Czepialscy

Kąciki zabaw dla dzieci w restauracjach, kredki, kolorowanki, wszystko, żeby tylko nie nauczyć dziecka, że restauracja nie jest kolejnym placem zabaw. Bardzo dobrze pamiętam swoje dzieciństwo. Ledwo mi głowa wystawała ponad stół, ale wiedziałam, że na przykład serwetka ma leżeć na kolanach. Dumnie trzymałam kartę menu i udawałam, że umiem już czytać, zawsze sama mówiłam kelnerowi co zjem, a sztućcami (nie plastikowymi, o zgrozo!) naprawdę potrafiłam bardzo sprawnie i ładnie się posługiwać. Nigdy nie mlaskałam, nie mówiłam z pełną buzią, nie bawiłam się jedzeniem, nie rzucałam się na nie, nie wybrzydzałam. A do tego wcale się nie nudziłam, bo rodzice z nami rozmawiali, było fajnie. Myślę, że gdyby wtedy były w restauracjach kąciki zabaw, to moi rodzice i tak by mnie nie wysyłali do nich po to, żeby sami mogli zjeść w spokoju. Bo i tak było spokojnie. I dobrze, że mieli inne priorytety niż współcześni rodzice, ponieważ dzięki temu potrafię się odnaleźć w każdej sytuacji. Widzę różnice w zachowaniu innych ludzi. Widzę, że nie umieją trzymać sztućców, nie wiedzą jak je odłożyć (gdy jeszcze będą jedli, albo gdy im nie smakowało, albo gdy już skończyli). Widzę ile nakładają na widelec, jak szeroko otwierają usta i zapominają do czego służą serwetki. Fuj. I skrępowanie ukrywane pod nerwowym dowcipem, gdy nie wiedzą jak coś zjeść.

Temat jedzenia to tylko kropla w morzu braków w wychowaniu. W „Polityce” z 6.08. jest duży artykuł poświęcony savoir-vivre. Warto przeczytać.

  Photo credit: Scott Smith (SRisonS) via photopin cc

Wesela dzielą się na bardziej i mniej obciachowe, czyli prostackie i eleganckie. Byliśmy na jednych i drugich. Tylko raz, na kilka tygodni przed weselem, zapytano nas czy stosujemy jakąś dietę, czy mamy jakieś alergie pokarmowe, czego nie lubimy. Bo tylko raz komuś zależało, żeby nikt nie narzekał. Natomiast na tych weselach, które nie wymagają wysiłku od organizatorów i kelnerów zdarzają się niesamowite rzeczy. Na przykład kiedyś przywitał nas na każdym talerzu tatar, który nie wiadomo ile godzin stał już na stole (pewnie od rana). Na innym kelnerka powiedziała nam, że nie dostaniemy czystych talerzy, bo akurat była pora na danie, za które podziękowaliśmy i nie mogliśmy w międzyczasie kulturalnie zjeść przekąsek. Kiedyś kelner przyniósł nam zupę, z której wyjął swój kciuk dopiero, gdy postawił miseczkę na stole. Przeżyliśmy też na talerzu bukiet warzyw, który nie zdążył się jeszcze rozmrozić oraz ananasy i pomarańcze pokryte muszkami owocówkami. Podczas jednego z wesel coś się rozlało na parkiecie, ale kelnerka powiedziała: „No przecież ja nie będę tego sprzątać!” i wręczyła wiadro z mopem jednemu z gości (dziwne, że nie oponował). Kiedyś siedzieliśmy przy stole, przy którym za każdym razem dostawaliśmy pozycję z menu, którą zamówił sąsiad obok – kelnerzy najpierw zbierali zamówienia, a gdy wracali z potrawami, zatrzymywali się za naszymi plecami i w teatralny sposób stawiali talerze w jednym momencie wszystkim osobom przy danym stoliku. Ani razu nie ustawili się dobrze. Byliśmy też na weselu, na którym można było palić papierosy przy stole – palce lizać! A wesele zorganizowane w styczniu wyglądało jak stypa, ponieważ chyba wszystkie kobiety wystąpiły w czarnych lub granatowych sukienkach i ciemnych rajstopach (specyfika kolekcji jesień/zima). Inny ślub był w takt „Windy do nieba”, a przecież to smutna ballada o niespełnionej miłości (ale za to wesele było bardzo gustowne). Dobrym hitem był utwór „Time to say goodbye”, gdy właśnie wjeżdżał tort… I niestety był to zły omen dla młodej pary. Mamy też kolekcję zaproszeń ślubnych. Zazwyczaj nie można nic na nich odczytać (mała złota kursywa). No i oczywiście są błędy! Podwójne spacje lub ich brak np. po kropce, przecinków nie ma, nasze nazwisko w mianowniku (a przecież się deklinujemy) itp.

