çisemce..

Bazı şeyleri çok merak ediyorum. Ama favori merakım sensin. En çok seni merak ediyorum. Mesela şu an ne yapıyorsun? İşlerin mi var? Yoksa bütün gün tembellik edip yattın mı? Üşengeç misindir merak ediyorum. Yatarken yorganı bacak arana alır mısın? Yeni tanıştığın birine bakınca en çok neyine dikkat edersin? En çok neye gülersin? Kahve sever misin? Beni gördüğünde ne düşünürsün? Mesela senin için ağladığımı duysan ne yaparsın bunu da merak ediyorum. Film izlemeyi mi yoksa kitap okumayı mı seversin? En çok hangi rengi seversin? En çok hangi konuda uzun uzun düşünürsün? El yazını da çok merak ediyorum aynı zamanda. Mesela hasta mısın şu an? Boğazların ağrıyor mu? Başın? Üşüyor musun? Sıkıca sarılabilirim çünkü. Korkuyor musun? Elini tutup bir daha asla bırakmam. Ağlıyor musun? Ömrümün sonuna kadar gözyaşlarını silebilirim. Gülüyor musun? Ben hep gülüşünü izlerim. Üzgün müsün? Peki üzgünsen ne yapmalıyım? Ne yapmamı isterdin bunu bilmiyorum. Bunu da merak ediyorum. Sana yeni tişörtler almam hoşuna gider miydi? Yada senin tişörtlerini giymeme kızar mıydın? Veya senin için kahvaltı hazırlamam hoşuna gider miydi? Küçük kız kardeşin sever miydi acaba beni? Sabahları kaçta kalkarsın normalde? Kaçta uyursun? Hayaller kurar mısın sende benim gibi? Yaşamak istiyorum ama ben seni. Güldüğün şeylere beraber gülmek istiyorum. Ağladığın zaman bende ağlamak, korktuğun zaman bende korkmak istiyorum. Heyecanlı olduğun zaman kalbinin atışlarını dinlemek istiyorum. Saatlerce gözlerinin içine bakmak, istediğim zaman öpmek istiyorum. Sigaranı yakmama izin verir miydin? İzin ver. İzin ver seni seveyim. İzin ver dokunayım, koklayayım. Saçlarınla oynayayım. Kusurlarınla dalga geçeyim ama en çok da ben seveyim onları. Biraz sen öp, biraz ben. Biraz sen sarıl biraz ben. Kapıyı açtığımda kocaman bir ayıcıkla karşıma çıkan sen ol. Başkası değil. Düştüğümde gülüp, sonradan yardım eden de sen ol. Sesim güzel olmadığı halde şarkı söylememi iste, söyleyince de gül ama yine de sen sev. Başkası değil. Çikolatalarımı gizli gizli yiyen de sen ol. Çok konuşsam kızar mısın acaba? Üşüsem verir misin ceketini? Korksam sarılır mısın, öper misin defalarca boynumdan? Ağlasam siler misin sende benim gibi göz yaşlarımı, ''ben hep buradayım'' der misin? Sen burada mısın ki? Bakıyorum... yoksun. Sağıma bakıyorum yoksun, soluma bakıyorum yoksun. Sen hiç yoksun, birazcık bile... Hiç olmadın ki zaten. Hiçte olmayacaksın. Sen hep benim hayalim olarak kalacaksın. Hayallerimde mutlu olacağız seninle. Hayallerimde seveceğim seni, sende beni. Ben şimdi ağlıyorum, ben seni göremediğim halde özlüyorum. Ama sen hiç bilmeyeceksin, öğrenmeyeceksin. Sen yanındakine gülümserken ben hep buradan izleyeceğim. Sen onunla eğlenirken ben yine izleyeceğim. Sen onun elini tutarken ben biraz ölüyorum. Sevgi alamayan bir arsızım aslında ben, sencilim azıcık. Layık değilim ama yine de seviyorum. Biliyor musun en çokta senin tarafından sevilmemek yakıyor canımı. Ya ölüyorum anlasanıza. Gözlerimin önünde birbirlerini seviyorlar. Ben işkenceler içinde kıvranırken onların mutluluğundan ölüyorum. Mükemmel biri değilim ama onu seven bir kalbim var, hak etmiyor muyum? Ben onun mutluluğunu, kendi mutluluğumdan daha fazla önemsiyorken hak etmiyor muyum? ... Ben onun her şeyini merak ediyorum. Her şeyini bilmek istiyorum. En sevdiği rengi bilmek istiyorum mesela. Onun dinlediği şarkıları dinlemek istiyorum sabahlara kadar. Ya ben onun nasıl nefes alıp verdiğini bile bilmek istiyorum. Milyonlarca şey hissediyorum ama ona tek bir kelime bile edememek de en kötüsü. Her şey kötü. Kimisi ''umut var'' diyor. Evet umut var, çok umut var ama benim için değil. Kimisi ''imkansız o'' diyor. Ahh, biliyorum seni gerizekalı. Tekrar yaralarımı acıtma. ... Ben onun bir gülüşü için herşeyimi vermeye hazırken o bunu bilmiyor. O dudaklarını sevmiyor ama ben onları sonsuza dek seveceğim. Ve biliyor musunuz? Ben onu kaybetmekten korkuyorum, üstelik daha kazanamamışken. Ve ben baktığım her yerde onun yokluğunu görmekten bıktım. O, her yanındakine sarıldığında benim bir parçam ölüyor. Şunu da merak ediyorum. Onu hiç dokunamamışken, kokusunu bile bilemiyorken, nasıl böyle hissedebiliyorum? Ona ihtiyacım var çünkü onu seviyorum ama bu aptal gibi hissettiriyor. O dokunamadan sevdiğim tek varlığım, o, fotoğrafını açıp saatlerce izlediğim tek adam. Kimi zaman gülümseme sebebim oldu, kimi zaman göz yaşlarımın sebebi de. Bir kere sarılsam hepsi geçecek aslında. Bir sarılış. ''Unut, saçmalık. Sevme artık.'' diyorlar. Ben onu nasıl sevemem? Bunu kalbime nasıl söylerim? Bunu düşünemiyorlar. Onun gibi birine değil, onu istiyorum ben. O öpmezse geçmez çünkü... çünkü ben onunla geçirecek her saniye için canımı veririm. Ben ona söyleyemediğim her cümle için derin bir nefes alıyorum ve içimdeki acıyı dindirmeye çalışıyorum. Bu kadar da aciz, acınacak durumdayım. Bunlar size saçma gelebilir ama siz benim, onun için neler yapacağımı bilmiyorsunuz. Siz bunu anlamazsınız, siz dalga geçmesini bilirsiniz. Abarttığımı sanırsınız. Hatta bazen canım o kadar yanıyor ki, ''keşke rüya olsaydı bunlar'' diyorum. Ben uyumak için her gözümü kapattığımda, onun yanımda olmayışı geliyor aklıma. Uyuyamıyorum... Günler geçiyor ama ben uyumuyorum. Gerçekleşmeyecek olan bir hayali düşlemek benim için çok acı verici ama onun verdiği acıyı da seviyorum. Ondan gelen her şeyi çok seviyorum. Ama çok sevmek, yanında olmaya yetmiyor....... Sen burada yoksun, sen burada hiç olmadın, sen burada hiç olmayacaksın. 

