cep boy evlat

Geçenlerde uzun zamandır veremediğim bir dersin finali için bir ödev teslim ettim. O kadar içime dert ediyordum ki dersi geçemiyor olmamı kendi kendime söz verdim. “Bu dersi bir geçeyim bir aç doyuracağım valla allahım nolur artık geçeyim ” diye. Ettiğimiz dualara ve kendimize dert ettiğimiz şeylere dikkat etmeliymişiz. Bizzat yaşayarak anladım. Nihayetinde ödevi teslim ettikten 1 hafta sonra sonuçları açıklandı ve dersi geçmiştim. Sevinçten yoldan çevirdiğim herkesi öpesim geldi. Kurtulmuştum dersten. Ama insan doyumsuz işte. “Şu diğer derside veririm inşallah” diye dua etmeye başladım. Aklıma sözüm geldi. Ama muhtaç kimseyi tanımıyordum. Erkek arkadaşıma söz verdim tutmam lazım sokak kedilerine mama falan mı alsak dedim. Nasıl istiyorsan dedi. Aynı gün dışarı çıktık. Mağazaların önünden geçerken gökhana 1 gün boyunca hiç bitmeyecek param olsa deli gibi alışveriş yapsam dedim gerçekten tek isteğin bu mu diye söylendi bana. Güle eğlene yürürken çöp konteynerını kurcalayan bir amca gördük. Hani filmlerde sahne donup kalır ya. Birkaç saniye o sahne beynimde dondu. Gökhanla birbirimize baktık. Onun da yüreği dayanmadi görebiliyordum. Ama çok utandım. Amcaya gidip para vermek istedim. Öğrenci harçlığımdan vereceğim 3 kuruş zoruna gider mi acaba diye düşündüm. Gel gidip yemek yiyelim demek istedim. Üstü elleri o kadar kirliydi ki bir lokantaya götürsem utanacak girmek istemeyecekti. Bir şey yapmak zorundaydım. Içim ezilmisti. onun buz gibi havada hurdacının muhtemelen hiç para vermeyecegi seyler için çöp kurcalamasi dayanılacak gibi değildi. Ben 1 saat önce sırtımda yünlü kabanimla alışveriş hayali kurarken en az 65 yaşında olan bu amca incecik kazagiyla elleri donarak çöpün içinde bir umut arıyordu. Allah verdiğim sözü tutmam için karşılaştırmıştı bizi. Başka bir açıklaması yoktu. En nihayet para vermeye karar verdim. 3 5 kuruş ama belki bi lokma bişey yerdi. Ama incitmeden nasıl söyleyebilirdim. Usulca yaklaştım yanına. Gokhanda gelmek istedi ama sen gelme utanmasın dedim. Ben onun o halde olmasindan insanlik adına yeterince utanıyordum zaten. Amcacim dedim size birazcık para versem. Oluur dedi mahçup. Elini uzattı. Elleri simsiyah zift olmuştu. Utandı geri çekti elini. Başımı eğdim. Çizgili yüzü öyle acı çekmişti ki biraz daha baksam ağlayacaktim. Cebine koyayım mı amcacim dedim. Oluur dedi yine. Usulca koydum cebine öyle utanıyordum ki asla unutamam. Onun benim yaşımda torunlarının cebine para sıkıştırması gerekirken bir çocuk onun cebine para sıkıştırıyordu. Umarım gururunu kırmamışımdır. Allah razı olsun dedi. Allah senden razı olsun amca allah yardımcı olsun kusura bakma çok yoktu dedim. İşin gücün rast gitsin dedi. Duası içimi ferahlatmıştı ama boğazımda düğümlenen acı ne olacaktı. Onu nereye tükürüp atabilecektim. Gitmedi. Hala orda öyle koca bir yumru halinde duruyor. 1-2 saat sonra beklediğim diğer sınavı da geçmiştim. O amcanın duası sayesinde. Allah senden de razı olsun amca. Ne olur affet bizi. Senin çöp karıştırmanı gerektirecek kadar iğrenç bir dünyada nankörce yaşadığımız için sırtımızdaki kabanin kıymetini bilmediğimiz için bizi affet. Bunu bakın ben iyilik yaptım demek için ya da birilerinden akıl almak için yazmadım. Ben 23 yaşımda saatlerce anlatilsa da bu kadar tesir etmeyecek bir ders aldım hayattan. Herşey okulda öğrenilmiyor neticede. Özellikle de gerçekler. Umarım hayat bana bir gün bu insanlara daha fazlasını yapabilmem için imkan verir. Umarım dünya insanların bu şartlarda yaşamak zorunda olmadığı bir yer haline gelir. Çünkü birileri milyon dolarlık çantalar ayakkabılar kullanırken birilerinin bir lokmayi ziftin içinde aradığı bir dünya beni insan olmaktan soğutuyor.