Coksey

CinseL obje gözüyLe bakıLan kadınLar oLarak, zaten sigaramızı da ocakta yakıyoruz. Bazen biLmeden yemek yakıyoruz. ve bazen biLerek. HüzünLü kuşLar gibi yoLumuzu şaşırıp tüyLerimizi çöpLerden topLuyoruz. SıradanLık çıLdırtır, öLdürür bazen bizi. Yine de istemsiz bir programLanmış öğLe kahvesi gibi hayata devam ediyoruz. PiLava limon sıkıyoruz. Taze fasuLyeye şeker atıyoruz. MükemmeLi görmek için bazen. MutLu muyuz bu hâLden mutLuLuk için mi savaşıyoruz? Ve hangi savaşın mutLuLuk getirdiği görüLmüştür? Cevabı yok. Biz sürekLi ev topLuyoruz. Cevap buLamadığımızda evi topLuyoruz. ToparLayamadığımız için cevapsızLığımızı.

Az önce yatağımdan kaLkıp kıyafetLerimLe soğuk duşun aLtında on beş dakika kaLp çarpıntım geçsin diye bekLedim. Dışarıda yağmur yağıyordu ve insanı feLç edebiLecek şarkıLar dinLiyordum. Göğsümün üstüne uçak düşmüş gibi hissediyordum, bütün tırLar bana çarpmış, tüm gemiLer benim içime batmış gibi. Bunu anLayamazsın.

Tavrınız oLsun, tarzınız oLsun, hedefiniz oLsun, çizginiz oLsun, prensipLeriniz oLsun, farkınız oLsun, sınırLarınız oLsun. Her şeyiniz şahsınıza münhasır oLsun. DavranışLarınız takLit, düşünceLeriniz satıLık, değerLeriniz emanet oLmasın…

Zeki biriyim sadece aptaLca şeyLer yapmak daha çok zevk veriyor.

İkimiz de biLiyoruz... Bir çözsen saçLarımı, bir daha söz etmeyeceğiz ayrıLıktan ...

MükemmeLiyete değiL kusurLarın güzeLLiğine inanan biriyim. Dağınık saçLara, asimetrik yüzLere, özensiz kıyafetLere, morLukLara, kesikLere, çizikLere ve parça bütün iLişkisi oLmayan her şeye. İnsanı özeL kıLan, diğerLerinden ayıran ve şahsa münhasır oLan her kusura aşığım.

insanın safı, bu çağın soytarısı oLmuştur...

Evimizdeki saksı kırıLdığında annem; “Çok yazık oLdu”dedi. Testimiz kırıLdığında babam; “Ne kadar güzeL bir testiydi”dedi. KaLbim kırıLdığında kimsecikLer bir şey demedi! ...

Kimse göründüğü kadar dayanıkLı değiLdir... Sadece görünmeyen yangınLar, duyuLmayan fırtınaLar, gizLice çürüyen ruhLar vardır...

Her şeyi yazarım da zamanı yazamam - o yazar çünkü beni. Yazar beni yavaş yavaş özenLi azaLta azaLta görkemLi - Sanki doLduracakmış oLduracakmış gibi. ...

En tehLikeLisi ne biLiyor musun? Kendi yaptıkLarını, karşısındakiLer yapıyormuşcasına ahkam kesenLer. Ve bunLar dünyanın en iyi insanı oLdukLarını düşünürLer, size kendinizi kötü hissettirecek her türLü davranışı fütursuzca yaparLar. En tehLikeLisi, en acizLeri, en değmezLeri, en kötü kaLpLiLeri, hep bir duygusaLLık kisvesinde karşınıza çıkarLar...

Dostoyevski insancıkLar adLı kitabında insanın kendi içerisinde yaşadığı çeLişkiLerin en yorucu haLini şu cümLeLerLe özetLiyor: ”çok tuhaftı, ağLayamadım. Ama ruhum paramparça oLdu.”

“Duvarı yıkacak gücüm yoksa, onu yıkmak için de kendimi paraLayacak haLim yok tabii ki.” der ve ekLer, “Fakat önümde duvar var diye ona boyun eğecek de değiLim.”

Onu üzmüş oLmaLı yaşamında birisi. DinLedikçe susması, düşündükçe susması... Tek başına iki kişi oLmuş, kendisiyLe göLgesi. HeykeLini yontuyor yaLnızLığın ustası. ...

Soğumak, unutmak´tan daha güçLü bir duygudur. ...

VarıLacak bir hüküm yoktu, seçim yapmak zorundaydın. İyiLiğin ve kötüLüğün ötesinde fikri teoride iyiydi, ama yaşamı sürdürmek için seçim yapmak zorundaydın: kimi diğerLerinden daha müşfikti, kimi seninLe daha iLgiLi; bazen de dış görünüşü harikuLade ama içi buz gibi oLanLar da gerekebiLiyordu; sırf eğLence oLsun diye, iki paraLık boktan fiLmLer gibi. ...