Μαμά έσπασα την πορσελάνινη μου μάσκα
“Να είσαι αληθινή. Να μη φοβάσαι να δείξεις ποια είσαι. Ποτέ μην υποκριθεις και μη ντραπείς για όσα νιώθεις”.
Αυτά μου είχες πει μαμά μου όταν ήμουν μικρή. Ακόμα θυμάμαι αυτές τις συμβουλές σου. Δεν μπορούσα όμως να τηρήσω όλα αυτά. Έβλεπα γύρω μου όλους τους ανθρώπους να υποκρίνονται και χωρίς να το καταλάβω γινόμουν ένα με αυτούς.
Έμαθα και γω να φοράω την πορσελανινη μάσκα μου με το υπέροχο φανταχτερό χαμόγελο. Όλοι έβλεπαν αυτό το χαμόγελο. Όλοι έλεγαν ότι ειμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Τότε ελεγα απλά ένα ευχαριστώ. Δεν τους έλεγα την αλήθεια βλέπεις. Πώς δεν είμαι η χαρούμενη κοπέλα που έβλεπαν. Πώς πίσω από αυτό το χαμόγελο δεν κρύβεται τίποτα πέρα από ένα ανέκφραστο πρόσωπο. Πως ,ενώ τους χάριζα τα πιο υπέροχα χαμόγελα και έκανα τους πάντες να γελάνε, από μέσα μου έκλαιγα. Σπάραζα από τον πόνο. Από τον πόνο στην καρδιά μου.
Κάπου κάπου ένιωθα πως δεν αντέχω άλλο και πως η καρδιά μου θα σπάσει.
Εκείνη την μέρα έφυγα νωρίτερα από το πάρτυ. Ήταν μια από εκείνες που δεν άντεχα άλλο. Και τότε μαμά, καθώς γυρνούσα στο σπίτι και σχεδόν είχα φτάσει, συνάντησα εκείνον.
Τον θυμάσαι τον Κώστα μαμά? Σου είχα μιλήσει πιο παλιά για αυτόν. Ναι έχεις δίκαιο. Ίσως και να μη τον θυμάσαι. Βλέπεις δεν ήθελα να μιλάω πολύ για εμένα. Ένιωθα πως γινόμουν ευάλωτη.
Τότε ήταν που με πλησίασε, μου χαμογέλασε και με ρώτησε τα τυπικά.
“Διασκέδασες εκεί που ήσουν;”
Μαμά, σε αυτή την τελευταία ερώτηση δεν ηξερα τι να απαντήσω. Υπό άλλες συνθήκες θα απαντούσα πως πέρασα υπέροχα και θα χαμογελούσα γλυκά σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Αυτή τη φορά όμως δεν μπορούσα.
Ένιωθα πως διάβαζε μέσα μου. Πως με καταλάβαινε. Και έτσι έγινε. Δεν ξέρω αν άρχισα να βουρκώνω ή διάβασε τις σκέψεις μου. Αυτό όμως που μου είπε θα το θυμάμαι για πάντα μαμά. “Ειναι εντάξει. Κλάψε. Κλαψε αν θες. Κλάψε μέχρι να στραγγιξουν τα δάκρυα σου. Μέχρι να βγαλεις όλα τα παράπονα σου. Κλάψε και εγώ θα είμαι εδώ. Θέλω να ξες πως δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι για όσα νιώθεις. Είσαι άνθρωπος. Μη το ξεχάσεις ποτέ αυτό. Είσαι άνθρωπος και οι άνθρωποι έχουν συναισθήματα. Έχουν όλα τα συναισθήματά. Χαίρονται αλλά και πονάνε. Πονάνε με ακούς; Και αυτό μέσα στη ζωή είναι. Είσαι άνθρωπος. Μη το ξεχάσεις ποτέ. Μ’ ακούς?”
Μαμά, τότε θυμήθηκα τα λόγια σου. Αυτά τα τρυφερά λόγια που μου έλεγες μικρή. Εκείνη την μέρα ένιωσα πως βρέθηκα χρόνια πριν. Στην αγκαλιά σου. Με είχες αγκαλιά και μου μιλούσες για την ζωή.
Μαμά σου είπα? Εκείνη την μέρα έσπασα την πορσελάνινη μου μάσκα.
Μαμά…νομίζω αυτή ήταν η πρώτη ζημιά που έκανα και χάρηκες.
annaxmalina
titsay
gummygunk
germansingergirl
