•έρωτάς;•

kxnnarchiv ( a.k.a Katathliptikh)

kxnnarchiv ( a.k.a Katathliptikh)

kxnnarchiv ( a.k.a Katathliptikh)

Είχες αργήσει. Ποτέ θα έρθεις; Άργησες, πάλι. Αλλά δεν θα άφηνε την αργοπορία σου να της χαλάσει την βραδυά. Το χρειαζόσασταν και οι δύο άλλωστε. Σχεδίαζε το σημερινό βράδυ εδώ και μια βδομάδα και δεν έβλεπε την ώρα να έρθεις σπίτι. Το τραπέζι ήταν στρωμένο εδώ και ώρες. Το σπίτι μύριζε το αγαπημένο σου φαγητό. Βασικά όχι. Από την γωνιά που καθόταν και σε περίμενε, μύριζε εντονότερα βανίλια από τα κεράκια που καίγανε επάνω στο τραπέζι. Η αγαπημένη σου μυρωδιά. Όλα όπως σου αρέσουν. Στο βάθος άκουγες το παλιό Πικ Απ που είχατε αγοράσει οι δύο σας από το πρώτο σας ταξίδι στην Βαρκελώνη. Δεν άκουγες τα λόγια από το τραγούδι, παρά μια μικρή μελωδία να αντηχεί στο άδειο σπίτι. Το πρώτο βινύλιο τέλειωσε. Η ώρα είχε περάσει και εσύ δεν είχες έρθει ακόμα. Έτρεξε κατευθείαν να το αλλάξει. Ήθελε οταν μπεις να θυμηθείς τα πρώτα βραδυά. Τα βραδυά που οι από κάτω χτυπούσαν το πάτωμα σας γιατι δεν άντεχαν να ακούν άλλο την μουσική σας στο τέρμα ή μάλλον ζήλευαν τα γέλια και την ευτυχία σας τις πρώτες ώρες της επόμενης μέρας. Πλησίασε το Πικ Απ . Έσκυψε να πάρει ενα αλλο βινύλιο. Το σήκωσε και φύσηξε το κάλυμμα. Είχε σκονίσει σαν την σχέση σας άλλωστε σκέφτηκε και το τοποθέτησε στο μηχάνημα. Πλησίασε το χέρι της στην βελόνα. Και πάγωσε.  Κοίταξε το παράθυρο πάνω από το έπιπλο. Εκείνο το παράθυρο. Ήταν το τέλειο παράθυρο. Πόσα ξημερώματα τα περάσατε εκεί; Μετά από τους ατελείωτους σας χορούς, την βγάζετε εκεί αγκαλιά, σε μια κουβέρτα. Τα πόδια σας κρέμονταν στο κενό αλλά δεν σας ένοιαζε ο κίνδυνος. “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” του έλεγες και γελούσες , σε διόρθωνε  και έλεγε “μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ” σου έλεγε και τον φιλούσες γλυκά. “Και άμα δεν το δούμε μαζί το ξημέρωμα , μωρό μου τότε τι;” είπες και τον κοίταξες στα μάτια γεμάτη ευτυχία. “Τότε μικρή μου ακολούθα το φως, Θα με βρεις στον δρόμο σου.” Ξαφνικά ένας ήχος σου τράβηξε την προσοχή και σε έβγαλε από τις σκέψεις σου. Το φαγητό ήταν έτοιμο. Πήγε στην κουζίνα και για να το ετοιμάσει στα πιάτα. Έστρωσε το τραπέζι. Άνοιξε το μπουκάλι που είχε κρατήσει για την ημέρα που θα έπαιρνε την προαγωγή για την οποία ξημεροβράδιαζες στο γραφείο. Που είσαι; Ή ώρα είχε περάσει και τώρα ανησυχούσε άμα έπαθες κάτι . Πήγε στο σαλόνι. Κοίταξε το ρολόι. Άργησες. Άργησες 2 ώρες. Άρχισε να νιώθει κουρασμένη. Ήθελε να σε πάρει τηλέφωνο. Της είχες πει να μην σε ενοχλεί όταν δουλεύεις τα βραδυά. Δεν το έκανε. Και η ώρα περνούσε. Δεν άντεξε. Σε κάλεσε. Δεν σε ενόχλησε. Μάλλον η κοπέλα σου όμως ενοχλήθηκε. “Ναι; Εμπρός; Ποιος είναι;” Σιωπή από την πλευρά σου. “Είπα ποιος είναι; Μωρό μου κάποιος σε κάλεσε αλλά δεν μιλάει.” Μωρό μου…Σιωπή.  “Δεν θα είναι κάνεις σημαντικός αγάπη μου. Κλείστο. ” Ή φωνή του ακούστηκε. Σιωπή για αυτήν. Το ήξερε από την αρχή ότι ήσουν μαζί της. Απλά ήλπιζε πως δεν θα βρισκόσασταν και στα γενέθλια της. Την είχες για τοσο ανόητη που δεν θα το πρόσεχε. Αλλά εσύ έπεσες θύμα μια κλήσης με απόκρυψη. Υποσχέθηκε πως δεν θα κλάψει. Πήγε στην κουζίνα. Γέμισε ενα ποτήρι κρασί. Ναι αυτό που αγόρασε για την προαγωγή που θα έπαιρνες τα βραδυά που περνούσες με την άλλη. Δεν το ήπιε. Το άφησε στην πλευρά σου. Γέμισε ένα και για αυτήν. Και έκατσε στην θέση της . Έφαγε σε απόλυτη ησυχία. Ήπιε το κρασί της ,σαν να ήταν ένα ακόμα βράδυ που δεν ήρθες σπιτι. Κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι το βινύλιο είχε τελειώσει. Σηκώθηκε να το αλλάξει. Πήρε και το μπουκάλι μαζί της . Τώρα το κρασί είχε αρχίσει να την πειράζει. Σταμάτησε στην μέση του δωματίου. Το σήκωσε στον αέρα. Και φώναξε “Συγχαρητήρια για την προαγωγή σε Μαλακας, μωρό μου .” Γέλασε και το σώμα της από το γέλιο ήταν σαν να πέφτει πίσω. Η σκηνή θύμιζε κωμωδία πλέον.  Με το μπουκάλι στο χέρι, έβαλε το Πικ Απ να παίζει και άρχισε να χορεύει. Χόρευε μόνη της. Και γελούσε. Δάκρυα έτρεχαν πλέον από τα μάτια της. Εικόνες από τα βραδυά που χορεύετε μαζί, θόλωσαν τις σκέψεις της. Χόρευε και χόρευε. Ώσπου μια κίνηση της έριξε κάτω το μηχάνημα. Η μουσική έπαψε. Το μηχάνημα είχε γίνει κομμάτια. Έσκυψε κάτω και ζαλισμένη προσπάθησε να συνδέσει τα κομμάτια. “Όχι, όχι, όχι σε παρακαλώ. Μην ραγιζεις. Μην σπας. Είσαι δυνατό. Δεν τον χρειάζεσαι. Θα χορεύω εγώ μαζί σου.” Έλεγε στο διαλυμένο Πικ Απ στο πάτωμα. Ή μάλλον τα έλεγε στον εαυτό της . Στην προσπάθεια της να το φτιάξει , σκουντάει και το κρασί της. Το χαλί κόκκινο σε δευτερόλεπτα. “Γαμώτο. Ότι αγγίζω το καταστρέφω. Φαίνεται πως δεν διαφέρουμε εμείς οι δυο τοσο στην τελική.” Στο δωμάτιο ησυχία. Ο μονόλογος της χτυπούσε στους τοίχους. Σηκώθηκε με την βοήθεια των γύρω επίπλων. Οι φωνές τις τοσο δυνατές που οι γείτονες άρχισαν να χτυπάνε το πάτωμα τους για μια ακόμα φορά. Απλά αυτή την φορά για άλλο λόγο. Τότε γιατί δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά της ,τώρα γιατί δεν ξέρει πως την έχασε. Πήγε μέχρι τον τοίχο με τις φωτογραφίες σας. Κοίταξε τα ευτυχισμένα χαμόγελα σας. Ήπιε. Σκέφτηκε όλα τα ταξίδια που πήγατε. Ήπιε. Σήκωσε το μπουκάλι και άρχισε να σπάει μια μια της φωτογραφίες σας. Γυαλιά παντού. Το σπίτι έμοιαζε πλέον με εμπόλεμη ζώνη. Σταμάτησε.  Ξαφνικά σταμάτησε μπροστά σε μια φωτογραφία σου. Ήσουν τόσο όμορφος. Την πήρε στα χέρια της προσεκτικά. Φοβόταν να μην την ραγίσει όπως έκανε ότι άγγιζε στο πέρασμα της πλεον. Τα δάχτυλα της χαιδεψαν αργά αργά κάθε γωνιά του προσώπου σου. Πέρασαν αρκετά λεπτά που απλά σε κοιτούσε και σκεφτόταν πόσο ερωτευμένη είναι μαζί σου ακόμα και μετά από όσα της έχεις κάνει. Πλησίασε τα χείλη σου. Και με δισταγμό τα άγγιξε. Θυμήθηκε πως ήταν να την ακουμπάνε. Έκλεισε τα μάτια της και ένιωσε τα ζεστά σου χνώτα να ακουμπάνε το λαιμό της . Ένα “όχι” ακούστηκε στις σκέψεις της και ξάφνου αυτές γέμισαν με σενάρια που αυτά τα χείλια ακουμπάνε τώρα άλλη. Πήρε τα χέρια της απότομα. Και τα σκούπισε στα ρούχα της. Ένιωσε τοσο βρώμικη ξαφνικά. Το πάτωμα πλέον ήταν πιο φωτεινό από πριν. Γύρισε σιγά σιγά το κεφάλι της στη πλευρά από την οποία ερχόταν το φως. Ξαφνικά κατάλαβε. Το παράθυρο. Είχε ξημερώσει. Με την φωτογραφία σου στο χέρι και το μπουκάλι στο άλλο, πήγε προς το αγαπημένο σας σημείο. Περπατούσε χωρίς να την νοιάζει άμα θα πατήσει κάποιο κομμάτι από το προηγούμενο της ξέσπασμα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πληγωθεί παραπάνω σκέφτηκε. Έφτασε μπροστά στο παράθυρο. Το άνοιξε. Και κοίταξε έξω. “Τέτοιες ώρες τις περνούσαμε εδω μαζί ” Λες να κάθεται μαζί της στο δικό της παράθυρο τώρα; Λες να βλέπουν μαζί την αυγή; Σκέφτηκε. Ακούμπησε την φωτογραφία σου στο περβάζι. Κάθησε δίπλα και κρέμασε τα πόδια της στο κενό. Σήκωσε το μπουκάλι. Ήπιε ότι είχε απομείνει. Κοίταξε την φωτογραφία σου. Και μετά κοίταξε τον ήλιο. Και ένας ψίθυρος βγήκε από τα χείλια της .  “Μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ”. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που πέρασαν, ήταν αρκετά για να θυμηθεί τα λόγια σου . Κατέβηκε από το πεζούλι γρήγορα και βγήκε από το κτίριο. Περπατούσε ξυπόλητη στο δρόμο και ακολουθούσε το φως που ξεπρόβαλε πίσω από τα κτήρια. Τα λεπτά περνούσαν και κουράστηκε. Κάθησε στην άκρη του δρόμου. Αγκάλιασε τα γόνατα της . Και έκλαψε. Ήσουν ψεύτης. Το ήξερε αυτό. Αλλά σε αγαπούσε. Και αυτό την κατέστρεφε . Ένα αμάξι σταμάτησε μπροστά της . Η πόρτα άνοιξε και μπροστά της βρέθηκες εσύ σε λίγα δευτερόλεπτα. Έτοιμος να της κάνεις χιλιάδες ερωτήσεις για το γιατι ήταν στην άκρη του δρόμου. Αλλά ήξερες. Οπότε είπες απλά “Πάμε σπίτι.” Όχι πάμε σπίτι μας, πάμε σπίτι. Πήγες να την ακουμπήσεις. Αυτή από αηδία έκανε βήμα πίσω. Έκανες και εσύ ένα πίσω. Κίνηση απλή που όμως συμβόλιζε το κενό που δημιουργησες ανάμεσα σας. Μπήκε στο αμαξι. Και πήγατε σπίτι. Το κεφάλι της ακουμπισμένο στο παράθυρο. Κοιτούσε έξω το φως. Και με το δάχτυλο της άγγιζε της ακτίνες του ήλιου. Και τότε ακούστηκε και από τους δύο σας. “Μέχρι να μην ξαναδούμε το ξημέρωμα μαζί .” Τραγική ειρωνεία. Ήταν το πρώτο μετά από καιρό αλλά και το τελευταίο σας ξημέρωμα μαζί….

