, były wyzwiska, blokowanie wjazdu własnym ciałem, podejrzewa się, że i wandalizm. Zapytałem kiedyś, w imię czego, do chuja, ta święta wojna i skąd tak żywa zajadłość której mógłbym pozazdrościć owej siedemdziesięcioletniej kobiecinie gdy mam słabszy dzień. Ano stąd, że nie po to jest chodnik aby po nim jeździć. "Ja też mam samochód i parkuję daleko stąd", doda nie raz pani Hellenka, która, jak się każdy domyśla, ma dojazdy do pracy już raczej daleko za sobą i nie jest jej zmartwieniem gdzie postawi swój wehikuł człowiek wracający z tyry, którego boli dupsko i nie czuje jednej z nóg, bo spędził właśnie półtorej godziny we wrocławskich korasach, które tempem poruszania się pojazdów przypominają dyfuzję ciał stałych.

Ostatnio, gdy pani Hellenka opuściła stanowisko na kilka tygodni, ktoś z odważniejszych kierowców spowodował precedens i zaparkował na placyku pod blokiem, a co za tym idzie, zaparkowali tam wszyscy inni, albowiem w grupie siła. Dziki parking nie odebrał dzieciom placu zabaw ani pieszym jedynego przejścia, a sprawił ulgę niejednemu mieszkańcowi, który zmuszony jest się przemieszczać w innym celu niż żeby nakarmić koty lub pospacerować dla zdrowia. Problem polega niestety na tym, że wjazd na placyk wymaga przejechania dosłownie dziesięciu metrów po chodniku wzdłuż bloku, a tak przecież nie wolno. Jest to ustawowo zabronione, więc skoro straż miejska nie reaguje, któż chętniej przyjmie na siebie pilnowanie porządku niż Straż Sąsiedzka, a.k.a. lokalna filia Ruchu Wkurwionych.

Pan Gniewko od niedawna podchodzi więc do swoich spacerów nader strategicznie - gdy jakiś samochód wjeżdża lub wyjeżdża, on pojawia się nagle i jakby znikąd, spacerując bardzo, bardzo powoli tą częścią chodnika, która jest jedyną, wąziutką arterią tego sąsiedzkiego bezprawia. Płynie nią czyste zło, więc Pan Gniewko pragnie być niczym zakrzep, który uśmierci proceder jeżdżenia po jego chodniku, po którym on, na Rany Chrystusa, chodzi, jakże powoli, tam i z powrotem, bo od tego jest chodnik.

Moja narzeczona i ja, spokojnie czekamy nawet kilka minut nie próbując go minąć, nie dlatego, że jesteśmy tacy fajni, tylko dlatego, iż wychodzimy z założenia, że takiego pasywnie agresywnego terrorystę musi to doprowadzać do wrzenia. Mijamy go powolutku gdy już mu się znudzi udawanie spaceru (konieczne by zachować pozory dla siebie samego, jak mniemam), bo jesteśmy młodzi, szczęśliwi i nam się nie spieszy, a to, że nie udaje mu się nas sprowokować, prawdopodobnie powoduje ścinającą białko złość i bawi nas przeokrutnie.

Kiedy zaś ktoś daje się nabrać i próbuje go wyminąć, Pan Gniewko, niezwłocznie staje się ofiarą i korzystając ze swoich konstytucyjnych praw macha pięściami i krzyczy za danym samochodem. Potem patrzy kto z pojazdu wysiada i w zależności od poziomu wyzwania, idzie się awanturować dalej, lub nie.

Wnioski?

Po pierwsze, dosłownie w trakcie pisania tego tekstu, pojawiły się słupki blokujące wjazd na placyk. Zwyciężyła interwencja sąsiedzka, znowu nie ma gdzie parkować. Po drugie, chciałem retorycznie zapytać, czy to jest ściśle polska cecha: bycie świętą krową, jednostką całkowicie pozbawioną empatii i zdolności koegzystencji, która buduje fasadowe systemy pozornego porządku podporządkowane tylko i wyłącznie własnym potrzebom chwili, albo gorzej: własnej ideologii? Zbyt szeroko rozpisałem się o parkowaniu, fakt. Niemniej jednak, przykłady można pewnie mnożyć. Całkowita niechęć do postawienia się w sytuacji drugiego człowieka to najprawdopodobniej jednak nasza narodowa cecha. Kolejna to Święte Oburzenie.Brakuje mi sił mentalnych na konkluzję, która nie zahaczy o politykę. Szym out.

(tekst archiwalny)

Nie mam ani fajnego zdjęcia krów którego jestem autorem, ani zdjęcia sąsiadów, ani też nie chce mi się ubrać, zejść na dół i cyknąć fotki stłoczonych autek pod blokiem, bo jest zimno i mokro. Dlatego wrzucam fotkę siebie ubranego odświętnie, patrzącego na teflon. Bo za mało w Waszym życiu obrazów ludzi patrzących na teflon.

Co jest twoim lekarstwem na szeroko pojętą, rosnącą z wiekiem niechęć do ludzi? Poniżej, moja niezbyt dowcipna i bardzo subiektywna lista. Nie należy jej traktować zbyt poważnie, co bowiem działa dla mnie, może być bzdurą dla ciebie, za coś cię przecież muszę nie lubić (hehe).

Praca

Ponieważ zajmuje się czymś, co kocham i utrzymuję się z tego, mam rzadki zaszczyt twierdzić, że potrafię się w swojej pracy zgubić jak w lesie i zapomnieć o istnieniu wszelkich negatywnych bodźców razem wziętych, jak i widzianych z osobna. Produkując muzykę, jestem równocześnie twórcą i publicznością, nauczycielem i uczniem, zadaję sobie zadania, realizuję, sprawdzam, jestem tak zajęty, że bywają momenty, w których ludzkość przestaje istnieć. Zawsze powtarzałem, że robię to przede wszystkim dla siebie a dawanie tego ludziom jest efektem ubocznym i nadal tak jest.

Partner

Jeśli żona / mąż / konkubent nie są dla ciebie lekiem na cały bezsens egzystencji i zło tego świata, to znaczy, że może być coś nie tak z twoim związkiem, albo trudny z ciebie przypadek, ewentualnie, że nie posiadasz partnera. Ja tam zawdzięczam swojej narzeczonej to, że jeszcze mi się w ogóle cokolwiek chce, oprócz rzygać.

Aphex Twin / Autechre

...a dla innych może Venetian Snares, czyli muzyka mocno odhumanizowana. Tworzywo tego typu chorych i antyspołecznych jednostek, szczególnie z drugiej połowy twórczości każdej z nich, oczyszcza mnie ze zbędnych emocji. Jestem robotem i jaram się frekwencyjkami; precyzyjne trafionka w punkcik masują mi mózg, ciepłe przesterki mruczą do mnie jak mechaniczne koty i zapominam o tym, że ludzkość kiedykolwiek istniała. Niby wiem, że zaprogramował to wszystko człowiek, ale lubię udawać, że nie.

