Sana naging malabo nalang yung mata ko,
para sa mga araw na makikita kita,
hindi ko masisilayan yang mga ngiti mo,
yang ngiting nakakahumaling at nakakaganda ng umaga.
Yang ngiting hindi naman ako ang dahilan
at kahit kailan hindi pwedeng maging ako,
kasi laging “siya” lang naman.
Siya lang para sayo at walang iba pa.
Sana naging bingi nalang ako,
para hindi ko maririnig yung mga tawa mo,
yung tawa mo na nagpapasaya sa mundo ko,
at dahilan kung bakit may ngiti sa labi ko.
Ang sarap marinig na masaya ka,
pero masakit din kasi iba ang dahilan ng pagtawa mo.
Yung tawa mong maririnig ko lang pag sya kasama mo.
Sana naging pipi nalang ako,
para tigilan ko na yung kakasambit ng pangalan mo
at pagkumbinsi sa sarili kong umasa pa,
para di ko na kausapin ang sarili ko na kaya ko pa.
Sana di nalang ako makapagsalita,
para tigilan ko na yung pagsigaw na mahal kita,
kasi paos na paos na ako at
hindi mo rin naman maririnig
dahil hindi ka naman kahit kailan nagawi dito sa mundo ko
na ang centro ay ikaw.
Sana naging manhid nalang ako,
dalawa lang yung dahilan —
Una, para hindi nalang sana kita minahal,
akala ko kasi nung una gusto lang kita,
nung tumagal nahulog ako eh at hindi ko napigilan yung sarili ko.
Ayokong mahalin ka, ayaw ko na mahal kita.
Pangalawa, kasi masakit maramdaman na hindi ka sakin sasaya
na ako, lagi lang nakatanaw sainyo,
naiinggit
nasasaktan
nagbabakasakali kahit walang pagasa.
Alam mo ba kung bakit una kong gusto ang magkaroon
ng malabong mga mata?
Para kapag tinignan kita, matatanggap ko agad
na kasing labo ng paningin ko ang salitang “tayong dalawa”
origamiaround
titsay
2087
romaincrisis
ellievsbear
stormborns
germansingergirl