Λένε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου πει ο τυπάς εκεί πάνω πως είναι η ώρα σου να πεις Αντίο. Ποτέ είναι η στιγμή να μαζέψεις ότι εμπειρία απέκτησες μέχρι τότε ,να πακετάρεις ότι αναμνήσεις έχεις και να κλείσεις ότι ανοιχτές υποθέσεις έχεις πριν πάρεις τον δρόμο για την άλλη πλευρά .Είναι αλήθεια άδικο αυτό .Φεύγεις για πάντα και δεν σου δίνουν το δικαίωμα να επιλέξεις την σωστή μέρα .Αν και δεν υπάρχει σωστή μέρα ή ώρα για να ξεκινήσεις τέτοιο ταξίδι .Και φαίνεται το έμαθα αυτό από πρώτο χέρι … Λοιπόν θυμάμαι όταν είμασταν 16 που καθόμασταν ένα βράδυ και μου ανακοίνωσες ότι δεν πιστεύεις στον τύπο που ζει εκεί πάνω βάση με τους γονείς μας. Μου φαινόταν τόσο περίεργο που πήγαινες κόντρα στους γονείς σου ακόμα και σε αυτό .Μου έλεγες πάντα “Εγώ δεν μπορώ να συμβιβάζομαι με τις ιδέες τους. Εγώ γεννήθηκα για να τους αλλάξω την γνώμη .” .Το καταλάβαμε όλοι όταν αποφάσισες να τριπήσεις τα αυτιά σου για τρίτη φορά το καθένα ,πράγμα που οι γονείς σου δεν δέχτηκαν πότε .Το καταλάβαμε όταν αποφάσισες να τα κάνεις τα μισά μαλλιά σου μπλε και δεν πέτυχε και ήταν  πράσινα σχεδόν για 4 μήνες .Όλοι σου λέγαν ότι έμοιαζε λες και είχαν πιάσει μούχλα , αλλά εσύ τους αγνοούσες και έλεγες “Έτσι νιώθω πιο κοντά στην φύση .Άλλωστε ταιριάζουν με τα μάτια μου. ”. Ήσουν διαφορετική από την αρχή .Έβρισκες το καλό σε όλα .Πίστευες το πιο απίθανο πράγμα ‘ότι όλοι είναι καλοί άνθρωποι απλά κάποιος λόγος τους έκανε έτσι’ όπως ακριβώς έλεγες και δεν μπορούσες να πιστέψεις έστω για λίγο τον τύπο που για χάρη του χτίσαμε εκκλησίες και εκκλησίες και γίνανε πόλεμοι και πόλεμοι . Καθόμασταν τα βράδια στην βεράντα του σπιτιού σου και μου έλεγες για τον αγαπημένο σου ποιητή. Μου διάβαζες κομμάτια από την ποιητική σου συλλογή που ονόμαζες “καταφύγιο ” και υποστήριζες πως τα έβρισκες στο διαδίκτυο και τα αντέγραφες . Πόσες φορές ήθελα να σου πω πως ήξερα πως εσύ τα έγραφες και απλά φοβόσουν την κριτική μου. Θα στο πω τώρα και μπορεί να είναι λίγο αργά αλλά τα αγάπησα .Θυμάσε, παραπονιόμουν που δεν ήθελες να πάμε σε εκείνο το καινούργιο μαγαζί που όλοι πήγαιναν όλοι. Θυμάμαι ένα βράδυ μαλλωσαμε και μου είπες “πάνε αλλά όταν γυρίσεις μην με ψάξεις επειδή δεν πέρασες καλά.”.Πήγα .Δεν πέρασα καλά .Χάρηκες ; Σε έψαξα .Δεν σε βρήκα .Μου είπαν πως σε βρήκαν κάποιοι άλλοι . Θέλω να πω κάτι σε εσένα εκεί πάνω κύριε  που λες πως τα ξέρεις όλα .Αφού ήξερες πως θα φύγει γιατί δεν είπες κάτι ;Γιατί δεν μου είπες να μείνω να την κρατήσω ;Γιατί δεν την σταμάτησες ; Γιατί δεν μου είπες να εκτιμήσω την κάθε στιγμή μαζί της ; θυμάμαι το πως τα μάτια της με κοιτούσα γεμάτα ανυπομονησία κάθε βράδυ που πήγαινα σε κείνη την άθλια βεράντα .Ήταν μια ζωή υπερβολικά γεμάτη με λουλούδια για μια τόσο μικρή βεράντα και είχε τόσο ζέστη,αλλά δεν με ένοιαζε όσο ήσουν εσύ εκεί . Θυμάμαι που όταν ξάπλωνε στην αγκαλιά μου και την χτυπούσε ο ανεμιστήρας, μπορούσα να μυρίσω το άρωμα της .Μύριζε σαν βανίλια με κανέλα .Θυμάμαι που τα μαλλιά της πέφτανε στο πρόσωπο της και με έβαζε να τα κρατάω γιατί αλλιώς δεν έβλεπε να διαβάσει το βιβλίο της .Θυμάμαι τον τρόπο που η αναπνοή της έχανε ρυθμό μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος στα χέρια μου .Θυμάμαι την φωνή της να μου λέει Καληνύχτα κάθε φορά που την κουβαλούσα μέχρι το κρεβάτι της .Θυμάμαι τα χείλια της να αγγίζουν τόσο απαλά το μάγουλο μου και να μου δίνουν ένα λόγο ακόμα για να έρθω το επόμενο βράδυ πάλι . Δεν ήρθε το επόμενο βράδυ.  Έφυγες .Έχουν περάσει 4 μήνες . 4 ολόκληροι από μέρες μήνες που όμως μοιάζουν τοσο άδειοι χωρίς εσένα. Ήρθα. Το πήρα απόφαση πως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο .Ήρθα στην τελευταία κατοικία σου .Πως φαίνεται πως δεν την έχεις διακοσμήσει εσύ .Είναι αλήθεια τόσο κενό και άγνωστο σε σχέση με εσένα το μέρος .Το ονομάζουν τελευταία κατοικία και εσύ δεν φαίνεται να το έχεις ακουμπήσει καν .Δεν θα έπρεπε να είναι μια σκέτη μαρμάρινη πλάκα με ασημένια τετραγωνιμσενα γράμματα. Αυτό δεν θυμίζει σε τίποτα εσένα. Αυτό θυμίζει την συντηρητική μητέρα σου που αποφάσισε από ότι φαίνεται να δηλώσει παρούσα έστω σε αυτήν την τελευταία στιγμή της ζωής σου .Μια ζωή κομπάρσος αυτή η γυναίκα που έπρεπε να είναι πρωταγωνήστρια στην ζωή σου.