Rick and Morty

Nie umiem słowami opisać jak się jaram tym serialem. Uważam pierwsze dwa sezony za wręcz genialne i stawiam to obok Monty Pythona i wczesnego South Parku. W tym uniwersum absurdalnie pojechanego saj-faj, poruszane są najcięższe egzystencjalne kwestie i społeczne mechanizmy, rodzące w nas lęk, zwątpienie i apatię, i skutecznie zamieniane są w rozrywkę najwyższych lotów. Niektóre naprawdę grube tematy z pogranicza śmierci, sensu istnienia i życia ogólnie są tu serwowane bez znieczulenia ni ostrzeżenia, tabu nie istnieje, a równocześnie poziom zawsze jest bezkompromisowo wysoki. Przeciąża mózg, pali bezpiecznik i przez to oczyszcza. A chichrał się będziesz jak wariat.

John Oliver

Ta przeurocza krzyżówka Eryka Idle, wiewiórki i Buddy, to mój osobisty, ulubiony anioł stróż ludzkości, ambasador dobrej woli w czasach cuchnącej mieszanki skrajnego egoizmu, cynizmu i ignorancji. Dżon śmieje się z innych tak samo często jak z siebie, jest uroczo brytyjski i słodko łajzowaty i mimo, że naświetla czasem poważne ludzkie tragedie, potrafi zrobić to w taki sposób, że wraca mi jakieś poczucie nadziei. Jego szoł nazywa się Last Week Tonight i można je obejrzeć tu i ówdzie, legalnie, lub nie - obie opcje są szeroko dostępne.

Medytacja

Nie stosuję raczej z braku czasu, z lenistwa i wrodzonego cynizmu. Nie mniej jednak, mimo iż u szanującego intelektualisty termin ten pewnie budzi obrzydzenie jako neo-hipisowskie pierdolenie kotka, ja raczej wolę spojrzeć na medytację jak na, ubrane w uniform mistycyzmu, behawioralne warunkowanie. Niechęć do ludzi jest wyuczona, mniemam więc, że można się jej oduczyć. Kiedy już wszystkie inne punkty tej listy przestaną działać, sięgnę i po to. Ale na razie nie.

Alkohol

W żadnym wypadku, nie twierdzę, że alkohol jest dobry. Przynajmniej nie twierdzę tak na trzeźwo. Wiem też, że ludzie upijają się w różny sposób, i to, że ja akurat, upijam się na słodziaka, a co za tym idzie jestem tulaśny i gadatliwy, nie znaczy, że ty nie będziesz obrażalski, agresywny, irytująco wszechwiedzący, albo publicznie pokazujący dupę. Poza tym alkoholizm, to nie żarty, więc nie można przesadzać, a mało kto rozumie w tym temacie na czym polega dyscyplina. Niemniej jednak, ta lista byłaby kłamstwem, gdybym nie przyznał, że po pół butelki wina, kocham świat i ludzi, a nawet jeśli nie, to oba te zjawiska mi mniej przeszkadzają.

Adblock i brak TV.

Od lat nie widzę prawie żadnych reklam poza bilboardami i podobnymi, których nie da się uniknąć, nie widzę też Tańca z Gwiazdami, Jakiejtomelodii oraz talent-szołów typu Must Be The Smutek. Samo myślenie o wyżej wymienionych stolcach popkultury sprawia, że mam ochotę komuś przypierdolić mopem z półobrotu, a dzięki unikaniu owych zjawisk czuję się zdrowszy i bardziej pogodny. Polecam, jak cholera.

Unikanie wampirów energetycznych.

Tak, wiem, że energia to wielkość fizyczna i nie powinno się jej używać w kontekście szamańskim, ale to skrót myślowy tutaj jest. Unikanie ludzi, którzy przez całe twoje życie kręcą się wokół ciebie wysysając wszystko co w tobie najlepsze aż do stanu fizycznego wyczerpania, jest umiejętnością kluczową. Osoby te, często nie są świadome swojej pasożytniczej natury, nie próbuj więc ich z tego leczyć bo w pięć sekund odwróci się to przeciwko tobie, wraz z całym otoczeniem, które wykluczy cię jako nieczułego buraka. Po prostu unikaj. Zapędzony w róg rzuć jakiś ochłap i spierdalaj gdy będzie jadło.

Do tej grupy ludzi zaliczamy też hipstera o narcystycznych skłonnościach, czyli mnie, ale przy odrobinie godności, zajmie się on pracą i wyrośnie na samotnika, więc luz. Patologiczni spóźnialscy również są niebezpieczni, ale to raczej drobiazg, albowiem znane są przypadki skutecznej resocjalizacji.

Nie myl z Wampirami ludzi, którzy borykają się z depresją i potrzebują Twojej pomocy, uwagi, czasem tylko zwykłego "jak się trzymasz, ziom?". Depresja to nie wymysł rozleniwionych emo-dzieci z bogatych domów, lecz poważny problem wielu ludzi z Twojego otoczenia, czasem trudno zauważalny. Nie myl ich, rzecz jasna, w obie strony. Dobrze przystosowany Wampir nierzadko wpadnie na to by swoje pasożytnicze nawyki usprawiedliwić depresją, o której tak naprawdę wie tyle co przeciętny Polak o religiach wschodu. Przyjrzyj się uważnie, przebij przez fasadę i teatr, a rozróżnisz.

Apolityczność

Jest to hipokryzja z mojej strony, bo ostatnio, ku mojemu przerażeniu, polityka zaczyna dla mnie znowu istnieć. A szkoda, bo w końcu niegdyś nazwałem jeden ze swoich zespołów na cześć określenia idiṓtēs, które w starożytnej Grecji określało kogoś wycofanego z publicznego życia, kogoś kto w nosie ma sprawy państwa. Warto przyjrzeć się temu, jaki wpływ na nasz nastrój ma to, że od porannej kawki, dobrowolnie oglądamy w mediach zakłamane mordy ludzi, którzy dostają grube pieniądze za dbanie o nasze dobro a w rzeczywistości dbają o swoje ambicje, które w miarę ich spełniania, stają się coraz bardziej osobiste, niezdrowe i amoralne. Świat polityki, w szczególności rodzimej, jest wysokokalorycznym paliwem dla mizantropii.

Ubik

Tytułowa substancja z powieści Phillipa K. Dicka chroniła przed stopniową degradacją otaczającej Cię rzeczywistości i o ile pamiętam, również rozpadem Ciebie samego. Prawie wszystko, co wymieniłem wyżej może być twoim Ubikiem, rzecz jasna pod warunkiem, że nie przybiera tylko jednej formy, to bowiem ryzykowne.

Ubik autorstwa pana Jahulath.

Dziś obudziłem się, jak co tydzień, w świetnym nastroju, szczęśliwy, że weekend już się skończył, podniecony myślą o kawie i zaplanowaniu tygodnia. Otworzywszy lewe oko, maźnąłem taczpad, żeby zacząć leniwy spacer wzdłuż rynsztoku informacyjnego na fejsie i tak sobie maziałem przez dziesięć minut, patrząc głównie na syntezatory i sporadyczne posty ludzi, których jeszcze lubię. Kiedy w pełni odzyskałem jaźń, wstałem ostrożnie, zrobiłem dosłownie jeden krok by znaleźć się w kuchni.

