Persona Lazarus

Umut konusunda bir fikri yoktu zaten kendisi otuzlarında bu meseleyi rafa kaldırmıştı. Belki insanların görmedikleri şeylere bile kalplerinde nasıl bir umut beslediklerini görse kendisinin bile bir ucundan sevilebileceğini düşünebilirdi. Düşünmesin kendine yine acır bu sefer daha çok öfkelenirdi. Sürekli inançtan bahsederdi inanmaya çalışır gibi avaz avaz kendisine ve etrafına.. Hemen hemen her şeyde olduğu gibi bu konuda da gözü dönerdi. İnançtan haberi olmadığı da kesindi.

Her yere yetişmeye çalışır gibi koşturur sürekli ıskalar sürekli nefesi kesilirdi. Nefesinin kesilmesi de onu öfkelendirdi, yetişememek de ıskalamak da. Her nerde ise oranın huzurunu son kırıntısına kadar tüketir sonra nankörlükten bahsederdi. Nankörlük onu öfkelendirirdi. İdare edilmek ister. İdare edilmek kendine acıtır acımak onu öfkelendirirdi.

Elim yanıyor dileği ve lamba cinini boş verip çay dolduruyorum.

Kavrulmuş kayısı çekirdeği bademden daha lezzetli diye düşünüp kitaba kaldığım yerden devam ediyorum.

Bölümlerin akışı haliyle de gece bitmiyor. Yarın iş var. Zamanı kafandan uydurmuş da olsan senin bakmadığın yerde de akmaya devam ediyor.

Kitabı bırakıp yatağa geçiyorum ama son bir sigara içme gerekliliği geliyor. Alışkanlıklar sen onlara anlam yüklemeyi bırakmazsan senden vazgeçmiyor.

Balkon, körlük diye düşünüyorum normali aştığında görmek normali aşınca ne ise o oluyor. Eşitsizliğin yarattığı korku her şartta kendini koruyor. Haddini aşan her eylem ve duygu zıttıyla son buluyor.

Dünyanın en muazzam yerine gittim bu gece.

Bir ses tınısına, koşulsuz anlayışa, beklentisizliğin kabullenişin kabesine.

Bir elimi başıma yasladım gözlerine baktım aracısız konuştuk dedim kabul inanç kalbin işidir, yüzüne amin.

Aklı unuttum perdeyi araladım özlemim bir birim eksilmedi dinmedi.

Dünya ne tuhaf yer sen tesadüf müsün öyleyse bunca insan seni nasıl bildiğini sanabilir.

Ben bildim ben bildim ben bildim!

Sevgili X.