Λένε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου πει ο τυπάς εκεί πάνω πως είναι η ώρα σου να πεις Αντίο. Ποτέ είναι η στιγμή να μαζέψεις ότι εμπειρία απέκτησες μέχρι τότε ,να πακετάρεις ότι αναμνήσεις έχεις και να κλείσεις ότι ανοιχτές υποθέσεις έχεις πριν πάρεις τον δρόμο για την άλλη πλευρά .Είναι αλήθεια άδικο αυτό .Φεύγεις για πάντα και δεν σου δίνουν το δικαίωμα να επιλέξεις την σωστή μέρα .Αν και δεν υπάρχει σωστή μέρα ή ώρα για να ξεκινήσεις τέτοιο ταξίδι .Και φαίνεται το έμαθα αυτό από πρώτο χέρι … Λοιπόν θυμάμαι όταν είμασταν 16 που καθόμασταν ένα βράδυ και μου ανακοίνωσες ότι δεν πιστεύεις στον τύπο που ζει εκεί πάνω βάση με τους γονείς μας. Μου φαινόταν τόσο περίεργο που πήγαινες κόντρα στους γονείς σου ακόμα και σε αυτό .Μου έλεγες πάντα “Εγώ δεν μπορώ να συμβιβάζομαι με τις ιδέες τους. Εγώ γεννήθηκα για να τους αλλάξω την γνώμη .” .Το καταλάβαμε όλοι όταν αποφάσισες να τριπήσεις τα αυτιά σου για τρίτη φορά το καθένα ,πράγμα που οι γονείς σου δεν δέχτηκαν πότε .Το καταλάβαμε όταν αποφάσισες να τα κάνεις τα μισά μαλλιά σου μπλε και δεν πέτυχε και ήταν  πράσινα σχεδόν για 4 μήνες .Όλοι σου λέγαν ότι έμοιαζε λες και είχαν πιάσει μούχλα , αλλά εσύ τους αγνοούσες και έλεγες “Έτσι νιώθω πιο κοντά στην φύση .Άλλωστε ταιριάζουν με τα μάτια μου. ”. Ήσουν διαφορετική από την αρχή .Έβρισκες το καλό σε όλα .Πίστευες το πιο απίθανο πράγμα ‘ότι όλοι είναι καλοί άνθρωποι απλά κάποιος λόγος τους έκανε έτσι’ όπως ακριβώς έλεγες και δεν μπορούσες να πιστέψεις έστω για λίγο τον τύπο που για χάρη του χτίσαμε εκκλησίες και εκκλησίες και γίνανε πόλεμοι και πόλεμοι . Καθόμασταν τα βράδια στην βεράντα του σπιτιού σου και μου έλεγες για τον αγαπημένο σου ποιητή. Μου διάβαζες κομμάτια από την ποιητική σου συλλογή που ονόμαζες “καταφύγιο ” και υποστήριζες πως τα έβρισκες στο διαδίκτυο και τα αντέγραφες . Πόσες φορές ήθελα να σου πω πως ήξερα πως εσύ τα έγραφες και απλά φοβόσουν την κριτική μου. Θα στο πω τώρα και μπορεί να είναι λίγο αργά αλλά τα αγάπησα .Θυμάσε, παραπονιόμουν που δεν ήθελες να πάμε σε εκείνο το καινούργιο μαγαζί που όλοι πήγαιναν όλοι. Θυμάμαι ένα βράδυ μαλλωσαμε και μου είπες “πάνε αλλά όταν γυρίσεις μην με ψάξεις επειδή δεν πέρασες καλά.”.Πήγα .Δεν πέρασα καλά .Χάρηκες ; Σε έψαξα .Δεν σε βρήκα .Μου είπαν πως σε βρήκαν κάποιοι άλλοι . Θέλω να πω κάτι σε εσένα εκεί πάνω κύριε  που λες πως τα ξέρεις όλα .Αφού ήξερες πως θα φύγει γιατί δεν είπες κάτι ;Γιατί δεν μου είπες να μείνω να την κρατήσω ;Γιατί δεν την σταμάτησες ; Γιατί δεν μου είπες να εκτιμήσω την κάθε στιγμή μαζί της ; θυμάμαι το πως τα μάτια της με κοιτούσα γεμάτα ανυπομονησία κάθε βράδυ που πήγαινα σε κείνη την άθλια βεράντα .Ήταν μια ζωή υπερβολικά γεμάτη με λουλούδια για μια τόσο μικρή βεράντα και είχε τόσο ζέστη,αλλά δεν με ένοιαζε όσο ήσουν εσύ εκεί . Θυμάμαι που όταν ξάπλωνε στην αγκαλιά μου και την χτυπούσε ο ανεμιστήρας, μπορούσα να μυρίσω το άρωμα της .Μύριζε σαν βανίλια με κανέλα .Θυμάμαι που τα μαλλιά της πέφτανε στο πρόσωπο της και με έβαζε να τα κρατάω γιατί αλλιώς δεν έβλεπε να διαβάσει το βιβλίο της .Θυμάμαι τον τρόπο που η αναπνοή της έχανε ρυθμό μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος στα χέρια μου .Θυμάμαι την φωνή της να μου λέει Καληνύχτα κάθε φορά που την κουβαλούσα μέχρι το κρεβάτι της .Θυμάμαι τα χείλια της να αγγίζουν τόσο απαλά το μάγουλο μου και να μου δίνουν ένα λόγο ακόμα για να έρθω το επόμενο βράδυ πάλι . Δεν ήρθε το επόμενο βράδυ.  Έφυγες .Έχουν περάσει 4 μήνες . 4 ολόκληροι από μέρες μήνες που όμως μοιάζουν τοσο άδειοι χωρίς εσένα. Ήρθα. Το πήρα απόφαση πως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο .Ήρθα στην τελευταία κατοικία σου .Πως φαίνεται πως δεν την έχεις διακοσμήσει εσύ .Είναι αλήθεια τόσο κενό και άγνωστο σε σχέση με εσένα το μέρος .Το ονομάζουν τελευταία κατοικία και εσύ δεν φαίνεται να το έχεις ακουμπήσει καν .Δεν θα έπρεπε να είναι μια σκέτη μαρμάρινη πλάκα με ασημένια τετραγωνιμσενα γράμματα. Αυτό δεν θυμίζει σε τίποτα εσένα. Αυτό θυμίζει την συντηρητική μητέρα σου που αποφάσισε από ότι φαίνεται να δηλώσει παρούσα έστω σε αυτήν την τελευταία στιγμή της ζωής σου .Μια ζωή κομπάρσος αυτή η γυναίκα που έπρεπε να είναι πρωταγωνήστρια στην ζωή σου.

Είχες αργήσει. Ποτέ θα έρθεις; Άργησες, πάλι. Αλλά δεν θα άφηνε την αργοπορία σου να της χαλάσει την βραδυά. Το χρειαζόσασταν και οι δύο άλλωστε. Σχεδίαζε το σημερινό βράδυ εδώ και μια βδομάδα και δεν έβλεπε την ώρα να έρθεις σπίτι. Το τραπέζι ήταν στρωμένο εδώ και ώρες. Το σπίτι μύριζε το αγαπημένο σου φαγητό. Βασικά όχι. Από την γωνιά που καθόταν και σε περίμενε, μύριζε εντονότερα βανίλια από τα κεράκια που καίγανε επάνω στο τραπέζι. Η αγαπημένη σου μυρωδιά. Όλα όπως σου αρέσουν. Στο βάθος άκουγες το παλιό Πικ Απ που είχατε αγοράσει οι δύο σας από το πρώτο σας ταξίδι στην Βαρκελώνη. Δεν άκουγες τα λόγια από το τραγούδι, παρά μια μικρή μελωδία να αντηχεί στο άδειο σπίτι. Το πρώτο βινύλιο τέλειωσε. Η ώρα είχε περάσει και εσύ δεν είχες έρθει ακόμα. Έτρεξε κατευθείαν να το αλλάξει. Ήθελε οταν μπεις να θυμηθείς τα πρώτα βραδυά. Τα βραδυά που οι από κάτω χτυπούσαν το πάτωμα σας γιατι δεν άντεχαν να ακούν άλλο την μουσική σας στο τέρμα ή μάλλον ζήλευαν τα γέλια και την ευτυχία σας τις πρώτες ώρες της επόμενης μέρας. Πλησίασε το Πικ Απ . Έσκυψε να πάρει ενα αλλο βινύλιο. Το σήκωσε και φύσηξε το κάλυμμα. Είχε σκονίσει σαν την σχέση σας άλλωστε σκέφτηκε και το τοποθέτησε στο μηχάνημα. Πλησίασε το χέρι της στην βελόνα. Και πάγωσε.  Κοίταξε το παράθυρο πάνω από το έπιπλο. Εκείνο το παράθυρο. Ήταν το τέλειο παράθυρο. Πόσα ξημερώματα τα περάσατε εκεί; Μετά από τους ατελείωτους σας χορούς, την βγάζετε εκεί αγκαλιά, σε μια κουβέρτα. Τα πόδια σας κρέμονταν στο κενό αλλά δεν σας ένοιαζε ο κίνδυνος. “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” του έλεγες και γελούσες , σε διόρθωνε  και έλεγε “μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ” σου έλεγε και τον φιλούσες γλυκά. “Και άμα δεν το δούμε μαζί το ξημέρωμα , μωρό μου τότε τι;” είπες και τον κοίταξες στα μάτια γεμάτη ευτυχία. “Τότε μικρή μου ακολούθα το φως, Θα με βρεις στον δρόμο σου.” Ξαφνικά ένας ήχος σου τράβηξε την προσοχή και σε έβγαλε από τις σκέψεις σου. Το φαγητό ήταν έτοιμο. Πήγε στην κουζίνα και για να το ετοιμάσει στα πιάτα. Έστρωσε το τραπέζι. Άνοιξε το μπουκάλι που είχε κρατήσει για την ημέρα που θα έπαιρνε την προαγωγή για την οποία ξημεροβράδιαζες στο γραφείο. Που είσαι; Ή ώρα είχε περάσει και τώρα ανησυχούσε άμα έπαθες κάτι . Πήγε στο σαλόνι. Κοίταξε το ρολόι. Άργησες. Άργησες 2 ώρες. Άρχισε να νιώθει κουρασμένη. Ήθελε να σε πάρει τηλέφωνο. Της είχες πει να μην σε ενοχλεί όταν δουλεύεις τα βραδυά. Δεν το έκανε. Και η ώρα περνούσε. Δεν άντεξε. Σε κάλεσε. Δεν σε ενόχλησε. Μάλλον η κοπέλα σου όμως ενοχλήθηκε. “Ναι; Εμπρός; Ποιος είναι;” Σιωπή από την πλευρά σου. “Είπα ποιος είναι; Μωρό μου κάποιος σε κάλεσε αλλά δεν μιλάει.” Μωρό μου…Σιωπή.  “Δεν θα είναι κάνεις σημαντικός αγάπη μου. Κλείστο. ” Ή φωνή του ακούστηκε. Σιωπή για αυτήν. Το ήξερε από την αρχή ότι ήσουν μαζί της. Απλά ήλπιζε πως δεν θα βρισκόσασταν και στα γενέθλια της. Την είχες για τοσο ανόητη που δεν θα το πρόσεχε. Αλλά εσύ έπεσες θύμα μια κλήσης με απόκρυψη. Υποσχέθηκε πως δεν θα κλάψει. Πήγε στην κουζίνα. Γέμισε ενα ποτήρι κρασί. Ναι αυτό που αγόρασε για την προαγωγή που θα έπαιρνες τα βραδυά που περνούσες με την άλλη. Δεν το ήπιε. Το άφησε στην πλευρά σου. Γέμισε ένα και για αυτήν. Και έκατσε στην θέση της . Έφαγε σε απόλυτη ησυχία. Ήπιε το κρασί της ,σαν να ήταν ένα ακόμα βράδυ που δεν ήρθες σπιτι. Κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι το βινύλιο είχε τελειώσει. Σηκώθηκε να το αλλάξει. Πήρε και το μπουκάλι μαζί της . Τώρα το κρασί είχε αρχίσει να την πειράζει. Σταμάτησε στην μέση του δωματίου. Το σήκωσε στον αέρα. Και φώναξε “Συγχαρητήρια για την προαγωγή σε Μαλακας, μωρό μου .” Γέλασε και το σώμα της από το γέλιο ήταν σαν να πέφτει πίσω. Η σκηνή θύμιζε κωμωδία πλέον.  Με το μπουκάλι στο χέρι, έβαλε το Πικ Απ να παίζει και άρχισε να χορεύει. Χόρευε μόνη της. Και γελούσε. Δάκρυα έτρεχαν πλέον από τα μάτια της. Εικόνες από τα βραδυά που χορεύετε μαζί, θόλωσαν τις σκέψεις της. Χόρευε και χόρευε. Ώσπου μια κίνηση της έριξε κάτω το μηχάνημα. Η μουσική έπαψε. Το μηχάνημα είχε γίνει κομμάτια. Έσκυψε κάτω και ζαλισμένη προσπάθησε να συνδέσει τα κομμάτια. “Όχι, όχι, όχι σε παρακαλώ. Μην ραγιζεις. Μην σπας. Είσαι δυνατό. Δεν τον χρειάζεσαι. Θα χορεύω εγώ μαζί σου.” Έλεγε στο διαλυμένο Πικ Απ στο πάτωμα. Ή μάλλον τα έλεγε στον εαυτό της . Στην προσπάθεια της να το φτιάξει , σκουντάει και το κρασί της. Το χαλί κόκκινο σε δευτερόλεπτα. “Γαμώτο. Ότι αγγίζω το καταστρέφω. Φαίνεται πως δεν διαφέρουμε εμείς οι δυο τοσο στην τελική.” Στο δωμάτιο ησυχία. Ο μονόλογος της χτυπούσε στους τοίχους. Σηκώθηκε με την βοήθεια των γύρω επίπλων. Οι φωνές τις τοσο δυνατές που οι γείτονες άρχισαν να χτυπάνε το πάτωμα τους για μια ακόμα φορά. Απλά αυτή την φορά για άλλο λόγο. Τότε γιατί δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά της ,τώρα γιατί δεν ξέρει πως την έχασε. Πήγε μέχρι τον τοίχο με τις φωτογραφίες σας. Κοίταξε τα ευτυχισμένα χαμόγελα σας. Ήπιε. Σκέφτηκε όλα τα ταξίδια που πήγατε. Ήπιε. Σήκωσε το μπουκάλι και άρχισε να σπάει μια μια της φωτογραφίες σας. Γυαλιά παντού. Το σπίτι έμοιαζε πλέον με εμπόλεμη ζώνη. Σταμάτησε.  Ξαφνικά σταμάτησε μπροστά σε μια φωτογραφία σου. Ήσουν τόσο όμορφος. Την πήρε στα χέρια της προσεκτικά. Φοβόταν να μην την ραγίσει όπως έκανε ότι άγγιζε στο πέρασμα της πλεον. Τα δάχτυλα της χαιδεψαν αργά αργά κάθε γωνιά του προσώπου σου. Πέρασαν αρκετά λεπτά που απλά σε κοιτούσε και σκεφτόταν πόσο ερωτευμένη είναι μαζί σου ακόμα και μετά από όσα της έχεις κάνει. Πλησίασε τα χείλη σου. Και με δισταγμό τα άγγιξε. Θυμήθηκε πως ήταν να την ακουμπάνε. Έκλεισε τα μάτια της και ένιωσε τα ζεστά σου χνώτα να ακουμπάνε το λαιμό της . Ένα “όχι” ακούστηκε στις σκέψεις της και ξάφνου αυτές γέμισαν με σενάρια που αυτά τα χείλια ακουμπάνε τώρα άλλη. Πήρε τα χέρια της απότομα. Και τα σκούπισε στα ρούχα της. Ένιωσε τοσο βρώμικη ξαφνικά. Το πάτωμα πλέον ήταν πιο φωτεινό από πριν. Γύρισε σιγά σιγά το κεφάλι της στη πλευρά από την οποία ερχόταν το φως. Ξαφνικά κατάλαβε. Το παράθυρο. Είχε ξημερώσει. Με την φωτογραφία σου στο χέρι και το μπουκάλι στο άλλο, πήγε προς το αγαπημένο σας σημείο. Περπατούσε χωρίς να την νοιάζει άμα θα πατήσει κάποιο κομμάτι από το προηγούμενο της ξέσπασμα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πληγωθεί παραπάνω σκέφτηκε. Έφτασε μπροστά στο παράθυρο. Το άνοιξε. Και κοίταξε έξω. “Τέτοιες ώρες τις περνούσαμε εδω μαζί ” Λες να κάθεται μαζί της στο δικό της παράθυρο τώρα; Λες να βλέπουν μαζί την αυγή; Σκέφτηκε. Ακούμπησε την φωτογραφία σου στο περβάζι. Κάθησε δίπλα και κρέμασε τα πόδια της στο κενό. Σήκωσε το μπουκάλι. Ήπιε ότι είχε απομείνει. Κοίταξε την φωτογραφία σου. Και μετά κοίταξε τον ήλιο. Και ένας ψίθυρος βγήκε από τα χείλια της .  “Μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ”. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που πέρασαν, ήταν αρκετά για να θυμηθεί τα λόγια σου . Κατέβηκε από το πεζούλι γρήγορα και βγήκε από το κτίριο. Περπατούσε ξυπόλητη στο δρόμο και ακολουθούσε το φως που ξεπρόβαλε πίσω από τα κτήρια. Τα λεπτά περνούσαν και κουράστηκε. Κάθησε στην άκρη του δρόμου. Αγκάλιασε τα γόνατα της . Και έκλαψε. Ήσουν ψεύτης. Το ήξερε αυτό. Αλλά σε αγαπούσε. Και αυτό την κατέστρεφε . Ένα αμάξι σταμάτησε μπροστά της . Η πόρτα άνοιξε και μπροστά της βρέθηκες εσύ σε λίγα δευτερόλεπτα. Έτοιμος να της κάνεις χιλιάδες ερωτήσεις για το γιατι ήταν στην άκρη του δρόμου. Αλλά ήξερες. Οπότε είπες απλά “Πάμε σπίτι.” Όχι πάμε σπίτι μας, πάμε σπίτι. Πήγες να την ακουμπήσεις. Αυτή από αηδία έκανε βήμα πίσω. Έκανες και εσύ ένα πίσω. Κίνηση απλή που όμως συμβόλιζε το κενό που δημιουργησες ανάμεσα σας. Μπήκε στο αμαξι. Και πήγατε σπίτι. Το κεφάλι της ακουμπισμένο στο παράθυρο. Κοιτούσε έξω το φως. Και με το δάχτυλο της άγγιζε της ακτίνες του ήλιου. Και τότε ακούστηκε και από τους δύο σας. “Μέχρι να μην ξαναδούμε το ξημέρωμα μαζί .” Τραγική ειρωνεία. Ήταν το πρώτο μετά από καιρό αλλά και το τελευταίο σας ξημέρωμα μαζί….

Jef Bourgeau

Πρώτος όροφος. Δεύτερος όροφος. Τρίτος όροφος. Έφτασα. Οι πόρτες του αρχαίου αυτού ανελκυστήρα άνοιξαν και μπροστά μου βρέθηκε εκείνη η φουσκωμένη πόρτα που αντικρίζω κάθε μέρα τέτοια ώρα. Περπατώ προς τον τελικό μου προορισμό κοιτώντας το πολύχρωμο μωσαϊκό που κοσμεί το πάτωμα και προσπαθώ να ισορροπήσω τα ελάχιστα ψώνια που έχω κάνει. Φτάνω στην πόρτα και ψάχνω να βρω μέσα στον χαμό που γίνεται στην καφέ δερμάτινη μου τσάντα τα κλειδιά μου. Στην προσπάθεια μου μου πέφτει το κασκόλ μου και η ομπρέλα μου. Σκύβω και τα σηκώνω και βλέπω από κάτω, από την χαραμάδα της πόρτας μια θαμπή γραμμή φωτός να ξεχύνεται στο πάτωμα και να φωτίζει τις λασπωμένες μπότες μου. Ξύπνησε. Σηκώνομαι αργά και έχοντας πλέον τα κλειδιά μου στο χέρι,προσπαθώ να τα ξεχωρίσω από τα χιλιάδες διακοσμητικά που κρέμονται. Βάζω το κλειδι στην κλειδαρότρυπα και στέκομαι εκεί. Το κλειδί περιμένει την διαταγή μου για να γυρίσει. Αλλά εγώ κοντόστεκομαι και δίνω στον εαυτό μου λίγα λεπτά να προετοιμαστεί ψυχολογικά. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και μετά από αρκετές επαναλήψεις της φράσης μπορείς να το κάνεις, βάζω στο πρόσωπο μου το πιο δυνατό χαμόγελο και δίνω την εντολή στο χέρι μου. Η πόρτα ανοίγει και το τρίξιμο την ειδοποιεί πως είμαι στο σπίτι. Μπαίνω αργά στο σπίτι και αφήνω γρήγορα τα πράγματα μέσα προσπαθώντας να κάνω όσο το λιγότερο θόρυβο. Βγάζω το βρεγμένο μου πορτοκάλι μου παλτό και παλεύω  με τις λερωμένες μου καφέ μπότες. Ακούω τα βήματα της. Είναι έτοιμη. Μια εξαντλημένη φωνή ακούγεται λίγο πιο μακρυά. “Ποια είσαι εσύ; Τι κάνεις στο σπίτι μου; Κλέφτρα. ΦΎΓΕ. Είπα φύγε πριν φωνάξω την αστυνομία. Φύγε.” Παρατάω τις μπότες μου σε μια άκρη και σηκώνω το βλέμμα μου. “Γιαγιά η εγγονή σου είμαι. Γιαγιά δεν θέλω να σε πειράξω. Έφερα να μαγειρέψουμε εκείνη την σούπα που μαγείρευες με τον παππού.” Τα μάτια μου συναντάν μια μικροκαμωμένη ηλικιωμένη με άσπρα μαλλιά που μου θυμίζουν το  μαλλι της γριάς που μου αγόραζε όταν με πήγαινε κάθε σάββατο στο λούνα παρκ και η ζαρωμένη επιδερμίδα της θυμίζει την απογευματινή όψη της άμμου με όλες της κοιλάδες και τις πεδιάδες της. Τα ρούχα της φαίνονται υπερβολικά φαρδιά επάνω της, άλλωστε αρνείται να φάει τις περισσότερες μέρες Και άλλες απλά το ξεχνάει…Τα χέρια της θυμίζουν κλαδιά αιωνόβιου δέντρου διακοσμημένου με δεκάδες χρυσά μπιχλιμπίδια. Το σώμα της βρίσκεται σε στάση άμυνας. Και τα μάτια της εξερευνουν το σώμα μου ψάχνοντας να δουν άμα λέω την αλήθεια, ψάχνοντας να θυμηθούν την ύπαρξη μου…“Γιαγιά να δεις, έφερα και τα αγαπημένα σου μανιτάρια.” Λέω και με το ένα χέρι μου αδειάζω την σακούλα, προβάλλοντας της τα πράγματα που αγόρασα. Το άλλο χέρι μου αιωρείται κοντά στο σώμα μου δείχνοντας την υποχώρηση μου και τις ειρηνικές διαθέσεις μου. “Θα κάνουμε την συνταγή του παππού. Αυτήν που έκανε κάθε χειμώνα και μετά θα κάνουμε και ένα ζεστό καφέ και θα τον πιούμε μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας την αγαπημένη σου ταινία και δες έφερα και το αγαπημένο σου γλυκό.” Της δείχνω και την βλέπω που αρχίζει και καταλαβαίνει ποια βρίσκεται μπροστά της. “ Αχ καλή μου. Συγγνώμη. Δεν ξέρω τι έπαθα. Ήπια πολύ καφέ σήμερα και με πείραξε. Δεν λέει να σταματήσει και αυτός ο πονοκέφαλος.” Μου λέει με ένα χαμόγελο και προσπαθεί να κρύψει το γεγονος ότι πριν λίγα δευτερόλεπτα θα καλούσε την αστυνομία για να με συλλάβουν. Βάζει το χέρι της στο μέτωπο της. Γελάει και κάθεται αργά στην πολυθρόνα της. Η κλασσική στάση της. Κάθεται όπως πάντα σε εκείνη την πολύχρωμη πολυθρόνα και πιάνει τις βελόνες της στα χέρια της. Ξεκινάει να πλέκει το ίδιο κασκόλ που πλέκει κάθε μέρα. Αν και για την ίδια κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή. Και τώρα θα πει…“Αγάπη μου δες τι έπλεξε για τον μικρό σου αδερφό. Για να το φορέσει στην πρώτη του μέρα στο νηπιαγωγείο.” Μου λέει και μου το δείχνει με χαμόγελο, όπως κάνει κάθε μέρα. Και εγώ χαμογελάω και λέω πως θα το λατρέψει, όπως κάνω κάθε μέρα, ασχέτως που ο μικρός πλέον πάει Δευτέρα δημοτικού. Πάω κοντά της και την καλύπτω με την κουβέρτα της και την φιλάω στο μέτωπο. Προσέχω τα χέρια της που τρέμουν απίστευτα και καταλαβαίνω πως αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Πηγαίνω στην κουζίνα και αντικρίζω 8 κούπες γεμάτες καφέ. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Αλλά ξεχνάει άμα ήπιε και βάζει συνέχεια καινούργια στον εαυτό της. Για αυτό και τρέμουν τα χέρια της. Μαζεύω τα πιάτα και ετοιμάζω την σούπα. “Αγαπη μου, που είναι ο παππούς σου; Είχε πει πως θα πάει να πάρει εφημερίδα και άργησε πάρα πολύ δεν νομίζεις; “Άκου μια φωνή από μέσα να λέει. Και τότε είναι που δεν αντεχω και λυγίζω. Ακουμπάω απαλά το μαχαίρι δίπλα στην σανίδα κοπής και με τα δύο χέρια μου προσπαθώ να στηρίξω με τα χέρια μου το σώμα μου στον πάγκο. “Τον πέτυχα στον δρόμο και μου είπε πως θα πάει να σου πάρει εκείνα τα λουλούδια που σου αρέσουν και θα έρθει μετά.” Λέω και η φωνή μου τρέμει. Δακρυα σχηματίζονται στα μάτια μου και το σώμα μου ξαφνικά κρυώνει και τα πόδια μου είναι σαν να μην με κρατάνε. “Αχ ο τρελός ο παππούς σου. Τον έχω πει πως δεν χρειάζεται να με καλοπιάνει πλεον. Μαζί θα είμαστε μέχρι το τελος.” Λέει και στην φωνή της μπορώ να ακούσω αγάπη. Δεν ξέρω άμα μπορείς να ακούσεις τετοιο συναίσθημα αλλά στην δικιά της μπορώ. Αφήνω τα χέρια μου και πέφτω αργά στα γόνατα μου και ακουμπάω το κεφάλι μου στον φούρνο. Θα είμαστε μαζί μέχρι το τέλος λέει και προσπαθώ να αποφασίσω τι είναι χειρότερο. Να έχεις χάσει τον άνθρωπο της ζωής σου και να πρέπει να ζεις με την απώλεια του κάθε μέρα ή να έχεις χάσει τον άνθρωπο σου και να ζεις με την ψευδαίσθηση ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα περάσει μέσα; Δεν της λέω ποτέ ότι ο παππούς έχει φύγει μακρυά εδώ και χρόνια. Ό γιατρός λέει να αποφεύγουμε να την δημιουργούμε περαιτέρω στρες από ότι τώρα. Και άλλωστε σε λίγο θα διαγραφτεί και αυτή η μέρα από την μνήμη της. Όπως κάθε μέρα, επιλέγω να την αφήνω να πιστεύει πως ο παππούς πήγε να της αγοράσει τα αγαπημένα της λουλούδια. Ετοιμάζω την σούπα και πηγαίνω στο σαλόνι. Τοποθετώ ένα πιάτο μπροστά της και ένα μπροστά μου και ξεκινάμε να τρώμε. Αφού μου πει για την ‘προηγούμενη μέρα ’ της και για την βόλτα της στο πάρκο με τον παππού, παίρνω τα πιάτα και ετοιμάζω το γλυκό μας. Καθόμαστε στον καναπέ μαζί αυτή την φορά και τρώμε το γλυκό μας ,βλέποντας όπως κάθε μέρα την αγαπημένη της ταινία. Έχω μάθει κάθε λέξη και σκηνή της συγκεκριμένης ταινίας και όμως ακόμα και τώρα την αφήνω να μου εξηγεί ότι δεν καταλαβαίνω…Μετα απο λίγη ώρα την βλέπω που την παίρνει αργά ο ύπνος και πριν προλάβει να αποκοιμηθεί,την πάω στο κρεβάτι. Ξαπλώνει και με κοιτάει με ένα χαμόγελο μελαγχολίας. Το χέρι της πλησιάζει τα μαλλιά στο μέτωπο μου και τα πηγαίνει πίσω από το αυτί μου. “Να έρχεσαι πιο συχνά να με βλέπεις γλυκιά μου. Μου λείπεις και εσύ και ο μικρός. Δεν ξέρεις για πόσο καιρό η τρελή η γιαγιά σου θα είναι εδώ.” Μου λέει με ένα χαμόγελο και είναι έτοιμη να δακρύσει. Παλευώ τα δάκρυα μου. Κρατιέμαι να μην της πω πως κάθε μέρα είναι εδώ. Όμως θυμάμαι πως το κάθε χθες έχει ήδη διαγραφεί από την μνήμη της όπως θα κάνει και το σήμερα.“Ναι γιαγιάκα μου. Μην αγχώνεσαι. "Της λέω με ένα χαμόγελο και το χέρι μου φτάνει και αγκαλιάζει το δικό της."Που είναι και αυτός ο παππούς σου; Πάλι τα πίνει με τα παιδιά στο καφενείο;Πότε θα καταλάβει ότι δεν είναι παιδί πλεον;” Λέει και γελάει. Το σώμα της τραντάζεται από το γέλιο της και τα μάτια της γίνονται σχεδόν σκιστά από την ευτυχία στο πρόσωπο της. “Δεν ξέρω γιαγιά ,δεν ξερω.” Της απαντάω και ένα τραγικό χαμόγελο βρίσκει τον δρόμο του στο πρόσωπο μου. Η άγνοια είναι δύναμη λένε και κάποιες φορές έχουν δίκιο. Την φιλάω το μέτωπο και ανταλλάσουμε καληνύχτες πριν απομακρυνθω από κοντά της και κλείνω αργά την πόρτα πίσω που κοιτάζοντας το πάτωμα. Δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο. Πρέπει να βγω από εκεί μέσα.“Μην με ξεχνάς γλυκιά μου. Να θυμάστε και την γιαγιά σας που σας αγαπάει.” Ακούω την φωνή της από το σκοτάδι και με φωνή που τρέμει της απαντάω.“Πώς να σε ξεχάσω γιαγιά; Όταν σε αγαπώ τόσο πως να σε ξεχάσω;"και η φωνή της από μέσα μου λέει "Αυτό ήθελα να ακούσω γλυκιά μου. Καληνύχτα” Κλείνω την πόρτα και στηρίζομαι από τους τοίχους. Ντύνομαι γρήγορα και βγαίνω από το σπίτι χωρίς να κάνω θόρυβο. Μπαίνω στο ασανσέρ και κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Και σκέφτομαι. Σε δευτερόλεπτα δάκρυα πέφτουν από τα μάτια μου σαν καταρράκτες και θέλω να τσιρίξω. Τότε θυμάμαι πως δεν της ευχήθηκα καληνύχτα. Και πατάω να ανέβω πάλι στον τρίτο και θυμάμαι, πως αυτή δεν θα το θυμάται πλέον…Ξαναπατάω το κουμπί για το ισόγειο. Τρίτος όροφος. Δεύτερος όροφος. Πρώτος όροφος. Ισόγειο.