Kiedy nie ma mojej narzeczonej, śpię bowiem w dużym pokoju, z baterią kubków i talerzy, a co za tym idzie, do kuchni, łazienki i wyjścia ewakuacyjnego mam bliżej, a wilki w ścianach sypialni mają do mnie dalej. Wiem, że nie powiem teraz niczego, czego byście nie wiedzieli, ale moment parzenia kawy uważam za fenomenalnie zajebisty, porównywalny do tego rodzaju pocałunku, który oznajmia, że na bank, oficjalnie, zaraz będzie seks. Ciśnienie mi skacze na samą myśl, bo wiem, że za sekundę wydarzy się, dosłownie, najlepsza chwila dnia: kawcia i przegląd koryta subskrypcji jutuba. Tak, wiem, niejeden właśnie przewraca oczami, bo sam pije kawkę w wiklinowym fotelu na tarasie, patrząc jak zapładniają się dzikie konie, ale widzicie, ja nie mam rancza, z okna mam widok co najmniej chujowy, a moje koryto jutubowe zawiera starannie wyselekcjonowane, mega pozytywne rzeczy. Hipermocną kawkę z cytryną i cukrem wciągam więc oglądając zwykle odcin jakiegoś naukowego programu dla dzieci, delektując się ciosem w ryj każdego łyka mojego przegięciowego wywaru. Będąc całkowicie szczerym ze sobą i ze statystyczną jedną trzecią czytelnika mojego bloga, to jest naprawdę ulubiony moment mojego tygodnia. Podskórnie czuję, że wszystko co męczące i absurdalne mam za sobą, a przede mną tylko same konstruktywne rzeczy: praca która faktycznie wnosi coś do dorobku ludzkości i dużo czasu spędzonego z moim Głównym Człowiekiem, czyli moją przyszłą żoną. Bo co jest takiego naprawdę zajebistego w w tym osławionym weekendzie? Wiem, wiem, nie dla wszystkich jest to Family Values Tour, czyli wóda, ciotka, kościółek i Tesco. Niektórzy chodzą do zoo, NFM-u, na burgera i do kinka na Aveńdżersów 7: Jarvis's Wedding, ale chyba nie w tym rzecz co się robi, tylko jak się przy tym człowiek czuje. Pamiętam, były takie czasy, że byłem mały i nie piłem alkoholu, nie miewałem kaca i nie musiałem się w niedzielne przedpołudnie zastanawiać co za pierdoły wygadywałem dzień wcześniej. Nawet wówczas, podskórnie czułem, że weekend to coś niedobrego, jakiś rodzaj złudzenia, który ma być niby lepszy od tego co czeka wszystkich przez kolejne pięć dni tygodnia, taka pauza, na której ma być dobrze, tylko po to, aby dalej musiało być średnio. Po co w ogóle wysypywać klocki lego na ziemię, skoro za kilkanaście godzin będę je musiał załadować do pudła, i na pełnym stresie obejrzeć dobranockę Disneya, która zwiastuje koniec dobrego czasu i początek złego? Tak było, tak się czułem. Już na czołówce Gumisiów miałem ściśnięty żołądek i nie mogłem się cieszyć bają, bo już koniec, jutro szkoła. A przecież to bzdura była. Od rana byli koledzy, których nie widziałem aż dwa dni, nowy żel-pen, rysowanie labiryntów i innych pierdół, olewanie matmy, doskonalenie sztuki ściemniania na sprawdzianach, laski ze starszych klas, walkman, muza, a po szkole czipsy i Cartoon Network. Nie mam pojęcia co niby tak strasznego było w tygodniu. Może to, że moi rodzice zajeżdżali się w tyrze do granic możliwości i patrzyłem jak zmęczenie wysysa z nich życie i resztki miłości do siebie nawzajem? Może to było to. W weekendy było tego mniej. Ale tak poza tym, nie widzę wyraźnego powodu, żeby przez 3/4 życia narzekać, czekając na tę zbawienną ćwiartkę, chyba wolę się cieszyć z każdego dnia, nawet jeśli nie zawsze jest to łatwe. Fakt, większość ludzi mnie wkurwia, część smuci, sam bezustannie robię sobie niedźwiedzie przysługi i podejmuję masę, brzemiennych w skutkach, złych decyzji, ale nie mogę ukryć, że życie jest dla mnie jakiegoś rodzaju przygodą, która nie zdradza wyraźnego celu, nie cechuje jej poczucie sensu, ale nie jest przecież karą za brak odwagi, by je sobie odebrać. Jest możliwością codziennego odcedzania kilku drobinek złota z garści rzecznego mułu. Kocham zatem poniedziałki. Choćby dlatego, że ludzkość ich tak nie cierpi. Majk drop.

A dzisiejszy dzień cechuje choćby okazja by nadrobić poruszający występ Endy'ego w Tym Takim Programie. Tym z Was, którzy "nie mają czasu" na cały odcin, polecam przeskoczyć od razu do 46:41. I proszę mi wybaczyć mój najbardziej niezamierzony w życiu video-bomb. To Andżej kazał mi tam usiąść, jak bozię kocham. A mój ryj, na szczęście, jest przeważnie nieostry.

Pozdrawiam statystyczną jedną trzecią czytelnika, tutaj mieszkam, zapraszam, życzę średniego tygodnia w antycypacji jego końca. d’

Ps. To jest mój widok z balkonu, gdyby ktoś nie wierzył:

Po raz setny w życiu dziś zapytał mnie ktoś znajomy: A co Ty tak na elegancko?. Mimo, iż koleżankę która zadała mi to pytanie spontanicznie okłamałem w żywe oczy, mówiąc że jadę na obronę doktoratu przyjaciółki*, doszedłem właśnie do wniosku, że czas wyznać światu prawdę. Nie mogę tego już dłużej ukrywać, tym bardziej, że najbliżsi przyjaciele i tak już wiedzą.

Otóż podejrzanie wysoka częstotliwość sytuacji, w których jestem pod krawatem, w czarnej koszuli i marynarce, wynika z tego, że… od wielu lat w moim życiu trwa nieprzerwana seria pogrzebów i wesel oraz innych imprez o charakterze rodzinnym i dosyć oficjalnym. Rodzina moja ogromną jest i ponieważ, pomimo olbrzymich czasem odległości, z całą moją rodziną utrzymuję nienagannie regularny kontakt, odkąd skończyłem dwadzieścia pięć lat, często chodzę pod krawatem z tego właśnie powodu, że bez chwili wytchnienia składam gratulacje lub kondolencje. W roku dwa tysiące ósmym na przykład, w którym to zostałem zaproszony na siedemdziesiąt dwa wesela, trzydzieści cztery pogrzeby, jedną bar micwę oraz jedne podwójne chrzciny, miałem jeszcze sporo luzu i starałem się przebierać pomiędzy imprezami, choćby dla swojego poczucia komfortu. Ci bowiem, którzy mnie znają długo i dobrze wiedzą, że od mojego poszanowania dla rodzinnych więzi silniejszą jest tylko pogarda dla formalnego ubioru. Wprost brzydzę się krawatami i marynarkami, ale przecież każdy dorosły człowiek potwierdzi: jak trzeba to trzeba i nie ma co marudzić. Słowa muszę i powinienem, są wszak tożsame z dojrzałością a gdyby nie zdrowy konformizm, wszyscy wyglądalibyśmy jak obwiesie i jeździlibyśmy lewą stroną jezdni, jak jacyś homoseksualiści.

