the constant state of adjustment

Çok yorgun hissediyorum çok koşmuşum gibi. Hiç sevmemiş, hiç dokunmamışım gibi.

4 aydır aynı günü yaşıyorum, 1 ay sonra bir şehri-o şehirde bulduğum insanları-değdiğim hayatları geride bırakıyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse, hayır heyecanlı değilim. Ve hayır daha mutlu olacağımı düşünmüyorum. Daha çok irtifa kaybediyormuşum gibi geliyor. Yavaş yavaş uzak, lacivert bir okyanusun dibine çekiliyormuşum gibi. Ceset desen değilim, ağacından kırılıp suya düşmüş bir dal parçası yahut misinasından kopmuş bir kurşun değil. Ama irtifa kaybı bir gerçek, es geçilmemesi gereken bir var oluş şekli şu günlerde.

Aynı anda farkındalık ve bilinçsizlik, aynı anda. Kan kaybeder gibi. Öyle olur derler - akar kanın göl olur çevren ama bir noktada hissedilmez derler. Öyle oldu. Vücudum bir elementten yoksun eminim. Duygular demir, pas tutmuş bu dinmeyen, usul yağmurdan. Belki de bu yüzden her şeyden çok, başka bir bedene dokunmanın verdiği ısının muhtacıyım. İnsan ne tuhaf. Ne kadar bol yüksek dağlar gibi, nasıl muhtaç diğer yandan.

“Hep Mi Kötüler Kazanazak?” der Müjda Ar. Ağır Roman’ın son sahneleri. Kendini kurban verir sonra aşka. Ben hiç beylik lafın adamı olamadım. Üç beş etmişliğim vardır. Ama lafta bıraktım. Şu sıralar bu laf üzerinde epey düşünüyorum yolda molda yürürken. Ya doğruysa? Ya hep kötüler kazanıyorsa? İncelikli haytalar böyle kemik gibi kırılıyorlarsa, ya acının en kibarını çekiyorlar-mum gibi içine içine eriyolar- ve bizim bundan haberimiz yoksa. Ya biz aslında onlardan biriysek?

İnsanlar duvarlar gibi oldu, varlıkları dışında bir etkileri yok. Sadece üç beşi evimin duvarları gibi; koruyup kollayan, dinleyen sızladığımda, susan saçmaladığımda, durulmamı bekleyen. Diğer insanlar geçtiğim sokaklar gibi şu zamanda. Hem çok tanıdık, hem eğreti.

123 - Sun in the Arms of Love 

numinous, the night that reaches your backbone,

slides through your flesh, into your deep threshold.

A rush, a sudden gesture, an act of impulse;

The crimson glare,

In the place with the puppet shows and masquerades. The place where no one has to be themselves, the place where everyone is like a movie star. But you don't want to be anyone's planet, you feel like a shooting comet, you have no orbit. People think you are the direction. You strive for integrity. No one gives a fuck.

You want to touch the suffering of your mother. You want to feed her with your milk, drink her tears away. But you are not able, in many ways. 

You have no face because you've been fucked yesterday and you don't like the idea of being fucked by a man since you were a little boy. Why would someone like the idea when you can't even dare to eat a peach? At the end of day, you thank everyone for all their misunderstandings. 

Can you eat your fears away, stuffed in your closet?  Surely you will hear voices in the house that are not yours. But can it happen tonight?

How increasingly difficult

is to explain one’s emotions in such days,

when life settles in a pool of rain water unnoticed.