Curarpikt

The blondie was sitting on his couch, sipping a freshly brewed coffee as he read – as peculiar as it was – a newly released copy of Shounen Jump, but he had a reason for this new taste of genre. After all, Hunter x Hunter manga had just come back from its yet another hiatus –in which he believed to happen again any time. But it was not just the deed of supporting their own merchandise, there was a deeper reason for this.

The female version of the fandom’s canon Kurapika was reading in the corner of the bathroom for unknown reason. She just felt like reading there, again, for no apparent reason; must be the cold tiles refreshing her skin. When she heard her broskie’s voice calling her she stopped from reading for the mean time to look at him. Slim brow arched at him with his question. She had no idea what he was talking about, that’s why she stood up from her sitting position, closed the book and walked towards him to check the thing he was referring to. To her surprise, it was the leader of the Genei Ryodan showed up in the page. The rumour of Chrollo Lucilfer’s re-appearance was indeed true. She thought it was a hoax just to fill the empty feels of KuroKura shippers that had been hated by the majority of the fandom and other ships that is connected to the raven haired man. 

Now that his siskie had mentioned it, Hisoka did have a last name. He felt envious, because he was a main character yet his last name was still non-existent. He could not understand why, not even the reason for existence of that demented clown. He needed justice for this unfair treatment. He had had enough of fans using his tribe name as his last name. Surely, he had that, right? They showed his parents after all.

"Hello senpai. I hope you notice me someday, because I AM GOING TO KILL YOU." --the overly enraged kouhai from Kuruta St

Kurapika was hiding from the bushes, geared with the greatest camouflage he could think of --little bushes in both sides of his head. (He was aware that it looked ridiculous but the last time he did this, it worked well.) Flaming red eyes were glaring daggers at the narcissistic senpai who was reading his letter of challenge for him. Today would definitely be the day he would extract his revenge towards this man. How dare he parade his naked body in his apartment and would even have the gall to just stand in front of Kurapika’s bed in that state? And he refused to acknowledge how beautifully crafted his body was, no, not those impeccable chest muscles, or those abs.

Naglakas loob ang blandito na tingnan ang kanilang ‘obra,’ sa usok palang nito ay pwede nang ipanlaban sa gyera. Kailangan na nga nila ng tulong bago pa man sila aksidenteng makagawa ng nuclear bomb. Masuwerte lang talaga sila at wala ang mga bata ng araw na iyon. Sinadya talaga nila iyon para hindi matrauma ang mga bata sa masasaksihan nilang kababalaghang tatatak hanggang pagtanda nila.

Wala itong nagawa kundi ang dumaing sa nasambit ng asawa. Ayaw naman nito masayang ang ginawang putahe ng kambal niya dahil pinapahalagahan niya ito kahit ano pa man ang malikha ng mga kamay, mapa-lason man o hinde. Lumingon ito sa blanditong kambal, sunod sa matangkad na asawa, nanlilitt ang mga mata na wari’y gustong iskanin (salitang Tagalog ba ito? XD) ang buong pagkatao nito kung may balak ba itong mang-asar pa uli o hinde. 

Tanging ngiti na lamang ang naisagot nito. Kahit siya ay sumasangayon dito, masama nga naman magsayang ng pagkain ngunit kung pagkain na niluto lang naman nila ang kakainin di bale nang wag na siyang kumain. Amoy pa lang nito ay umuurong na ang bituka niya, paano pa kaya ang lasa nito. Malamang ay di na siya sikatan ng kinaumagahan pag kinain niya ito. Samantalang kumbinsido ang dalawa na palawigin pa at dagdagan ang lutuin, ayon na rin sa pag-sangayon ng asawa sa kambal. Ang tigas talaga ng ulo, pero kung patigasan lamang ng ulo (–hindi yung sa baba.) mas matigas pa rin ang ulo niya.

Napatitig na lang ang blandito sa bilis ng galaw ni Kuroro, tila nakataya ang buhay niya sa pagkadesperado ng galaw niya para lamang maisalba ang buhay ng kusina niya. Hindi na lamang siya nagsalita sa pink at frilly na apron ni Kuroro, medyo bumagay naman sa kanya.

Kasalukuyang nanunuod lamang habang nagbabasa ng aklat si Kuroro. Pinagmamasdan niya ang dalawang kambal(–kambal sa kamalasan) habang gumagawa ito ng milagrong tila yata’t pinagkaitan pa rin kahit anong dasal pa ang kanilang dasalin. Maitim na usok ang kasalukuyang naglilimlim sa kanilang kusina at di-ayaaya, kasulasulasok na amoy ng nasunog na sa piho niya ay gulay. Gulay na nga lang ngunit palpak pa rin ang dalawa sa pagluluto kahit na sa pinagsanib na pwersa ay tila pinagkaitan pa rin ng biyaya ng diyos ng tagumpay. Kapagdaka’y didedmahin lang niya ang dalawa dahil alam niyang papalayasin lang siya ng mga ito, ngunit sa atas ng kuryusidad ay pasimpleng sumilip siya sa kusina at di siya nagkamali. Kangkong na nga lang ang niluluto ng mga ito ay mukha pang pang kaning baboy ang kinalabasan. Kawawang mga nilalang.