W okolicach dwa tysiące trzynastego roku natomiast, dokonał się pewien przełom w moim życiu, zupełnie przypadkiem. Któregoś dnia bowiem, mając całe trzy godziny pomiędzy poprawinami wesela ciotecznej siostry a bierzmowaniem kuzyna, jako, że tego roku mocno i nagle przytyłem, postanowiłem na choć na chwilę założyć bawełniane spodnie od dresu, takie czarne z obniżonym krokiem. Zostałem w koszuli i marynarce, a spodnie chciałem przeprasować. Nie były co prawda wygniecione, bo nauczyłem się siedzieć lekko, ale wszak prasować lubię, jak każdy, a poza tym nudziłem się. Wtem, nagle, zadzwonił telefon - przyjechała wcześniej zamówiona taksówka, okazało się bowiem, że wygładzanie mikro-fałd potrafi pochłonąć człowieka bez reszty i kompletnie zapomniałem o bożym świecie. Kierowca dzwonił już od piętnastu minut i groził, że zaraz odjedzie, więc złapałem kwiaty, wino oraz wieniec na pogrzeb za dwa dni, i wybiegłem. W połowie drogi zorientowałem się, że może i odruch wyłączenia żelazka przed wyjściem mam już silny, ale za to spodni nie przebrałem, a zapasowych nie mam. O tej porze, w niedzielę, w Wiszni Małej nie było już szans na otwarty sklep z elegancką odzieżą, musiałem więc poddać się, zrobić dobrą minę do złej gry i dorobić do tego dowcipną anegdotkę. Miałem już gotową historię, wiedziałem jak się wytłumaczę, ale ku mojemu zdziwieniu, nikt nie zdawał się zauważać tej nieścisłości. Okazało się bowiem, że wódkę na tę imprezę przygotował sam wuj Antoni, specjalista-bimbrownik, który, pomimo bezbłędnie opanowanego procesu podwójnej destylacji, lubi kiedy wódka na weselu ma, że tak powiem, potencjał. Trunek na mój gust miał około sześćdziesięciu procent alkoholu, degustacja zaczęła się jeszcze przed ceremoniami kościelnymi, a co za tym idzie, to, że moje spodnie były wygodne i bawełniane, kompletnie nie robiło nikomu różnicy. W zasadzie mogły by to być spodnie narciarskie podszyte azbestem i i tak pewnie zauważyłaby tylko ciocia Adela, która nie pije, ale za to wykazuje olbrzymią tolerancję dla młodzieżowych swobód.

Zachęcony neutralnym odbiorem, postanowiłem regularnie łączyć dres z koszulą, marynarką i krawatem, tym bardziej, że w trakcie rosołu spodni nie widać, a walc wiedeński w nich to po prostu poezja i niejedna ciocia gratulowała mi już płynności kroku podstawowego.

Mam nadzieję, że wszystkim przyjaciołom, znajomym i fanom mojej muzyki wyjaśniłem swój ubiór na tyle szczerze i dokładnie, że wszyscy czują się usatysfakcjonowani, choćby w połowie tak jak ja, zawsze bowiem człowiekowi lżej na duszy, gdy powie prawdę.

Tymczasem kończę, jutro bowiem chrzciny i za moment muszę wyjść na pociąg.

Tutaj mieszkam, odwiedzajcie mnie często.

Kiedy w Necie zaczęły się pojawiać kciuki w górę i w dół, ludzkość musiała odnotować masowy wyrzut endorfin.

Kto był w Polsce prekursorem wyrażania stanowczych opinii na temat czyjejś pracy w najbardziej kutasiasty sposób jak to tylko możliwe? Dla mnie osobiście był nim pierwszy skład jurorów programu Idol w 2002r., ale rzecz jasna mogę się mylić, pewnie był ktoś przed nimi. Może to nasi ojcowie i nasze babki, może zmiana systemu politycznego, może Internet, może ksiądz, katechetka albo panie w przedszkolu. Efekt jest taki, że oceniać należy wszystko i wszystkich dookoła, autorytetem w każdej dziedzinie jest każdy, a przyjmowanie krytyki jest świętym obowiązkiem, ponieważ... tak już jest i z tym nie wygrasz. Osoba oceniająca coś co zrobiłeś, automatycznie zamyka łańcuch informacyjny, staje się wyrocznią, a ty jeśli milczysz, masz szansę wyjść z tego cało, z lekkim draśnięciem ego. Jeśli zaprotestujesz raz, jesteś nieskromny i w dodatku gwałcisz wolność słowa. Jeśli zaatakujesz krytyka, masz przejebane, jesteś marny, zdesperowany, zakompleksiony, przegrałeś prawo do bycia sobą. Wolność wyrażania poglądów jest święta, dlatego zamknij ryj i pokaż jaki jesteś skromny, wysłuchaj opinii każdego na temat tego co sobą reprezentujesz, co zrobiłeś, wyrzeźbiłeś, ugotowałeś, napisałeś.

"Każda krytyka jest dobra"- Odpowiedziała mi moja koleżanka po tym jak zdecydowanie podważyłem na kolanie napisaną, negatywną recenzję jej płyty. Nie wiem co to znaczy. Czy wymyślili to mnisi tybetańscy wkrótce po tym jak dostali w swoje ręce zbiór Mądrości Ludowych Narodu Polskiego? Było tak pewnie napisane zaraz pod "Kiedy panna się rodzi, już jaskółka odchodzi" i też dla mnie oba te stwierdzenia mają w sobie tyle samo prawdy. Recenzję wspomnianej płyty napisał ktoś, kto zdradzał nikłe zrozumienie procesów twórczych i produkcyjnych, silił się na analizę, którą obiektywnie można by zdyskredytować w półtorej minuty, pisząc jedną ręką, a jednak doskonała instrumentalistka współpracująca z doświadczonym producentem, twierdzi, że ta krytyka to wartość dodana, albowiem każda nią jest.Otóż nie. Jeśli nie gotujesz zawodowo, mówisz "to mi nie smakuje", a nie "to jest chujowe", nie masz prawa się tak wypowiadać, nie jesteś nawet cieniem autorytetu w tej dziedzinie i przestań wycierać sobie mordę wolnością słowa. Nie, to nie kucharz ma się przed tobą wykazać pokorą, to ty zamilcz i jedz to lub nie jedz tego, a potem tak czy inaczej idź robić swoje. Zabieraj swoje lepkie, macające wszystko łapska i idź dalej składać swoje pieniądze w ofierze, na ołtarzu swojego metabolizmu.Zresztą, stop. Przewiń. Proszę wykreślić z protokołu. Może i jesteś autorytetem, może jesteś specjalistą w tej dziedzinie, znasz się, masz program w telewizji w którym krzyczysz na ludzi, wyzywasz ich i ośmieszasz publicznie, bo jesteś smutnym babskiem, które już nie pamięta ciepłego dotyku swojego męża... Również odbieram ci prawo do wydawania wyroków na ludziach i ich pracy. Wiem dlaczego to robisz, wiem, że w rzeczywistości jesteś tylko w połowie tak zepsuta jak na wizji, w lustrze w domu widzisz pewnie bardziej ludzką twarz niż ja widzę na ekranie, ale to cię nie usprawiedliwia - utwierdzasz tępo wpatrzonych w twój program ludzi, że tak się właśnie mierzy rzeczywistość

Kiedy w Necie zaczęły się pojawiać kciuki w górę i w dół, ludzkość musiała odnotować masowy wyrzut endorfin. Szkoda, że nie możemy ich (póki co) umieścić wszędzie: na ciuchach w sklepie, obrazach w galerii, ciałach modelek, na czołach reżyserów nagrodzonych Oscarem za niewłaściwy film i na kolorowych rysunkach sześciolatków. Na bochenku chleba: "26 kciuków do góry, 87 osób uważa że to gówno a piekarz to pedał".

