cosmicsea

Witajcie drodzy ludzie. Dzisiaj postanowiłem zrecenzować album zrobiony przez ludzi dla ludzi. 011100101 001001110101 0010101110 “Ok Computer” 0101101 Radiohead. 

No i od czego mam zacząć? Za pewne już każdy słyszał ten album i nie bez powodu. “Ok Computer” bez wątpienia można nazwać jednym z najważniejszych albumów rockowych jaki powstał. W czasach w których rock był zdominowany przez brudną muzykę grunge’ową i prostymi zespołami alt rockowymi jak Weezer czy Modest Mouse, Radiogłowi zrobili coś innego. Wydali czysty, piękny album z niesamowitą produkcją oraz z nietypową strukturą piosenek i ciekawymi kompozycjami, tworząc coś co delikatnie wyprzedzało wszystkie inne albumy alt rockowe o parę lat. 

Instrumentalnie ten album jest piękną mieszaniną rockowej surowości wraz z delikatnym pięknym brzmieniem które Radiohead będzie pielęgnować przez kolejne lata. Gitara O’Brien’a brzmi niezwykle pięknie i nie zwykle ciekawie zarówno gdy gra proste melodie bez żadnych efektów i również gdy gra rockowe akordy z mocnym przesterem. 

Bardzo mocną zaletą tego albumu też są wokal i teksty Thoma Yorke. Thom jest niezwykle utalentowanym wokalistą a w jego lekko “piskliwym” wokalu słychać naprawdę wiele emocji, które idealnie wpasowują się w jego równie emocjonalne, może nawet lekko “depresyjne”, teksty. 

Jednak mimo tego jak pięknie ten album brzmi to słychać jednak że muzycy na tym etapie lekko bali się ryzykować z stylem. Więc zamiast zdecydować się zrobić album w 100% po swojemu słychać tam typowo rockowe zagrania zrobione pod publikę, które bez wątpienia brzmią dobrze jednak ewidentnie gdyby muzycy zrobili album po swojemu zastępując czymś typowe dla tamtego okresu rockowe riffy czymś innym ten album brzmiał by o wiele lepiej.

Podsumowując. “Ok Computer” jest niezwykle dobrym albumem, niezwykle ciekawym albumem, i nie zwykle wpływowym albumem, jednak niestety nie bez wad.

Czy wyobrażaliście sobie kiedyś jak to jest być w ciężkiej klinicznej depresji? Nie? Nie oszukujcie, jesteście na tumblr'ze. Wiem że masturbujecie się pod artykuł na Wikipedii o depresji a na waszych nadgarstkach Carlsen mógłby spokojnie walczyć o kolejny tytuł mistrza świata w szachach. Dobra jak już mamy ustalone że chcecie wiedzieć jakie to uczucie no to mam dla wasz dobrą wiadomość! Dzisiaj przedstawie wam coś dzięki czemu wasze marzenia się spełnią! Przedstawiam wam album "Deathconsciousness" zespołu Have a Nice Life!

Pierwsze co się wrzuca w uszy po odpaleniu albumu jest spokojne ambientowe "intro" trwające AŻ 8 MINUT, zawierające jedynie spokojnie grającą gitarę akustyczną i ledwo słyszalne syntezatory w tle. Utwór "A Quick One Before the Eternal Worm Devours Connecticut" jest genialnym wstępem do pełnego emocji i bólu albumu. Spokojny wiatr zwiastujący nadejście silnych sztormów, idealnie wpasowuje się już na starcie w mocno melancholijny klimat tego albumu i przygotowuje słuchacza na pełną emocji jazdę bez trzymanki.

I nagle po tych ośmiu minutach spokojnego ambientu BUM! Rozpoczyna się "Bloodhail" będący już rozpoczęciem właściwego albumu. Odrazu po spokojnym gitarowym graniem album daje słuchaczowi plaskacza w ryj w postaci mocno na przesterowanej gitary basowej która będzie towarzyszyła nam przez większość albumu. Tutaj również rozpoczyna nam się wokal Dana Barretta który przez zastosowanie mocnego reverbu brzmi niemalże klaustrofobicznie. Dodatkowo jeszcze możemy już na starcie usłyszeć mocny brud w produkcji tego albumu który to potęguje uczucie przygnębienia i potęguje nihilistyczny przekaz utworów który będzie nam towarzyszył przez resztę albumu.

Przez cały album możemy się również nacieszyć ogromem różnorodności gatunkowej na albumie. Muzycy inspirowali się całą gamą przeróżnych muzykówi gatunków dzięki czemu na albumie możemy usłyszeć wpływy ambientu (A Quick One Before the Eternal Worm Devours Connecticut) Industrialu (The Future) Black Metalu (Waiting for Black Metal Records to Come in the Mail) Drone'u (I Don't Love) Folku (Holy Fucking Shit: 40,000) czy nawet Dream Popu (Deep, Deep) ale przedewszystkim słychać tutaj mocne wpływy gotyckiego post-punku w postaci silnych i prostych riffów basowych i równie prostej budowy piosenek i również słychać bardzo silne wpływy shoegaze'u w postaci zastosowania dużej ilości efektów gitarowych oraz typowo shoegoze'owych riffów.

Na początku opisałem w jaki sposób album się rozpoczyna więc należało by również co nieco napisać o tym w jaki sposób album się kończy. Otóż pod koniec utworu "Earthmover" opowiadającym o nieśmiertelnych golemach które po zniszczeniu ziemi nie mogą odnaleźć sensu w życiu, mamy naprzesterowany dźwięk z wzmacniacza gitarowego, prostu perkusyjny beat oraz proste dźwięki z syntezatora które które dają słuchaczowi czas do namysłu na temat tego co przed chwilą posłuchał. Po półtora godzinnej mocnej jazdy bez trzymanki na emocjonalnym rollercostarze album pozostawia nasz z samym sobą. Po całym rozładunku emocjonalnym mamy kilka minut sam na sam, bez wokalisty, gdzie po osiągniętym katharsis możemy jeszcze bliżej się przypatrzeć depresji i bólowi jakiemu towarzyszył nam przez te półtora godziny.