z życia wyjęte

Czuję się w chuj samotnie.

Każdy kolejny dzień w ciszy dokłada coś, czego nie potrafię już unieść.

Nagle zaczynam się zastanawiać, dlaczego między wschodami a zachodami słońca, wymieniając wszystko, co kocham, nigdy nie wymieniłem samego siebie

Trudno oprzeć się złemu chłopcu, który dla Ciebie jest dobrym człowiekiem. Prawda?

zjebałam wszystko

nadmiernie analizuję sytuacje, ponieważ boję się tego, co się stanie, jeśli nie będę na to przygotowany

Czuję się jak chwast w ogrodzie pełnym kwiatów

Najgorsza jest świadomość, że dla wszystkich jestem tłem, a dla nikogo światłem

nie chciałam wiele. chciałam tylko być ważna.

Pewnego dnia stałam się definicją własnej porażki, pogrążonej w łzach i strachu. Lęku przed kolejnym dniem w zagubionym świecie marzeń i nadziei.

Czasami wystarczy moment i wszystko uderza cię ze zdwojoną siłą. Przeszłość. Samotność. Smutek, złość i żal. Bezradność. Siedzisz wbijając pusty wzrok w jeden punkt, jesteś otępiały niekończącym się bólem, zmęczony do tego stopnia, że nawet nie masz siły płakać. Więc po prostu czekasz aż ta fala przejdzie, a ty będziesz mógł odetchnąć bez wrażenia, że jakiś niewidzialny ciężar próbuje zmiażdżyć twoją klatkę piersiową