(tekst archiwalny)

Crowd-surfing w dużym stopniu odszedł – niszowi artyści obserwują bowiem na klubowych koncertach taki spadek frekwencji, że skok ze sceny w tłum nie stanowi żadnej pokusy, ponieważ gęstość tłumu już nie tylko pozwala widzieć podłogę, ale zmusza ona też do zmiany definicji słowa „tłum”.

Zauważyliście już, że żyjemy w dziwnych czasach dla muzyki? I nie mówię tu tylko o tym, że cycki Katy Perry obchodzą nas bardziej niż to gdzie się podziewa i co robi Zack de la Rocha. Pewnie, każdy średnio uważny obywatel świata odpowie, że owszem, zauważył: muza jest wszechdostępna i już się za nią nie płaci. Bardziej uważni zauważą również, że wykonawców jest o wiele więcej niż było kiedyś a natłok nowej muzyki wcale nie powoduje, że jej jakość wzrasta i wcale nie jest tak, że co druga nowa kapela to odkrycie na miarę Deftones. To wszystko jest prawda.

Ale świat się nie kończy moi drodzy. Piszę ten tekst nie po to aby narzekać, o nie. Chcę Wam przypomnieć, że klasa i fason muzyki alternatywnej trzyma się na niezmiennym od lat poziomie, ponieważ podziemie przeżywa prawdziwy renesans. Już od wielu lat, podziemne coraz rzadziej oznacza nieprofesjonalne i tacy artyści jak, na przykład, rodzime Hetane, Digit All Love, Endy Yden, czy Ms No One i kilku innych już od dłuższego czasu doskonale udowadniają, że muza niezależna jest zjawiskiem bez porównania głębszym i bardziej wartym uwagi słuchacza (szanującego siebie i swoje uszy) niż cokolwiek co mainstreamowe media mają wam do zaoferowania. Dlaczego? Bo jeśli ktoś regularnie wydaje się sam, zwykle nie ma w najmniejszym stopniu związanych rąk i może robić co uważa za słuszne w stu procentach – a za tym idzie prawdziwa sztuka. Zadowalanie wszystkich staje się martwym konstruktem. Dla muzyki, jak i również dla słuchacza, to zdecydowanie najlepsze, co może być, gdyby nie to, że coś jeszcze się nim staje. Martwe, albo przynajmniej w śpiączce jest płacenie za muzykę (poza festiwalami, rzecz jasna).  Jestem skłonny bez żadnego żalu ani złośliwości, silić się na stwierdzenie, że to zjawisko, nie tyle zostało zapomniane, co... nie zostało ponownie odkryte w nowych realiach, podobnie jak, hmm… na przykład kultura używania telefonu i wszelkie standardy związane z tym kiedy wypada zawracać komuś dupę a kiedy nie. Po to właśnie mamy crowdfunding - finansowanie społeczne muzyki, którą kochasz, albo chociaż lubisz, a już na pewno jest ci ona potrzebna. Bez muzy alternatywnej, zaleje cię rzeka lepkiej i mętnej zawiesiny z radia i telewizji i czujesz to zapewne od lat w kościach. Z drugiej strony widzisz jak my, muzycy alternatywni, nie przejmujemy się tym gównem ani trochę. Spokojnie i konsekwentnie robimy swoje, nie pchamy się desperacko tam gdzie nie trzeba i dzięki temu wciąż dajemy ci muzykę szczerą i w pełni autentyczną. Może cię ona zachwycić, lub nie, to zależy od twojego gustu, który podobnie jak my i inni dorośli ludzie masz już zdefiniowany. Jeśli więc jakikolwiek niszowy wykonawca, który ci robi, nagrywa kolejną płytę finansując ją w ten sposób, masz znowu, jak za dawnych czasów szansę być częścią tego procesu. Miesiące, nierzadko lata mozolnej pracy stoją za produkcją albumu. Zauważyłeś już pewnie, że stricte ilościowe podejście do muzyki już od dawna nie daje ci satysfakcji. Masz na dysku terabajty muzy, na Spotifaju jest wszystko, a ty... często nie wiesz czego posłuchać.

Kup sobie płytę.

Wsadź ją do jakiegoś przestarzałego napędu, siądź w fotelu, załóż słuchawki, pomacaj okładkę, poczytaj, doświadczaj.

Ogólna część socjo-kazania kończy się w tym miejscu. Nie zamierzam w żadnym stopniu ukrywać, że piszę ten tekst w momencie przeprowadzania kampanii finansującej moją płytę. Solowy materiał nad którym pracowałem prawie pięć lat, nagrałem i wyprodukowałem go sam, właśnie dojrzewa pod tym linkiem. Zostanie wydany wspólnym wysiłkiem fanów i nie dlatego, że to jest jakaś nowożytna tragedia muzyki alternatywnej. Wręcz przeciwnie, to przywilej i absolutnie zajebiste zjawisko, z którego należy się cieszyć. Jeśli moja muza Wam się podoba (zajawka płyty jest tutaj), kupcie płytę jeszcze zanim się ukaże. Następnie namówcie do tego znajomych, najchętniej używając dźwięków paszczowych, bo Fejs to zło i wszyscy mamy go coraz bardziej dosyć.

Dzięki, i tymczasem, kochani. Wujek d’.

Tu mieszkam - lubcie moje mieszkanie i odwiedzajcie mnie regularnie.

Autorem określenia “Kraut Fandango” jest mój przyjaciel Andrzej Strzemżalski, znany szerzej jako Endy Yden.

Każdy szanujący się Polak chętnie wypowiada się w tematach o których wie mało lub nic. Im mniej wie, tym bardziej ochoczo i głośno komentuje, dlatego też zmuszony jestem odnieść się do wyników wczorajszych wyborów, mimo iż kompletnie mi się nie chce. Ale ponieważ zupełnie się nie znam, krytycznym imperatywem jest bym zabrał głos, nie mogę pozbawić was bowiem swojej mądrości, samych sobie, błądzących jak dzieci we mgle.

Dobra. Zacznijmy od zwycięzcy - wygrał Ten Koleś z PiS-u i należy mu się z mojej strony odrobina szacunku za zdyscyplinowanie swojego elektoratu, w związku z czym od rana staram się zapamiętać jak ma na imię. Nazwisko weszło mi od razu, bo jak byłem mały, po moim podwórku biegał nicpoń o podobnym nazwisku, a miał on, proszę ja was, całkiem dobrze wyglądającą starszą siorę. Bardzo możliwe, że to dzięki niej do dziś uważam, że aparaty na zębach dziewcząt są seksowne, mimo iż kłóci się to z wszelką ewolucyjną logiką.

Druga sprawa, że przeczytałem przed chwilą rzetelny artykuł modowy, który wśród kandydatów wyłonił zwycięzcę w dziedzinie ubioru. Otóż specjaliści twierdzą, że najlepiej ubiera się Marian, a ja ponieważ na modzie również się nie znam, jestem gotowy się zgodzić. Osobiście zaproponowałbym mu tylko jakiś drobny dodatek, na przykład czerwoną przepaskę na ramieniu, może też wysokie wojskowe buty. Ewentualnie mundur.

