babamın elini öper gibi öptüm seni dudaklarından. babamın cenazesinde kılmadığım namaz kadar masum, babamın mezar taşındaki imlâ hataları kadar sarhoş, babamın vasiyetindeki "oğlumu benim yanıma gömmeyin sakın" maddesi kadar sevecendin.

kazılmıştım. içimden tarihî bir intihardan başka bir şey çıkmamıştı! gümüştüm. ölmüştüm. gömülmüştüm. sessizce. bunu söylemiş olmalıyım! size kendimi akıtamadan gitmiştim; açık denize ulaşamadan sürünerek kuruyan asil bir ırmağın son asi damlasıydım, kirpiğinizde kalmıştım, tahakküme takılmıştım, yatağımdan derinliğinize düşememiştim; siz bir bardak suydunuz, ben en çok bundan korkuyordum. anneme sizi anlatmıştım o kararmıştı. dışarı çıkmış içersini tabiata ihbar etmişti; neden yine çöpadamdım hiç büyüyemeyen, hiç bilmeyen, hiç sormayan, hiç ağlamayan: dört kez ağlamıştım topu topu zaten: birincisi, okumayı söküp çıkarttığım gündü zamandan, ikincisi, ilk sertleştiğim dirim, ah o mel'un çığlık, sonrakini, söylemesem de olur, son kere, gümüşü işittiğim o körkaranlık!