Ne kadar nefret olsa bile içimizde bazen bazı unutulan anları fotoğraflarla, videolarla ya da bizim için kıymeti olan eşyalar ile hatırlayınca insan istemsiz sırıtıyor. Kin, nefret, öfke, kırgınlık, kızgınlık hepsi bi an olsun uçup gidiyor. Bugün o günlerden birisi sanırım benim için küçükken ne de çok bağlıymışım sana, ne çok fazla fotoğrafımız varmış. Eskisi kadar yakın değiliz hatta hiç yakın değiliz desek daha doğru bir tabir olur. O anları hatırlayınca fotoğraflara bakınca özlediğimi fark ettim.

Beni sevmeyen bir kаdın için yıktım yine tüm duvаrlаrı.

Her yere atasım var şu yazıyı heeeer yereeee

"Olsun demek de zor artık, çocuk düşlerimiz yok artık."

"Tüm çiçeklerden güzeldir papatyalar."