Tymczasem zwarta i entuzjastyczna inicjatywa obywatelska pokazała nam moralnego zwycięzcę, człowieka, który ma szansę naprawdę coś zmienić, czyli wprowadzić do polityki seksowny, jednodniowy zarost oraz jaśniejsze, sportowe marynarki. Poza tym dwudziestoprocentowe poparcie dowodzi mojej teorii, którą bez efektu od lat wygłaszam kolegom po fachu - jeśli chcesz drzeć japę, pracuj nad emisją głosu i techniką. Paweł, czego by o nim nie powiedzieć, ma Zen of Screaming opanowany do perfekcji, przeponka pracuje, gardło jest ustawione 'above the pencil' i jak widać, efekty są. Może jeśli Suicide Silence straci kolejnego wokalistę w wypadku motocyklowym (identycznym), Paweł dostanie posadę kaczora w tym zespole*, co uśmierzy jego ból w związku ze stratą dziecka, które miał mieć z Borysewiczem.

Last, but not least, warto wspomnieć, że porażka Magdy jest zrozumiała - dziewczyna nie przyjęła ultimatum postawionego przez ludzi fejsa, musiała więc przegrać, tak bowiem straciła mój głos i wielu moich kolegów, których ze strony polityka interesują konkrety, a nie czcze deklaracje.

Tyle, jeśli chodzi o moją analizę, podziękowania możecie wysyłać na priv, a ja wracam do mniej ważnej pracy, czyli produkowania czterech płyt na raz. Człowiek w życiu robi co musi... chciałby być krytykiem politycznym, ale zmuszony jest jakoś zarobić na życie, więc tyra przy alternatywnych produkcjach muzycznych. Taki kraj, nic tu się nie da osiągnąć.

Pozdrawiam tych, którzy nie tylko o tym pisali w statusach, lecz dziś rano na prawdę zaczęli się pakować.

Tu mieszkam. Lubcie moje mieszkanie i odwiedzajcie je często.

* termin ‘kaczor’ nie jest zarezerwowany tylko dla ludzi, którzy śmiesznie chodzą i jedzą chleb rozmoczony w brudnej wodzie. Wokaliści death-core’owi również przypominają kaczki, ponieważ czasami gdy są głodni, zanurzają głowę pod wodę.

Dżizas Funk, jeśli przeczytam jeszcze jeden tekst o tym jaki powinien być prawdziwy mężczyzna, obojętnie czy napisany przez niedopchaną laskę czy zakompleksionego drwala, przysięgam, doznam oświecenia. To niebywałe, ile mądrości spływa na mnie z Internetu. Jestem już prawie gotowy do porzucenia ludzkiej formy i stopienia się z kosmosem, tyle już wiem, tyle wiedzy zesłał na mnie polski blogger i w sumie każdy przeciętny posiadacz konta na dowolnym portalu społecznościowym.

Dziś skończyłem trzydzieści trzy lata. Oznacza to, że w tym roku będę dużo razy słyszał o Jezusie oraz o tym co osiągnął w tym właśnie wieku, muszę uzbroić się w cierpliwość, podobnie jak kiedy przed zaręczynami zaszczepiłem się na frazę "to kiedy ślub?", żeby za jedenastym razem nie obrzygać interlokutora.

Czy jestem prawdziwym facetem? Prawdziwą kobietą z definicji raczej muszę być, bo mam krągłości. Ale czy za prawdziwego mężczyznę wolno mi się uważać... sam już nie wiem. Moja narzeczona uparcie twierdzi, że tak, ale pewnie jest w błędzie, bo mnie bardzo kocha. Internet mówi, że dopiero jak przestanę golić pachy to będziemy mogli rozpocząć negocjacje. Są tacy, którzy twierdzą, że owszem, prawie jestem, muszę tylko całkowicie zmienić swoją osobowość i swoje życie i będzie mega super znośnie. Co ja uważam? Kiedy patrzę w lustro i dotykam swojej twarzy, odnoszę nieodparte wrażenie, że jestem bardzo prawdziwy, materialnie obecny, ludzko zatroskany rzeczami i zmęczony czynnościami powtórzonymi zbyt wiele razy, prawdziwie kruchy jak przystało na przedmiot zrobiony z dosyć miękkiego materiału i z całą pewnością realnie uwięziony w ciele wyposażonym w pięć tępych zmysłów. To otaczający świat raczej wydaje mi się nierealny - jak bowiem tyle kilodżuli absurdu może naprawdę istnieć?

Afsumie, zastanawialiście się po co jeden ciemny zjeb z drugą tępą dzidą serwują Wam od czasu do czasu swoje agresywne poradniki, podsumowania cech, które jakże obiektywnie złożą się na Waszą stuprocentową autentyczność? Mam swoją opinię na ten temat, w końcu też jestem bloggerem, więc muszę dużo wiedzieć o życiu. Otóż, robią to, bo są, kurwa, przerażeni, tak samo jak Wy i ja, zapewne z tych samych powodów: tym, że pomimo ich ewidentnej przezajebistości, idealny partner wciąż ich nie zlokalizował; tym że nagle przenieśliśmy się ze świata trzech subkultur, dwóch rodzajów gazowanego napoju i czterech kanałów w TV do uniwersum miliarda niedefiniowalnych rzeczywistości napierdalających w nas z ekranów laptopa i telefonu bez-us-tannie; tym, że jesteśmy tak wolni, że nie wiemy co z tą wolnością zrobić i drażni nas to podświadomie jak mało co; tym, że co byśmy o sobie nie sądzili, jacy byśmy nie byli prawdziwi, i tak zmierzamy powolnym, lecz zdecydowanym krokiem ku śmierci, a świat zapomni o naszych pseudo-felietonach, postach i tweetach; tym, że bez względu na to, czy Bóg nas opuścił, czy to my opuściliśmy jego, dialog z nim nie jest już taki prosty jak kiedy byliśmy małymi szkrabami dla których paciorek załatwiał z grubsza wszystkie problemy egzystencjalne. Przerażające jest też to, że dożyliśmy Przyszłości o której była mowa w dziełach s-f i zupełnie nic z tego nie wynika: problemy Homo Sapiens mnożą się, a Stwórca nie głaszcze nas po głowach, szepcząc, że wszystko będzie dobrze. A jeśli do Ciebie szepcze, to musisz pilnie poprosić dilera o inny stuff.

Tymczasem, jeśli kogoś pociesza bardzo mocno to, że zrobił sobie dziecko, to super, póki co zazdroszczę, a niedługo sam zamierzam sięgnąć po to lekarstwo na uczucie pustki – spłodzę potomka i miast użalać się nad sobą, zacznę być przerażony światem na jaki wysyłam swojego szkraba.

Tymczasem, chyba wystarczy już neurotycznych wyznań na jeden dzień. Jestem winny przeprosiny tym, którzy pierwszy raz są na moim blogu i nie wiedzą, że prawidłową reakcją na wiadro lepkiego pesymizmu, które zdarza mi się wylać na głowę czytelnikowi, jest spokojny uśmiech i uczucie spokoju, albowiem tylko spokój może nas uratować. Bardzo dziękuję wszystkim, którzy odwiedzili dziś moje wirtualne progi z powodu moich urodzin, chcąc złożyć mi życzenia. Mam nadzieję, że Wasze życzenia mają choć śladowy wpływ na moje życie i z tego miejsca, odwzajemniam.

