Zrobię sobie krzywdę, chociaż miałam tego nie robić.

Jeśli poznanie mnie było złym etapem w twoim życiu, to przepraszam...

Lepszy tragiczny koniec niż tragedia bez końca.

Takiej ochoty na samobójstwo się nie spodziewałam

Boję się. Boję się bardzo. Zawsze się bałem, że ludzie, których pokocham, odejdą. Że nie zasługuję na nich, na ich uwagę, zainteresowanie, obecność. Że jestem tylko, nic nieznaczącym, epizodem w ich życiu. Bo przecież mnie nie można lubić. Ja siebie nienawidzę i nie jestem w stanie uwierzyć, że ktoś, kiedyś mógłby pomyśleć: “Dobrze, że on jest”.

“Ludzie chcą nieraz się tylko przytulić i przez chwilę poczuć bezpiecznie, oddaliby wszystko za czysty umysł i brak tej blizny.”

Mam ochotę rozpierdolić wszystko. W pierwszej kolejności siebie.

Mam charakter autodestrukcyjny, wszystko odbijam na sobie.

Czujecie się czasem zbędni? Tak jakbyście żyli, ale wiecie to życie nie ma dla nikogo znaczenia, że można was zastąpić i nikt o was nie będzie pamiętał?