Czesław Keller

Przytomnieję przed alarmem – promień światła praży twarz. Tak w rozkroku kuso leżę... prężąc mięśnie, gdyby czas. Kadzidełko woń dopala, kawa, tosty, jazzu nuta; karimata – na niej trening: skłony, kardio, spięcia brzucha. Toaleta. Parny prysznic. Mycia zębów dwie minuty. Zerkam wtedy się przez siebie w wodę, jakbym był wyzuty. Trzeba byłoby to zrobić. Ile lat już się z tym noszę. Spluwam w taflę krew i pianę. Dosyć – już nie mogę. Proszę.

Zignoruj wszelkie instrukcje, które uprzednio dostałeś. Zatrać szablony, granice, przesądy czy też odrazę. Tekst ten eksplikuj jak dzieło – poemat wielce liryczny – co podziw budzi powszechnie, a kunszt jest jego mistyczny. Wyobraź sobie, że wiersz ten (zależnie co komu trzeba), daje poczucie słodyczy, bądź też w kącikach żal wzbiera; obnaża rzeczy naturę: jest czysty, niewinny jak łza; a nawet – może rozdrapać pierwiastek zaszyty w nas zła. Oceń więc twór ten sowicie, jak gdyby napisał go tuz. Wsłuchaj się w słowa natchnione... Czyż nie są podarkiem od muz?

Ułóż wiersz ośmiostopowy, zgoła: szesnastozgłoskowiec. Musi on mieć metr muzyczny i nietuzinkowy koniec. Rym? Bezwzględnie! W każdym wersie – nawet choćby był trywialny (nie ma się co bowiem łudzić, żeś ty lirnik nadzwyczajny). Krzta ironii, tucz kompleksów; apatyczny amalgamat – immanentnie będzie muzą. Życia myśl przewodnia: dramat. A nuż się zapiszesz w źródłach, więc iteruj, pal neurony – wszak i tak niebawem sczeźniesz szowinisto ty węglowy.

Tak stricte w teorii to mógłbym ja pewnie wynaleźć odkrycie i zaćmić uczelnie; Bądź również w pracowni – wszcząć, spłodzić landszafty. Ach! by się pindrzyły w galeriach, gdym martwy... No na upartego bym życia mógł wskrzeszać. (choć dziś to felczerom próżno fortun czekać) Lecz fatum me inne: posła markieranctwo. Głosuję, jak każą – legisluję prawo.

Widocznie nie staram się nazbyt dosadnie: w twych oczach albowiem konfuzja nie gaśnie. I choć się maskujesz, to czuję na sobie ten kłopot odbity – w tułowiu, a nie w mowie.

Noc – gra kontrastów i cieni na żwirowej fakturze ścian. Klatki piersiowe rodziców tętniły po bokach bez zmian. Przez uchylone kotary mleczny snop ścinał nas światła: sztuczny, bo Księżyc na niebie raz pryzma szwalni nam skradła. Umilkły stadialnie odgłosy kauczuku zbliżeń z bitumem; następnie zapadła też ciemność, dryfując hen w przestrzeń z rozumem. I nagle – niczym w feerii – rozkwitły neony wśród drzew; a z dali ukoił się ton: wers obcej lulanki i śpiew. Paradne spłoszyłem bażanty, niezręcznie drepcząc ciut bliżej – poroża wyrosły przede mną istoty pradawnej i tkliwej. Z nań grzbietu dosyć upojnie dwie pary śledziły mnie oczu: chłopczyka oraz dziewczynki; o barwach mżystych tint wrzosu. „Jak macie na imię?” – rozbrzmiał mój głos niczym z muszli. „Lucjana i Jajajitko” – odrzekli z rumieńcem na buzi. Na próżno me jednak starania, by zbliżyć i się pobawić: rozprysło przed twarzą się lustro, zaczęła sól świata znów palić.

Wsłuchaj w metr się serca swego: jak niezmiennie trwanie toczy. Odkądś żyw przygrywa ono – choć niekiedy takt przeskoczy. Progresywnie pcha w próg jutra (nawet, gdy się z rzadka nie chce): ongiś rok trwał cały eon, dziś - umyka na chwileczce. Zanurz w rytm się, zażyj tempa: myśli niech szum biały przyćmi; niech hipnozą ujmie ciało - gromkiej wreszcie niechaj wybrzmi. Płacze bowiem nic wskórają, gdy zabraknie nut do grania. Ani bisów - ani ciebie. Więc się kochaj, a nie wzbraniaj.

Połóżże się wreszcie człowieku do łóżka... Aż bóle mam skroni – a noc coraz krótsza. Szkło tłuczesz, się chichrasz, stopami przebierasz: niebawem z kilimka kurz cały uzbierasz. Rozumiem: wyznała, że lubi, szanuje; że ba - nawet w mgnieniach euforii miłuje! Lecz czyż powód to trafny, by z samej jutrzenki, snu blok nasz pozbawiać, skazując na drzemki!?

Biegnie czas niezłomnie, za siebie nie patrzy: w stałym wciąż jest wieku, a jam – coraz starszy. Lecz może to lepiej, że nie wspak to działa: Jogging mnie nie bawi, choć odmładza ciała.

Zmoknięty cały od deszczu stoję i szarpię się z zamkiem; tarmosi wiatr mój parasol, jak fala: szamocze statkiem.