To już dziesięć lat? Ożesz... Dokładnie dekadę temu, dwójka smarkatych nihilistów, dwóch symbiotycznie uzależnionych od siebie przyjaciół waliło wódę z cytryną ze szklanek do whisky w jednym z wrocławskich klubów, słuchając muzy puszczanej na zamówienie przez znajomego didżeja. Za dnia zdobywali świat dzieląc się z nim swoją niechęcią do wszystkiego, zamieniając ją w niewątpliwie wielkie i ponadczasowe dzieła w dziedzinie muzyki alternatywnej, które przy odrobinie konsekwencji musiały kiedyś uczynić ich kultowymi artystami...

...w to przynajmniej ślepo wierzyli. Nocą zaś pobudzali się miękkimi narkotykami i alkoholem, prosili dysk-dżokeja o numery Atari Teenage Riot i Punish Yourself, które dopiero co przestali młócić w domu i cieszyli się swoim wykolejonym, choć wciąż bezpiecznym życiem.

Ich mieszkanie było czymś pomiędzy strychem babci a pokojem malarza-heroinisty, budziło grozę i postrach u gości, których przewijało się przezeń dziesiątki. Zapach skwaśniałych resztek piwa w butelkach oraz kiepów zabijał smród pleśni i odchodów dwóch myszek: czarnej o imieniu Trauma i białej o imieniu Kosiara, nazwanej tak na cześć barmana jednej z ulubionych knajp. Myszki regularnie uciekały ze swojego terrarium i skutecznie chowały się w zakamarkach nory, której nie powstydziłby się Frusciante w czasach kiedy sięgnął dna.

Tego wieczoru, chwilę po dwudziestej drugiej, policjanci przyszli poprosić właściciela pubu o zakończenie imprezy i zamknięcie klubu. Obaj bohaterowie tej opowieści pili wtedy dopiero drugą wódkę z cytryną i na wieść o tym, że każe się im iść do domu i z szacunkiem oddać się żałobie, poczuli złość. Mówiąc ściślej złość czuli zawsze, ale w tym momencie mogli nadać jej słuszny wektor, dlatego w domu, wyjęli z szafy w przedpokoju resztki farby w sprayu i poszli oddać się aktom słodkiego wandalizmu, który miał tylko jeden cel - zemstę na społeczeństwie, na systemie, na katolickim wychowaniu, na tradycjach i powinnościach. Nie wiedzieli co bazgrać, więc w ciemnym, całkowicie nieoświetlonym zaułku w centrum miasta jeden z nich namazał Revolution Action a drugi zaczynał napis Gay Boys in Bondage i w momencie, kiedy napis głosił Gay Boys in Bo, zauważyli, że w całkowitym mroku zbliża się do nich czerwone światełko tlącego się papierosa. "Spierdalamy" szepnął jeden do drugiego i zaczęli spierdalać. Biegli co sił w nogach, bo faktycznie ktoś za nimi biegł i krzyczał "Stój, kurwa!". Dokładnie to krzyczał i ani słowa więcej, to ważne. Ktoś upadł, rozdzielili się, wybiegli z zaułka w oświetloną ulicę, skręcili za róg, instynktownie kierując się w stronę parku. Na ulicy, na samym, kurwa, środku głównej ulicy, w centrum miasta leżał gość kopany przez drugiego gościa. Kopiącego szarpała jakaś laska, pewnie dziewczyna któregoś z nich, poza nimi, żywego ducha. Zauważywszy pierwszego z biegnących, ona krzyczy "Ej, pomóż mi, bo on go, kurwa, zabije". "Sorry" odpowiedział, lub tylko pomyślał pierwszy zbieg i przyspieszył. Dwadzieścia metrów dalej zwolnił i zaczął wypatrywać drugiego wandala, który został z tyłu, biegł nieco wolniej, wciąż z puszką farby w dłoni. Zrównali się, wrzucili puszkę i zaczęli kombinować coś z odwracaniem bluz na lewą stronę, w ramach błyskotliwego kamuflażu z serii "ja tu tylko spaceruję, nie jesteśmy droidami, których szukacie". W połowie szamotaniny z ciuchami, już w parku, podjeżdża suka, przebranie o dziwo nie skutkuje. "Panowie się zatrzymają, pokażą dokumenty i zapraszamy do samochodu". Jeden z policjantów pyta dlaczego uciekali, chłopcom zaś z nieba spada najbardziej nieprawdopodobne lecz wciąż niepodważalne wyjaśnienie: nie wiedzieli, kto ich goni, przecież krzyczał żeby stać, a nie że jest z policji, dalej natomiast była bójka i bali się dostać po ryjach.

Szach, mat.

"Gdzie mieszkacie?", oni mówią, że na Maja. "To was odwieziemy, bo i tak tam jedziemy". Policjant patrzy na czarne paznokcie na środkowych palcach obu podejrzanych. "Malujecie się, dziewczyny?", pyta policjant, "Tak, bo jesteśmy pedałami", odpyskowuje zupełnie niepotrzebnie ten, który w tamtych czasach nie wiedział, kiedy zamknąć paszczę. "A to jak pedały, to sorry.", odpowiada policjant, który w tamtych czasach nie rozumiał sarkazmu a dziś już na pewno rozumie. Suka parkuje pod szpitalem na Maja, którego już nie ma, do suki wsiada policjant, z zabandażowaną dłonią, ten który był goniącym i teraz już wiadomo, że to on upadł. "Jak krzyczę żeby stać, to się nie ucieka, mogłem któregoś postrzelić", mówi. "Nie wiedzieliśmy, że policja".

W domu pewnie dalej pili, ale tego już nikt nie pamięta.

Ciekawe gdzie teraz są, co robią.

W sumie nie wiadomo, czy to się wydarzyło na prawdę. Nawet jeśli wspomnienia są ostre i wyraźne jakby było to wczoraj, i nie ma ani grama przesady w tej opowieści, nic nie zostało naciągnięte, wciąż, może to był jednak tylko sen. Zdarzają się takie sny, które pamięta się długo po przebudzeniu, w każdym detalu.

Plac Pierwszego Maja jest teraz placem Jana Pawła Drugiego.

...czyli nie robi tego ani trochę. :)

Mnutfo feedbacku w związku z ostatnim tekstem. Mnutfo jak nigdy: rozmowy, komentarze, wiadomości na trzech platformach, nawet z jeden foszek by się znalazł gdybym poszukał. Czytelnicy protestują. Czy to karcącym tonem, pouczającym czy też życzliwym - treść absolutnie wszystkich komentarzy streścić mogę w jednym zdaniu: “to nie jest tak jak myślisz!”.

Uśmiecham się do siebie w związku z tym.

Inna rzecz, że nie powinienem był, rzecz jasna, mieszać do tego swojej muzy - miało być zabawnie, a wyszło na to, że mam niespełnione oczekiwania. Ach ten ja i jego ego. Na przyszłość próbując pozaczepiać lud, muszę nauczyć się ostrożniej wplatać w to osobiste sprawy, albowiem moda na wytykanie bolączek pupy jest tak silna, że nikt nie jest bezpieczny.