Napataas ng kilay si Kurapika. Inasahan na niya ang panggugulong gagawin ni Kuroro sa kanilang sagradong ‘cooking session.’ Tanggap naman niya na sadyang pinagkaitan sila sa larangan ng pagluluto pero talagang kapag nanggaling sa lalaking ito eh nadodoble o natitriple ang buwisit. Tumitig siya sa itimang buhok na lalaki.

Bumuntung hininga na lamang ang blandita pagkatapos marinig ang tanong nito mula sa kanya. Katulad ng kambal niya at maikli lamang ang mitsa ng kanyang pasensya pagdating sa bunganga nito, kahit ano pang lumabas sambitin nito pagdating sa pangaasar nito sa kanilang abilidad pagdating sa larangan ng pagluluto. Imbes na badtripin pa nito ang kanyang sarili at sinundan pa nito ng isa pang buntong hininga sambay tingin sa ibang direksyon, iwas sa tingin ng lalake. Ayaw na nitong madagdagan ang ang bigat sa damdamin dahil sa kabiguang nangyari sa kanilang session. 

Tikman? Kung susundin niya ang tinuran ng huli’y malamang ay balak nitong lasunin siya na di naman talaga nagkakalayo sa nais nitong gawing kundi lamang sa presensiya ng kanyang asawa na di na naubusan ng buntong hininga. Malamang upang pigilan ang sariling pagbuhatan siya ng kamay sa harap ng kakambal. Pero, siyempre di naman siya ganoon katanga upang sundin ito. “ Ah, maraming salamat, pero kaduda-duda pa ang pagkaing iyan na imposibleng di ako mamatay sa isang kutsara.” pabirong totoong sagot nito sabay kindat. 

Naglakas loob ang blandito na tingnan ang kanilang ‘obra,’ sa usok palang nito ay pwede nang ipanlaban sa gyera. Kailangan na nga nila ng tulong bago pa man sila aksidenteng makagawa ng nuclear bomb. Masuwerte lang talaga sila at wala ang mga bata ng araw na iyon. Sinadya talaga nila iyon para hindi matrauma ang mga bata sa masasaksihan nilang kababalaghang tatatak hanggang pagtanda nila.

Teh blondies cooking show ft kuroro

Ano pa’t ano itong ginawa nilang session kung maauwi lamang sa walang katoryang torya at palpak session which is 90% of the time na nangyayari tuwing magkasama ang dalawang blanditong iniiwasan ni Haring Pagluluto (kung ano man ang tawag nun sa Tagalog o Ingles dahil sabog ang nagsulat ngaun at hindi matukoy kung ano ang nais na gamiting Tagalog words). May isang animated at malaking pawis ang bumagsak mula sa ulohan nito pagkatapos itanong sa kanyang kambalers ang tungkol sa putaheng niluto nila. Kahit siya mismo ay hindi niya rin sigurado kung tama ba itong pinaggagagawa niya. Pero isa ang tiyak niyang iyon pagkatapos mailagay sa pinggan. 

Kasalukuyang nanunuod lamang habang nagbabasa ng aklat si Kuroro. Pinagmamasdan niya ang dalawang kambal(–kambal sa kamalasan) habang gumagawa ito ng milagrong tila yata’t pinagkaitan pa rin kahit anong dasal pa ang kanilang dasalin. Maitim na usok ang kasalukuyang naglilimlim sa kanilang kusina at di-ayaaya, kasulasulasok na amoy ng nasunog na sa piho niya ay gulay. Gulay na nga lang ngunit palpak pa rin ang dalawa sa pagluluto kahit na sa pinagsanib na pwersa ay tila pinagkaitan pa rin ng biyaya ng diyos ng tagumpay. Kapagdaka’y didedmahin lang niya ang dalawa dahil alam niyang papalayasin lang siya ng mga ito, ngunit sa atas ng kuryusidad ay pasimpleng sumilip siya sa kusina at di siya nagkamali. Kangkong na nga lang ang niluluto ng mga ito ay mukha pang pang kaning baboy ang kinalabasan. Kawawang mga nilalang.

Napataas ng kilay si Kurapika. Inasahan na niya ang panggugulong gagawin ni Kuroro sa kanilang sagradong ‘cooking session.’ Tanggap naman niya na sadyang pinagkaitan sila sa larangan ng pagluluto pero talagang kapag nanggaling sa lalaking ito eh nadodoble o natitriple ang buwisit. Tumitig siya sa itimang buhok na lalaki.

Kahit na medyo OA pa sa anime ang paglayo na ginawa ni Kurapika na tila nais ipahiwatig na isa siyang buni na tinubuan ng tao. Nagpasiya na lamang ang lalaki na ibaling ang tingin sa sariling controller, buti nalang under control pa yung isa niya controller at pawang nakikisama sa kanyang mga plano. “Sige,” 

joystick

joystick

You are under arrest for being so flawless and exceptional in all you do! Copy this message to 9 other blogs that are currently on your “tumblr crush” list. Make other blogs feel loved!♡♡♡♡!