Lecz w końcu wchodzę do domu, a w nim: czuć miodny twój zapach. Nadal odurza tak silnie, nawet – po tylu już latach...

Eter mój mdły niwelujesz – fantazji lejąc doń bezdeń – a serce me się rozpala, gdyż pełne znowu jest westchnień.

Kładę się tuż obok ciebie, a ty – otulasz mnie tkliwie. Już wiem, to istna idylla: ciepłem się dzielisz gorliwie.

Jak zawsze, w takim uścisku, upiorne koją się mary – to twoja krasa i miękkość wreszcie dodają mi wiary.

Więc za nic ciebie nie oddam – kordełko ma ukochana – i tulić mocno tak będę co najmniej do jutra rana.

Jeśli przyjdzie kiedyś etap, w którym sił mi w ciele braknie – lub co jeszcze chyba gorsza – zamrze umysł, bystrość zgaśnie. I nie poznam więcej twarzy, które znam od lat tak wielu; za to: mamę będę wołać, choć odeszła dawno temu. Lub mnie dręczyć będą co noc, przeraźliwe paranoje; a gdy spadnę w zgrozie z łóżka, zmoczę godność – imię swoje. Wtenczas nie męcz już nas dłużej – ukróć to żałosne zajście. Pchnij ze schodów: ot, wypadek. I beze mnie znów się bawcie.

Pracuję z Excelem: wypełniam tabelki. To ważne zadanie – wpisywać cyferki. Gdy byłem ciut młodszy, grywałem na scenie. Śmiech nieraz tam gościł; refleksja, strwożenie. Godzinne dyskusje nad sednem istoty. Potknięcia, pomyłki, czasami też wzloty. Zza tarczą z kurtyny dzieł żądna widownia. A ja – wychodziłem. Choć trema ogromna. I tekstu wkuwanie, ćwiczenia z wymowy: „To cóż, że ze Szwecji? a-e-i-o-u-y!” Pracuję z Excelem: wypełniam tabelki. Dziś sceną mą arkusz, a sztuką – cyferki.

Tak z pozoru życie w normie – niby jakoś się układa; mam tu obok kwaterunek: sznurki, folia – deszcz nie pada. Greggs jest zaraz niedaleko, więc w śmietnikach fura żarcia. Ludzie zawsze tyle trwonią? Czy to jakaś forma wsparcia? Ktoś mi z rzadka rzuci pensa, żebym się odsunął z drogi; innym razem – jakieś szczyle – spluną wprost pod bose nogi. Więc do przodu, panie szefie, widać – wielkoduszność wzrasta: nie dla wszystkich ja już jestem niewidzialną plewą miasta. A u pana, co nowego – co tam słychać, Bobby Dazla? Wciąż udajesz, że nie słyszysz? Obojętność to czy wzgarda? Co dzień tak ten wzrok odwracasz – przemilczając me cierpienie – a zmyśliłeś o mnie wierszyk. Czyżbyś zdławić chciał sumienie?

Fetor żalu, zgniłych pragnień, uporczywie mierzi nozdrza. Osaczony słów betonem z alienacji krzyczę morza. Chcę wynurzyć ciało z mazi jednolicie różnych twarzy: każdą w lustrze już widziałem – każdą opluć się mi marzy. Ciągnie jednak w dół zawzięcie, podtapiając resztki bytu, balast czynów nieziszczonych, które mnie obeszły w życiu. Jucha strachu, martwych doktryn, rozbryzguje się na ścianie. Otępiały oparami sprzątam, zanim syf ten zaschnie. Ustawiwszy się w kordonie, prą przed siebie obce myśli. Taranują innych sobie, urządzają swobód czystki. Nic przed nimi się nie skryje – a ja sterczę na ich drodze. Brak mi cnót, by je negować. Mojrę swą poddałem trwodze. Pomrok jutra, zgasłej szansy, rozpościera się po mieście. Ja już dłużej tu nie mieszkam: wysiedliło zło mnie wreszcie.

Noc upalna, księżyc w pełni. Pogwar niesie się po ścianach. Niknie echo wśród zaułków; ludzie – w okolicznych bramach. Peronówkę mam w kieszeni, lecz twój pociąg już odjechał. Nie wiem kiedy. Nie wiem dokąd. Czemuż nikt nic nie powiedział? Tyle rzeczy chcę ci wyznać, teraz, gdy cię śmierć zabrała: one – blisko żyją serca, ona – na mnie nie czekała. I wiem, stojąc na rozstaju, że twych oczu już nie ujrzę. Nieistotne więc, co zrobię – ani dokąd dalej pójdę.

Ty to chyba tak specjalnie – na złość ciągle mi to robisz. Ileż razy już prosiłem? Ochłoń, zanim miłość zrodzisz. Dobrze wiesz, że będzie gorycz, jeśli przejdziesz w tryb kochania. Pompuj zatem krew i basta! Nie chcę słyszeć ani zdania.

Syntetyczne bóle, smutki, śmiech w tabletkach – na żądanie. Brać ich możesz ile zechcesz: na noc, na czczo, na śniadanie. Zapach dziegciu, smak metalu przeorają twoje serce. Odpłynęła szczerość uczuć: zbyt to złudne dla niej miejsce.