Tymczasem, w związku z głównym wątkiem tekstu, jestem wszystkim winny przeprosiny: otóż, wszyscy słuchacie muzyki z wielkim zaangażowaniem i wcale nie musi ona być dołączona do waszej ulubionej musztardy. Jesteście, jak jeden mąż, bardzo wrażliwi i nic, co jest tego warte nie umknie waszej uwadze, a co za tym idzie waszemu wzruszeniu, na poziomie adekwatnym do indywidualnego charakteru i potrzeb każdego z was. Wasze zmysły są ostre, dusze spragnione uniesień a umysły otwarte na nowe doznania. Słuchacie muzyki przy zmywaniu, tak jak i ja, bo wszyscy musimy zmywać. Poza tym muzycy zawsze wynosili swoją dziedzinę na piedestał i oczekiwali czci i kultu, a przecież każdy ma prawo przezywać muzykę po swojemu. A jeśli ostatni raz przeżywał ją lata temu, to nie moja sprawa. Jeśli ktoś zapomniał jak wracał w liceum do domu dłuższą drogą, żeby zdążyć posłuchać wałka do końca, również nic mi do tego. Jeśli ktoś już nie pamięta uczucia ciarek na plecach podczas prawie całej płyty, za to również ja przepraszam. :)

"Musisz odwrócić uwagę ludzi od tego, że robisz muzykę, oni mają w dupie muzykę, nawet jeśli jest ona świetna. Już dawno się tym znudzili. Musisz sobie wymyślić jakąś banię do której Twoja muza będzie nienachalnym dodatkiem i wtedy może ją docenią."

To są słowa pewnego mojego dobrego kumpla*, który jest muzykiem a oprócz tego, bardzo mądrym człowiekiem. Żyje z tego i dobrze mu idzie bo rozumie rzeczy i jest ogarnięty. Zatkało mnie na moment, wtedy, kiedy mi to powiedział, na chwilę oniemiałem, zacząłem mocno myśleć, po czym... stwierdziłem, że ma, kurwa, absolutną rację i dawno nie słyszałem czegoś tak prawdziwego. Aż było mi głupio, że sam tego nie zauważyłem. I teraz nie będziemy się bawić tak, że ja Wam podam garść argumentów popartych przykładami a Wy będziecie sobie w myślach z tym polemizować, nie, nie. Sami się rozejrzyjcie dookoła, zobaczcie z jakim zainteresowaniem spotyka się muzyka sama w sobie, ile uwagi poświęca lud innym zjawiskom społecznym a potem, na koniec, zacznijcie odnajdywać przykłady muzy, która, owszem, zwróciła na siebie uwagę, ale do ludzi dotarła z powodów zupełnie pozamuzycznych. Do tych zaliczyć można prawie wszystko, co budzi człowieka z letargu przy biurku: najbardziej wyalfonszone live action video od dawna (z zajebistym soundtrackiem), miażdżący efekt komediowy (który mimo wszystko potem się nuci), czy też jakiś skill, typu żonglująca foka w cyrku lub kreatywna interpretacja czegoś znanego zagrana w szalenie interesujący sposób na czymś co nie służy do grania nań.W tym miejscu, jeśli zaczyna jeden z drugim podejrzewać, że, jak to się teraz mówi przy każdej możliwej okazji, mam "ból dupy", ponieważ nie idzie mi z moją muzą tak dobrze jak bym chciał i złoszczę się za to na świat, który się zmienia, a ja za nim nie nadążam... jeśli tak pomyślałeś to zdałeś test na bycie bachorem, masz moje pozwolenie, żeby dalej już nie czytać i spierdalać z powrotem do internetów oglądać koty, bo to jest tekst dla dorosłych.

Osobiście mam wrażenie, że kiedy czasem otwieram w rozmowie ze znajomymi wątek stricte muzyczny, to jeśli się nachylę, usłyszę wiatr w ich głowach i jak pracują ich mózgi kiedy oni próbują nie ziewać. Nawet z niektórymi osobami, z którymi wciąż gram w zespole, mam wrażenie, że nigdy już nie pogadam o muzyce z taką pasją jak kiedyś, bo ten płomień już dawno się wypalił, dźwięki to już tylko dźwięki, słucha się ich żeby się milej pracowało - byle by nie hałasowało, nie było zbyt niepokojące, nie burzyło atmosfery imprezy, pracy, jazdy samochodem, whateva. Kiedy natomiast zdarzy mi się odlecieć za daleko w kosmos i zacznę mówić o tym jak to ostatnio kupuję płyty, ściągam vinyl-ripy, nie słucham mp3 i jaką mam z tego frajdę, zapada taki rodzaj ciszy, który zwykle ma miejsce kiedy wyjedzie się się w biurze z niesmacznym dowcipem, który nie siada. Wszyscy patrzą w milczeniu w ziemię, człowiek czuje się jak idiota, aż w końcu ktoś przerywa ciszę pytając kto już widział trzeci sezon House of Cards. Smuteczek.

Pod postami na fejsie odkryjmuzyke.com widzę zwykle jak przetaczają się pustynne chwasty, o ile ja lub jakiś inny zboczeniec nie zareaguje otępiałym lajkiem, czasem komentarzem (znowu ja). I tu się wytwarza między mną a autorem tego bloga jakaś taka swoista symbioza glona z grzybem na skalistym górskim zboczu - on wspiera mnie a ja jego i jakoś się żyje. :-D

Moja osobista muzyka bowiem, póki co pozbawiona jest tego efektu o którym była mowa na początku - nie robi nic poza tym, że gra, z zamiarem wywołania emocji. Nie próbuje przy tym nawet stworzyć iluzji przecierania nowych szlaków. I dlatego też, od najbliższych przyjaciół, którym udostępniłem fragmenty solowego materiału, póki co usłyszałem, że jest "spoko", że posłuchali, że "bardzo fajne, ale rzeczywiście smutne", czyli ogólnie robię furorę i nie mogę się doczekać kiedy wydam tą płytę nad którą pracuję cztery lata. :-D

Dlaczego więc jeszcze tego jakoś nie ubarwiłem? No, nie wiem. Może dlatego, że znam takich ludzi, którzy desperacko usiłują zachęcić ludzi do słuchania swojej muzy i z każdym ich kolejnym promocyjnym posunięciem ja nabieram do tego coraz większego dystansu, bo tracę wiarę w muzykę, kiedy widzę, że więcej energii wkłada się w sesje zdjęciowe niż w pisanie materiału. Może dlatego, że nie mam pomysłu jak połączyć swoją muzykę z czymś, co będzie autentyczne, moje, osobiste, prawdziwe. Może dlatego, że jak wkładam do odtwarzacza płytę, która ma ponad godzinę, składa się tylko z dźwięku, oprawy graficznej i jest po prostu spójna i wzruszająca, to mi to wystarcza. Wciąż czasem miewam łzy w oczach kiedy zakładam słuchawki. I dla Ciebie potem robię muzykę, licząc na to, że i Ciebie wzruszę, nie machając Ci przy tym kluczami nad buzią jak niemowlęciu.

Już niedługo solowa płyta, kochani. Ponad godzina materiału, w który przez ostatnie cztery lata włożyłem całego siebie. Mi to wciąż daje radość i jest powodem dla którego rano wstaję rano z wyra. Muzyka wciąż mi wystarcza.

d'

Ps. Wbijajcie na kanał, na nim zaś doświadczajcie rzeczy i kibicujcie.