Είχες αργήσει. Ποτέ θα έρθεις; Άργησες, πάλι. Αλλά δεν θα άφηνε την αργοπορία σου να της χαλάσει την βραδυά. Το χρειαζόσασταν και οι δύο άλλωστε. Σχεδίαζε το σημερινό βράδυ εδώ και μια βδομάδα και δεν έβλεπε την ώρα να έρθεις σπίτι. Το τραπέζι ήταν στρωμένο εδώ και ώρες. Το σπίτι μύριζε το αγαπημένο σου φαγητό. Βασικά όχι. Από την γωνιά που καθόταν και σε περίμενε, μύριζε εντονότερα βανίλια από τα κεράκια που καίγανε επάνω στο τραπέζι. Η αγαπημένη σου μυρωδιά. Όλα όπως σου αρέσουν. Στο βάθος άκουγες το παλιό Πικ Απ που είχατε αγοράσει οι δύο σας από το πρώτο σας ταξίδι στην Βαρκελώνη. Δεν άκουγες τα λόγια από το τραγούδι, παρά μια μικρή μελωδία να αντηχεί στο άδειο σπίτι. Το πρώτο βινύλιο τέλειωσε. Η ώρα είχε περάσει και εσύ δεν είχες έρθει ακόμα. Έτρεξε κατευθείαν να το αλλάξει. Ήθελε οταν μπεις να θυμηθείς τα πρώτα βραδυά. Τα βραδυά που οι από κάτω χτυπούσαν το πάτωμα σας γιατι δεν άντεχαν να ακούν άλλο την μουσική σας στο τέρμα ή μάλλον ζήλευαν τα γέλια και την ευτυχία σας τις πρώτες ώρες της επόμενης μέρας. Πλησίασε το Πικ Απ . Έσκυψε να πάρει ενα αλλο βινύλιο. Το σήκωσε και φύσηξε το κάλυμμα. Είχε σκονίσει σαν την σχέση σας άλλωστε σκέφτηκε και το τοποθέτησε στο μηχάνημα. Πλησίασε το χέρι της στην βελόνα. Και πάγωσε.  Κοίταξε το παράθυρο πάνω από το έπιπλο. Εκείνο το παράθυρο. Ήταν το τέλειο παράθυρο. Πόσα ξημερώματα τα περάσατε εκεί; Μετά από τους ατελείωτους σας χορούς, την βγάζετε εκεί αγκαλιά, σε μια κουβέρτα. Τα πόδια σας κρέμονταν στο κενό αλλά δεν σας ένοιαζε ο κίνδυνος. “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” του έλεγες και γελούσες , σε διόρθωνε  και έλεγε “μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ” σου έλεγε και τον φιλούσες γλυκά. “Και άμα δεν το δούμε μαζί το ξημέρωμα , μωρό μου τότε τι;” είπες και τον κοίταξες στα μάτια γεμάτη ευτυχία. “Τότε μικρή μου ακολούθα το φως, Θα με βρεις στον δρόμο σου.” Ξαφνικά ένας ήχος σου τράβηξε την προσοχή και σε έβγαλε από τις σκέψεις σου. Το φαγητό ήταν έτοιμο. Πήγε στην κουζίνα και για να το ετοιμάσει στα πιάτα. Έστρωσε το τραπέζι. Άνοιξε το μπουκάλι που είχε κρατήσει για την ημέρα που θα έπαιρνε την προαγωγή για την οποία ξημεροβράδιαζες στο γραφείο. Που είσαι; Ή ώρα είχε περάσει και τώρα ανησυχούσε άμα έπαθες κάτι . Πήγε στο σαλόνι. Κοίταξε το ρολόι. Άργησες. Άργησες 2 ώρες. Άρχισε να νιώθει κουρασμένη. Ήθελε να σε πάρει τηλέφωνο. Της είχες πει να μην σε ενοχλεί όταν δουλεύεις τα βραδυά. Δεν το έκανε. Και η ώρα περνούσε. Δεν άντεξε. Σε κάλεσε. Δεν σε ενόχλησε. Μάλλον η κοπέλα σου όμως ενοχλήθηκε. “Ναι; Εμπρός; Ποιος είναι;” Σιωπή από την πλευρά σου. “Είπα ποιος είναι; Μωρό μου κάποιος σε κάλεσε αλλά δεν μιλάει.” Μωρό μου…Σιωπή.  “Δεν θα είναι κάνεις σημαντικός αγάπη μου. Κλείστο. ” Ή φωνή του ακούστηκε. Σιωπή για αυτήν. Το ήξερε από την αρχή ότι ήσουν μαζί της. Απλά ήλπιζε πως δεν θα βρισκόσασταν και στα γενέθλια της. Την είχες για τοσο ανόητη που δεν θα το πρόσεχε. Αλλά εσύ έπεσες θύμα μια κλήσης με απόκρυψη. Υποσχέθηκε πως δεν θα κλάψει. Πήγε στην κουζίνα. Γέμισε ενα ποτήρι κρασί. Ναι αυτό που αγόρασε για την προαγωγή που θα έπαιρνες τα βραδυά που περνούσες με την άλλη. Δεν το ήπιε. Το άφησε στην πλευρά σου. Γέμισε ένα και για αυτήν. Και έκατσε στην θέση της . Έφαγε σε απόλυτη ησυχία. Ήπιε το κρασί της ,σαν να ήταν ένα ακόμα βράδυ που δεν ήρθες σπιτι. Κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι το βινύλιο είχε τελειώσει. Σηκώθηκε να το αλλάξει. Πήρε και το μπουκάλι μαζί της . Τώρα το κρασί είχε αρχίσει να την πειράζει. Σταμάτησε στην μέση του δωματίου. Το σήκωσε στον αέρα. Και φώναξε “Συγχαρητήρια για την προαγωγή σε Μαλακας, μωρό μου .” Γέλασε και το σώμα της από το γέλιο ήταν σαν να πέφτει πίσω. Η σκηνή θύμιζε κωμωδία πλέον.  Με το μπουκάλι στο χέρι, έβαλε το Πικ Απ να παίζει και άρχισε να χορεύει. Χόρευε μόνη της. Και γελούσε. Δάκρυα έτρεχαν πλέον από τα μάτια της. Εικόνες από τα βραδυά που χορεύετε μαζί, θόλωσαν τις σκέψεις της. Χόρευε και χόρευε. Ώσπου μια κίνηση της έριξε κάτω το μηχάνημα. Η μουσική έπαψε. Το μηχάνημα είχε γίνει κομμάτια. Έσκυψε κάτω και ζαλισμένη προσπάθησε να συνδέσει τα κομμάτια. “Όχι, όχι, όχι σε παρακαλώ. Μην ραγιζεις. Μην σπας. Είσαι δυνατό. Δεν τον χρειάζεσαι. Θα χορεύω εγώ μαζί σου.” Έλεγε στο διαλυμένο Πικ Απ στο πάτωμα. Ή μάλλον τα έλεγε στον εαυτό της . Στην προσπάθεια της να το φτιάξει , σκουντάει και το κρασί της. Το χαλί κόκκινο σε δευτερόλεπτα. “Γαμώτο. Ότι αγγίζω το καταστρέφω. Φαίνεται πως δεν διαφέρουμε εμείς οι δυο τοσο στην τελική.” Στο δωμάτιο ησυχία. Ο μονόλογος της χτυπούσε στους τοίχους. Σηκώθηκε με την βοήθεια των γύρω επίπλων. Οι φωνές τις τοσο δυνατές που οι γείτονες άρχισαν να χτυπάνε το πάτωμα τους για μια ακόμα φορά. Απλά αυτή την φορά για άλλο λόγο. Τότε γιατί δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά της ,τώρα γιατί δεν ξέρει πως την έχασε. Πήγε μέχρι τον τοίχο με τις φωτογραφίες σας. Κοίταξε τα ευτυχισμένα χαμόγελα σας. Ήπιε. Σκέφτηκε όλα τα ταξίδια που πήγατε. Ήπιε. Σήκωσε το μπουκάλι και άρχισε να σπάει μια μια της φωτογραφίες σας. Γυαλιά παντού. Το σπίτι έμοιαζε πλέον με εμπόλεμη ζώνη. Σταμάτησε.  Ξαφνικά σταμάτησε μπροστά σε μια φωτογραφία σου. Ήσουν τόσο όμορφος. Την πήρε στα χέρια της προσεκτικά. Φοβόταν να μην την ραγίσει όπως έκανε ότι άγγιζε στο πέρασμα της πλεον. Τα δάχτυλα της χαιδεψαν αργά αργά κάθε γωνιά του προσώπου σου. Πέρασαν αρκετά λεπτά που απλά σε κοιτούσε και σκεφτόταν πόσο ερωτευμένη είναι μαζί σου ακόμα και μετά από όσα της έχεις κάνει. Πλησίασε τα χείλη σου. Και με δισταγμό τα άγγιξε. Θυμήθηκε πως ήταν να την ακουμπάνε. Έκλεισε τα μάτια της και ένιωσε τα ζεστά σου χνώτα να ακουμπάνε το λαιμό της . Ένα “όχι” ακούστηκε στις σκέψεις της και ξάφνου αυτές γέμισαν με σενάρια που αυτά τα χείλια ακουμπάνε τώρα άλλη. Πήρε τα χέρια της απότομα. Και τα σκούπισε στα ρούχα της. Ένιωσε τοσο βρώμικη ξαφνικά. Το πάτωμα πλέον ήταν πιο φωτεινό από πριν. Γύρισε σιγά σιγά το κεφάλι της στη πλευρά από την οποία ερχόταν το φως. Ξαφνικά κατάλαβε. Το παράθυρο. Είχε ξημερώσει. Με την φωτογραφία σου στο χέρι και το μπουκάλι στο άλλο, πήγε προς το αγαπημένο σας σημείο. Περπατούσε χωρίς να την νοιάζει άμα θα πατήσει κάποιο κομμάτι από το προηγούμενο της ξέσπασμα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πληγωθεί παραπάνω σκέφτηκε. Έφτασε μπροστά στο παράθυρο. Το άνοιξε. Και κοίταξε έξω. “Τέτοιες ώρες τις περνούσαμε εδω μαζί ” Λες να κάθεται μαζί της στο δικό της παράθυρο τώρα; Λες να βλέπουν μαζί την αυγή; Σκέφτηκε. Ακούμπησε την φωτογραφία σου στο περβάζι. Κάθησε δίπλα και κρέμασε τα πόδια της στο κενό. Σήκωσε το μπουκάλι. Ήπιε ότι είχε απομείνει. Κοίταξε την φωτογραφία σου. Και μετά κοίταξε τον ήλιο. Και ένας ψίθυρος βγήκε από τα χείλια της .  “Μέχρι να μην ξαναδούμε την αυγή μαζί ”. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που πέρασαν, ήταν αρκετά για να θυμηθεί τα λόγια σου . Κατέβηκε από το πεζούλι γρήγορα και βγήκε από το κτίριο. Περπατούσε ξυπόλητη στο δρόμο και ακολουθούσε το φως που ξεπρόβαλε πίσω από τα κτήρια. Τα λεπτά περνούσαν και κουράστηκε. Κάθησε στην άκρη του δρόμου. Αγκάλιασε τα γόνατα της . Και έκλαψε. Ήσουν ψεύτης. Το ήξερε αυτό. Αλλά σε αγαπούσε. Και αυτό την κατέστρεφε . Ένα αμάξι σταμάτησε μπροστά της . Η πόρτα άνοιξε και μπροστά της βρέθηκες εσύ σε λίγα δευτερόλεπτα. Έτοιμος να της κάνεις χιλιάδες ερωτήσεις για το γιατι ήταν στην άκρη του δρόμου. Αλλά ήξερες. Οπότε είπες απλά “Πάμε σπίτι.” Όχι πάμε σπίτι μας, πάμε σπίτι. Πήγες να την ακουμπήσεις. Αυτή από αηδία έκανε βήμα πίσω. Έκανες και εσύ ένα πίσω. Κίνηση απλή που όμως συμβόλιζε το κενό που δημιουργησες ανάμεσα σας. Μπήκε στο αμαξι. Και πήγατε σπίτι. Το κεφάλι της ακουμπισμένο στο παράθυρο. Κοιτούσε έξω το φως. Και με το δάχτυλο της άγγιζε της ακτίνες του ήλιου. Και τότε ακούστηκε και από τους δύο σας. “Μέχρι να μην ξαναδούμε το ξημέρωμα μαζί .” Τραγική ειρωνεία. Ήταν το πρώτο μετά από καιρό αλλά και το τελευταίο σας ξημέρωμα μαζί….