1999 yılının yazında, pazarda bir karton kutunun içinde birbirini ezen rengarenk civcivler görmemle başlamıştı her şey. Heyecanla anneme seslenişim hayal meyal aklımda. Bir şekilde 3 tane alıp getirmiştik eve. Mavi, yeşil ve mor renkliydiler. Bir süre rahmetli muhabbet kuşumuzun kafesinde takıldı bu civcivler. Hatta aynı kafesin içinde şehirler arası yolculuk yapıp Erdek'e geldiler. Büyüdüler, büyüdüler ve çayır çimen gezip çekirge avlamaya başladılar o yaz. Hiç unutmam epey popüler olmuş, bir sürü kızla tanışmıştım. 6 yaşındaysan ve 3 adet renkli civcivin varsa, yeni arkadaşlar kaçınılmazdı... 2,5 - 3 ay geçti. 2 civciv sinek ilacından etkilenip ölen böcekleri yiyerek veda etti bize. Ağlamıştım öldüklerinde. Neyse... Yeşil kaldı bir tek. Yeşil tüyleri yavaş yavaş döküldü ve yeni beyaz tüyler çıktı.  Derken, bir sabah erkenden öttü bu kerata! Evet o artık bir horozdu. Anlamsız bir sevinç kaplamıştı her yanımı. Sonra bir gün babam benim de rızamı alarak bu Yeşil'i bir güzel kesti. Hiç unutmam pilavla beraber yemiştik. Evet, bildiğin yedik hayvanı. Evcil hayvanımı yedik... Ne travmalardan dönmüşüm de haberim yok. Hey Allah'ım!

Artık sigaramı öpüyorum, acı bir tat acı bir his.

"annem çok küçükken öldü, beni öp, sonra doğur beni" Cemal Süreya.

Hüznün en keskin dönemecinden dönerek titreyen sesinden tüm mavilerini geride bırakarak ulaşamadığım düşlerimi görünsün diye sana sundum. Kim bilir belki tecrittim bir ezginin natürelliğinde. Sevişmek için fotoğraflar seçtim albümlerden. Ne yasağım ne korkum ne de koynuna girmeye korktuğum geceydi sorgum.ve sen gittin..