comecloserifyoucantsee

Im a museum full of art,but you have your eyes shut

Nie kocham jeszcze, a ranki już moje O snach mych dziwnie wstają zadumane, Już chodzą za mną jakieś niepokoje, Już czegoś pragnę i czegoś się boję W noce niespane... I już na ustach noszę ślad płomienia Jego imienia.

*** (ona nosi imię wysokiego słonecznika...)

Niebo runie na mnie rozpaczą, październikiem maj się zamroczy, ale słodko, okrutnie popatrzę i zwyciężą mnie znów te oczy.

Miałem osiemnaście lat Biegłem polem w żółtym świetle wrześniowego słońca kiedy nadleciały samoloty upadłem O przygniatający obrazie mechanicznego nieba wargą dotknąłem ziemi Miałem osiemnaście lat kiedy zobaczyłem pierwszy raz rozebraną Marię Nie wypowiem nigdy jeje trwogi ostatniego oddechu wtłoczonego w płuca i drżenia nie wypowiem płaczu życia młodego drżenia ciała dziewczęcego gdy zbliżała się śmierć nie miłość Płonące powietrze zdarło z niej suknie leżała na polu naga w dymie i krwi moje opuszczone ręce ręce które nie dotknęły jej ciała żywego moje podniesione oczy Morderca unosił się wysrebrzony już lśniący jak igła szyjąca niebo nierealny Leżała rozebrana przez powietrze ryczące i ogień leżała pod skośnym żółknącym słońcem w środku dymiącego widnokręgu w środku pierwszego dnia wojny nogi wyciągnięte wzdłuż bruzd nieskończonych jak martwe białe jagnięta.