Μπορντό. Ή ήταν κόκκινο. Δεν ξέρω τι απόχρωση ήταν ακριβώς. Το πιο πιθανόν ήταν πως κάποτε ήταν Μπορντό και πως με τα πλυσήματα η μαμά μου το έκανε κόκκινο. Και τώρα μιλάω για το χρώμα που έχει ένα τραπεζομάντηλο. Άμα με άκουγε κάποιος από το σχολείο σίγουρα θα έλεγε “Πόσο γκέι ακούστηκε αυτό;” και θα γελούσε. Και εγώ θα γελούσα και θα έλεγα “Δεν περίμενα να ακουστεί τόσο γκέι.” Μετά θα σταματούσαμε να γελάμε και θα απομακρυνόμουν. Θα περπατούσα μακρυά τους στους κενούς πράσινους διαδρόμους και θα σκεφτόμουν πόσο κοντά βρίσκομαι κάθε μέρα στο να το μάθουν. Θα σκεφτόμουν πως οι προσπάθειες μου είναι άσκοπες. Μα ποιον γελάω; Όσο και να προσπαθώ να προσέχω τις κινήσεις που στους γύρω μου θα με δώσουν στεγνά, δεν υπάρχει νόημα να το κάνω. Είναι σαν ένα σημάδι που κάθε μέρα πρέπει να το καλύπτω γιατί ζω σε μια κοινωνία από πορσελάνινους ανθρώπους. Ξαφνικά η φωνή του πατέρα μου διακόπτει τις σκέψεις μου. Και το σώμα μου επιστρεφει σε ένα ακόμα δείπνο. Το τραπέζι είναι στρωμένο και το φαγητό είναι έτοιμο να σερβιριστεί όπως κάθε Χριστούγεννα. Το σαλόνι είναι διακοσμημένο με κάθε είδους χριστουγεννιάτικα στολίδια και δίπλα από το τζάκι στέκεται το πιο καταθλιπτικό δέντρο που υπάρχει. Η μητέρα μου το γέμισε με τόσα στολίδια που πλέον τα κλαδιά του αγγίζουν το πάτωμα από το βάρος που έχει να κρατάει. Το τέλειο σκηνικό για μια οικογένεια πορσελάνινων ανθρώπων. Δώδεκα καρέκλες βρίσκονται γύρω από το τραπέζι και σε αυτές βρίσκονται δώδεκα πορσελανινοι άνθρωποι. Και κάπου εκεί καθομαι και εγώ. Το δεκατοτρίτο άτομο σε αυτήν την οικογένεια που δεν είναι φτιαγμένο από το ίδιο υλικό, ή όπως λέει ο πατέρας μου “Ένα ελαττωματικό δημιούργημα του θεού”, δηλαδή ένας ομοφυλόφιλος. Γυρνάω το κεφάλι μου αργά και παρατηρώ όλη την οικογένεια μου. Δίπλα μου κάθονται όλα τα ξαδέρφια μου, οι θείοι μου και οι θείες μου και απέναντι μου οι γονείς μου. Η μητέρα μου τοποθετεί και τις τελευταίες λεπτομέρειες και τελειοποιεί το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ο πατέρας μου χτυπάει απαλά με το μαχαίρι του το ποτήρι του και ζητάει την προσοχή όλων. Δώδεκα κεφάλια γυρνάνε και σαν στρατιωτάκια κοιτάνε τον ψηλό ογκώδη γέρο με τα άσπρα μαλλιά που είναι καθισμένος στην άκρη του τραπεζιού. Αυτός με ένα χαμόγελο που είναι το επίκεντρο της συζήτησης, ξεκινάει να βγάζει λόγο όπως κάθε χρόνο. Η μητέρα μου αυτόματα σιωπά συνηθισμένο για την ίδια. Ξεροβήχει από το πολύ κάπνισμα ,παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεκινάει. “Για μια ακόμα χρονιά θέλω να ευχαριστήσω τον Κύριο μας που μας ευλόγησε με αυτό το γεύμα. Είναι σημαντικό να παραμείνουμε στον δρόμο του και να μην πέσουμε θύματα των ελαττωματικών που κυκλοφορούν γύρω μας. Ο Κύριος μας  θέλησε να μας δείξει πως δεν είναι τέλειος όπως κανένας μας και δημιούργησε αυτούς τους ελατωματικούς για να δοκιμάσει την δύναμη μας να αντιστεκόμαστε στα αμαρτήματα μας. Λοιπόν ας προσευχηθούμε για αυτούς και ας ελπίσουμε η διαμονή τους στην κόλαση να μην είναι τόσο δύσκολη. Τέλος θέλω να πιούμε στην υγεία του γιου μου που τον Σεπτέμβριο επιστρατεύεται και θα γίνει επιτέλους άντρας.” Κάπως έτσι τελειώνει ο λόγος του με ένα χαμόγελο γεμάτο περηφάνεια για τον γιο του που θα γίνει άντρας στον στρατό και για την οικογένεια του που παραμένει για μια ακόμα χρονιά πορσελάνινη. Όλοι περιμένουν την άδεια του και με μια κίνηση σηκώνονται όρθιοι και υποστηρίζουν τα ποτήρια τους με χαμόγελα στα πρόσωπα τους. Όλα σταματάνε όταν το βλέμμα τους πέφτει επάνω μου. Εγώ βρίσκομαι καθισμένος και κοιτάω το πορσελάνινο πιάτο μπροστά μου. Κοιτάζω τις ρογμές του. Περνάω το δάχτυλο μου επάνω από τα σημάδια του και αναρωτιέμαι πως και η μητέρα μου το έχει κρατήσει στην συλλογή της. Δεν ταιριάζει δίπλα στα υπόλοιπα τέλεια. Τι κάνει αυτό εδώ; “Τι σκέφτεσαι πάλι γιε μου; Σκέφτεσαι το Μαράκι; Μην αγχώνεσαι μετά το δείπνο μπορείς να πας να την βρεις. Απλά μην με κάνεις παππού ακόμα.” Ακούω την φωνή του πατέρα μου και μετά το γέλιο του. “Μπα σκέφτομαι περισσότερο τον Γιώργο και το ποσό θα ήθελα να βρεθώ μαζί του μετά. Μην αγχώνεσαι δεν πρόκειται να γίνεις παππούς.” Λέω και σηκώνομαι όρθιος. Βρίσκομαι πλέον πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του. Το χαμόγελο έσβησε από το πρόσωπο του.“Αυτό που κατάλαβες. Αυτό ακριβώς που κατάλαβες. Ο γιος σου είναι ένας ελλατωματικός. Είναι ένα λάθος του θεού. Αλλά ευτυχώς που προσευχεστε για εμένα και δεν θα περάσω τοσο δύσκολα στην κόλαση σας. Μάντεψε μπαμπά; Κόλαση είναι η ζωή μου ήδη και εδώ στην γη. Όπως πρέπει να έγινε και η δική σου ζωή κόλαση τώρα που έμαθες ότι το μόνο σου αρσενικό δεν είναι και τόσο αρσενικό στα μάτια σου; Έχεις δίκιο όμως. Ξέχασα πως για να είσαι το σωστό αρσενικό πρέπει να επιβάλεις  το κύρος σου με βια. Έτσι δεν λέει άλλωστε ο αγαπημένος θεούλης σου εε;“λέω και το στόμα μου έχει ήδη αρχίσει να στεγνώνει. Η έκφραση όλων μου δείχνει πως έχω ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Όμως το μόνο που με ταρακουνάει είναι η έκφραση της μητέρας μου. Σκουπίζει τα δάκρυα της και με αυτήν την κίνηση της το μακε απ της ξεθωριάζει και από κάτω εμφανίζονται οι μελανιές της. Τότε τα χανω. Η αναπνοή μου γίνεται πιο δύσκολη. Τον βλέπω να στέκεται μπροστά μου. Οι θείοι μου από κοντά έτοιμα στρατιωτάκια. Θέλω τόσο πολύ να τον κανω να νιώσει όπως η μητέρα μου. Αλλά δεν θα τον χτυπήσω. Δεν είμαι αυτός. Δεν θα πέσω στο επίπεδο του. “Αγαπάτε αλλήλους; Τι σημαίνει αυτό πατέρα; Θύμισε μου λίγο τι σημαίνει; Γιατί βλέπω τις μελανιές στο πρόσωπο της μητέρας μου και δεν μου το θυμίζει. Αλλά φυσικά ξέχασα. Έτσι φέρεται το γνήσιο αρσενικό σωστά; Έχεις γνώμη αντίθετη; Ξύλο. Είσαι γυναίκα; Μάθε να ζεις μέχρι εκεί που σε παίρνει. Σε λυπάμαι όμως. Το μεγαλύτερο σου δημιούργημα αποδείχτηκε ελαττωματικό. Φαντάσου να μαθευτεί στην γειτονιά ότι ο γιος σου είναι ελατωματικος. Τέρμα η πορσελανινη εικόνα σου. Ένα είχες σαν στόχο. Να μην ξεχωρίσω. Και απέτυχες. Στείλε με στρατό. Στείλε με οπου θέλεις. Οι ελατωματικοι δεν φτιάχνουν. Ειμαι το ραγισμένο πιάτο στο τέλειο σερβίτσιο της μαμάς. Είμαι ο πουστης γιος. Ειμαι ο γκέι γιος. Ειμαι ο ομοφυλόφιλος γιος. Ειμαι ο ελατωματικος σου γιος. Ειμαι ένα τερατούργημα της φύσης. Πες ότι θες. Ειμαι ο γιος σου όμως. Και άμα πάω στην κολαση. Θα σου φυλάξω την καλύτερη θέση. Εκτός και άμα ντρέπεσαι να κάτσεις δίπλα στον γκέι γιο” Πριν προλάβω να αντιδράσω μια γροθιά κάνει