A my od początku chcieliśmy wziąć bardzo cichy ślub. I na szczęście udało nam się to zrealizować!

    Title photo credit: Nathan Congleton via photopin cc

Kazimierzowski Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w tym roku zmienił logo. Taśma filmowa (à la Wisła) przybrała czerwoną barwę i wygląda jak jelito. Chyba nawet podrażnione, a na pewno ruszające się, o czym świadczą dodatkowe cienkie czerwone linie. Niby to tylko mały lifting, ale jakoś poprzednie plakaty nie wzbudzały w nas aż tak jednoznacznych gastrycznych skojarzeń. Druga wersja czarno-biała to dwie rzeki, a nie dwa brzegi, więc skoro mamy dwie rzeki, to cztery brzegi. Na szczęście filmy były lepsze niż oprawa.

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi https://www.facebook.com/DwaBrzegiTwoRiversides

Wysłaliśmy urodzinową kartkę do Kuby!

Przypadkiem trafiliśmy na Facebooku na takie wydarzenie: Kartkowe marzenie! Wyślij kartkę urodzinową do Kuby

źródło: https://www.facebook.com/events/530935590362973/

Za 6 dni Kuba kończy 12 lat, jest podopiecznym Fundacji Dziecięca Fantazja, ponieważ choruje na guza pnia mózgu. Jego marzeniem jest otrzymanie jak największej ilości kartek urodzinowych, więc bez zastanowienia kupiliśmy kartkę i naklejki, napisaliśmy coś od serca i wysłaliśmy kartkę. Życzymy Kubie dużo zdrowia i siły!!! Kuba ma urodziny 28 lipca. Kup kolorową kartkę, napisz coś, narysuj, jeszcze zdążysz! Wszystkie info na stronie wydarzenia i Fundacji.

A skoro tak łatwo można kogoś uszczęśliwić, to róbmy to częściej…

Nasza kartka dla Kuby

Od dawna prowadzę zdrowy tryb życia – staram się, ale nie chorobliwie. Teraz jednak na krawędzi przesady. Ale o tym kiedy indziej. Poszliśmy ostatnio na spacer do Ogrodu Saskiego. Była piękna pogoda, zastanawialiśmy się ile lat mają drzewa, posłuchaliśmy Chopina z grającej ławki, sprawdziliśmy godzinę na zegarze słonecznym, ochlapała nas fontanna, no uroczo. Na tyłach Grobu Nieznanego Żołnierza, przeczytaliśmy o projekcie Parku Miniatur i historię Pałacu Saskiego (pobieżnie, bo po pierwsze ją znamy, po drugie jakiś mądrala umieścił informację tak, że nic nie widać). Ponieważ byliśmy w trybie czytania, sprawdziliśmy też napisy na żelaznych tablicach przytwierdzonych do ziemi. Tam w kilku językach informacja o monumencie. Czytamy. I w jednym z pierwszych zdań brakuje złotego przecinka między złotymi wyrazami. Lecimy dalej. Są przecinki i kropki, więc to nie jest zamierzony zabieg. Znowu brakuje przecinka! Sprawdzamy pod światło, może się oderwał? No nie, nie ma szczeliny. Po prostu tę lekcję języka polskiego ktoś ominął.

Jakiś czas temu, jeszcze z panieńskim nazwiskiem… Zimowy poranek, jestem w pracy, zamawiam taksówkę dla koleżanki, ze swojego telefonu, ale na jej nazwisko. Po południu, stojąc w kolejce na przeraźliwie cichej poczcie zadzwoniłam po taksówkę dla siebie. Dyspozytorka pyta mnie o nazwisko i podaje mi nazwisko koleżanki, na co mówię:
"Nie, nie, to na K", sądząc, że ma listę nazwisk i adresów przypisanych do mojego numeru telefonu. Przyjeżdża taksówka, otwieram drzwi, przedstawiam się kierowcy, a on na to: „Oj nie, ja tu mam napisane Tonaka”… Dziękuję, pani Tonaka.

Reklama kawy Jacobs Gold jest całkiem ładna. Tylko dlaczego Ania Starmach tak zawiesza głos, że intuicyjnie czekamy na resztę składników mrożonej kawy, a żadnej listy nie podaje? Zdjęcia pokazują różne dodatki, ale nie znamy proporcji. Przecież można było dopisać skład albo mogła jeszcze raz przeczytać i lepiej zaintonować ten jedyny składnik. Efekt jest dziwny.