επαφή με το πρόσωπο μου και νιώθω το σώμα μου να πέφτει πίσω. Για λίγο τα μάτια μου βλέπουν τα πάντα γύρω μου να θολώνουν. Τα χείλια μου γεύονται την μεταλλική γεύση του αίματος. Η μητέρα μου με μια κραυγή τρέχει και γονατίζει δίπλα μου. Με χέρια που τρέμουν αγκαλιάζει απαλά το πρόσωπό μου και τα δάκρυα της πέφτουν στο πρόσωπο μου. “Θα σε σκοτώσω. Τερατούργημα του θεου. Δεν έχεις θέση στην οικογένεια μου. Αχαριστε. Σε μεγαλώσαμε με ότι ήθελες και έτσι με ξεπληρώνεις. Γυναίκα φύγε από κοντά του. Μην τον ακουμπας καν. Δεν αξίζει τον ικτο κανενός. Δεν αξίζει την λύπηση κανενός. Αυτός δεν είναι ο γιος μου. Εμένα ο γιος μου δεν θα έτρεχε πίσω από τον κάθε Γιώργο σαν καημένη γυναικούλα. Εμένα ο γιος μου θα ήταν άντρας. Δεν θα έλεγε τέτοιες ανοησίες. Εμένα ο γιος μου δεν θα ήταν ποτέ ελατωματικος…” λέει κόκκινος από την οργή του και οι θείοι μου τον κρατάν πλέον πίσω για να μην μου ξαναεπιτεθει. Όλη η οικογένεια με κοιτάει με σοκ και λυπηση. Η μητέρα μου συνεχίζει να με κρατάει αγκαλιά και πλέον φοβάμαι για την ίδια. “Γυναίκα είπα φύγε μακρυά απο αυτό το πράγμα. Φύγε γιατί θα έχεις μπελάδες μετά.” Της λέει και βλέπω στο βλέμμα του το μίσος. “Γιος σου. Αυτό που έχω στην αγκαλιά μου είναι ο γιος σου. Δεν είναι ένα τερατούργημα του θεού. Δεν είναι ελατωματικος. Είναι ο γιος σου. Είναι κομμάτι σου. Και άμα το να έχει τέτοιες προτιμήσεις τον κάνει ελατωματικο, τότε ένα κομμάτι σου είναι ελατωματικο.” Ακούστηκε μια αδύναμη φωνή να ξεφωνίζει λέξεις που έκρυβαν περισσότερο δύναμη από ότι περίμενα. Δεν είπε τίποτα ο πατέρας μου. Τρομαχτικό. Αλλά δεν είπε τίποτα. Απλά σώπασε. Δεν ξαναμίλησε. Δεν με ξαναπλησίασε. Δεν με ξανακοίταξε σαν παιδί του. Και η ζωη του έγινε εφιάλτης. Το να ζεις με έναν ομοφυλόφιλο γιο ήταν για αυτόν σαν ένας κλειστοφοβικός να ζει σε ένα κουτί. Ο μεγαλυτερός του φόβος πραγματικότητα και η αδυναμία του να τον ξεπεράσει τον απομάκρυνε…. “ Σε ένα πορσελάνινο κόσμο μην φοβηθείς να είσαι μια ραγισμένη πορσελάνη. Οι ρογμές σου σε κάνουν να ξεχωρίσεις και το τέλειο είναι αδιάφορο…Σε έναν πορσελάνινο κόσμο…”

Λένε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου πει ο τυπάς εκεί πάνω πως είναι η ώρα σου να πεις Αντίο. Ποτέ είναι η στιγμή να μαζέψεις ότι εμπειρία απέκτησες μέχρι τότε ,να πακετάρεις ότι αναμνήσεις έχεις και να κλείσεις ότι ανοιχτές υποθέσεις έχεις πριν πάρεις τον δρόμο για την άλλη πλευρά .Είναι αλήθεια άδικο αυτό .Φεύγεις για πάντα και δεν σου δίνουν το δικαίωμα να επιλέξεις την σωστή μέρα .Αν και δεν υπάρχει σωστή μέρα ή ώρα για να ξεκινήσεις τέτοιο ταξίδι .Και φαίνεται το έμαθα αυτό από πρώτο χέρι … Λοιπόν θυμάμαι όταν είμασταν 16 που καθόμασταν ένα βράδυ και μου ανακοίνωσες ότι δεν πιστεύεις στον τύπο που ζει εκεί πάνω βάση με τους γονείς μας. Μου φαινόταν τόσο περίεργο που πήγαινες κόντρα στους γονείς σου ακόμα και σε αυτό .Μου έλεγες πάντα “Εγώ δεν μπορώ να συμβιβάζομαι με τις ιδέες τους. Εγώ γεννήθηκα για να τους αλλάξω την γνώμη .” .Το καταλάβαμε όλοι όταν αποφάσισες να τριπήσεις τα αυτιά σου για τρίτη φορά το καθένα ,πράγμα που οι γονείς σου δεν δέχτηκαν πότε .Το καταλάβαμε όταν αποφάσισες να τα κάνεις τα μισά μαλλιά σου μπλε και δεν πέτυχε και ήταν  πράσινα σχεδόν για 4 μήνες .Όλοι σου λέγαν ότι έμοιαζε λες και είχαν πιάσει μούχλα , αλλά εσύ τους αγνοούσες και έλεγες “Έτσι νιώθω πιο κοντά στην φύση .Άλλωστε ταιριάζουν με τα μάτια μου. ”. Ήσουν διαφορετική από την αρχή .Έβρισκες το καλό σε όλα .Πίστευες το πιο απίθανο πράγμα ‘ότι όλοι είναι καλοί άνθρωποι απλά κάποιος λόγος τους έκανε έτσι’ όπως ακριβώς έλεγες και δεν μπορούσες να πιστέψεις έστω για λίγο τον τύπο που για χάρη του χτίσαμε εκκλησίες και εκκλησίες και γίνανε πόλεμοι και πόλεμοι . Καθόμασταν τα βράδια στην βεράντα του σπιτιού σου και μου έλεγες για τον αγαπημένο σου ποιητή. Μου διάβαζες κομμάτια από την ποιητική σου συλλογή που ονόμαζες “καταφύγιο ” και υποστήριζες πως τα έβρισκες στο διαδίκτυο και τα αντέγραφες . Πόσες φορές ήθελα να σου πω πως ήξερα πως εσύ τα έγραφες και απλά φοβόσουν την κριτική μου. Θα στο πω τώρα και μπορεί να είναι λίγο αργά αλλά τα αγάπησα .Θυμάσε, παραπονιόμουν που δεν ήθελες να πάμε σε εκείνο το καινούργιο μαγαζί που όλοι πήγαιναν όλοι. Θυμάμαι ένα βράδυ μαλλωσαμε και μου είπες “πάνε αλλά όταν γυρίσεις μην με ψάξεις επειδή δεν πέρασες καλά.”.Πήγα .Δεν πέρασα καλά .Χάρηκες ; Σε έψαξα .Δεν σε βρήκα .Μου είπαν πως σε βρήκαν κάποιοι άλλοι . Θέλω να πω κάτι σε εσένα εκεί πάνω κύριε  που λες πως τα ξέρεις όλα .Αφού ήξερες πως θα φύγει γιατί δεν είπες κάτι ;Γιατί δεν μου είπες να μείνω να την κρατήσω ;Γιατί δεν την σταμάτησες ; Γιατί δεν μου είπες να εκτιμήσω την κάθε στιγμή μαζί της ; θυμάμαι το πως τα μάτια της με κοιτούσα γεμάτα ανυπομονησία κάθε βράδυ που πήγαινα σε κείνη την άθλια βεράντα .Ήταν μια ζωή υπερβολικά γεμάτη με λουλούδια για μια τόσο μικρή βεράντα και είχε τόσο ζέστη,αλλά δεν με ένοιαζε όσο ήσουν εσύ εκεί . Θυμάμαι που όταν ξάπλωνε στην αγκαλιά μου και την χτυπούσε ο ανεμιστήρας, μπορούσα να μυρίσω το άρωμα της .Μύριζε σαν βανίλια με κανέλα .Θυμάμαι που τα μαλλιά της πέφτανε στο πρόσωπο της και με έβαζε να τα κρατάω γιατί αλλιώς δεν έβλεπε να διαβάσει το βιβλίο της .Θυμάμαι τον τρόπο που η αναπνοή της έχανε ρυθμό μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος στα χέρια μου .Θυμάμαι την φωνή της να μου λέει Καληνύχτα κάθε φορά που την κουβαλούσα μέχρι το κρεβάτι της .Θυμάμαι τα χείλια της να αγγίζουν τόσο απαλά το μάγουλο μου και να μου δίνουν ένα λόγο ακόμα για να έρθω το επόμενο βράδυ πάλι . Δεν ήρθε το επόμενο βράδυ.  Έφυγες .Έχουν περάσει 4 μήνες . 4 ολόκληροι από μέρες μήνες που όμως μοιάζουν τοσο άδειοι χωρίς εσένα. Ήρθα. Το πήρα απόφαση πως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο .Ήρθα στην τελευταία κατοικία σου .Πως φαίνεται πως δεν την έχεις διακοσμήσει εσύ .Είναι αλήθεια τόσο κενό και άγνωστο σε σχέση με εσένα το μέρος .Το ονομάζουν τελευταία κατοικία και εσύ δεν φαίνεται να το έχεις ακουμπήσει καν .Δεν θα έπρεπε να είναι μια σκέτη μαρμάρινη πλάκα με ασημένια τετραγωνιμσενα γράμματα. Αυτό δεν θυμίζει σε τίποτα εσένα. Αυτό θυμίζει την συντηρητική μητέρα σου που αποφάσισε από ότι φαίνεται να δηλώσει παρούσα έστω σε αυτήν την τελευταία στιγμή της ζωής σου .Μια ζωή κομπάρσος αυτή η γυναίκα που έπρεπε να είναι πρωταγωνήστρια στην ζωή σου.

I don't wanna feel so lonely anymore

Miffy, requested by a patron