Siz hiç canınızdan çok sevdiğiniz bir insanın ölmesi için dua ettiniz mi ? ben ettim.. Hayatıma 3 yeni kelime girdi Sırası ile ' Osteosarkom ' 'Septik Şok ' 'Reanimasyon ' bu 3 zalim kelime sevdiğim insanı kanlı pencesi ile çekip almaya çalısıyor benden, bir kapının ardındayım ses yok,nefes yok,renk yok sadece acı var.. inançları yüksek biri değildim, yada belki bir şeye inanacak kadar gerek duymadım tanrıya , ama bazen öyle bir an geliyor ki elin bağlı, kolun bağlı 'Çaresizlik' ete kemiğe bürünüyor birden dilinde tek bir söz ' Allah'ım n'olur ölmesin ' bizler aslında birer ölü seviciyiz, hasta çeker bütün acıyı, bütün sızıyı, korkuları, yasakları biz sadece 'Ah ,vah, tüh,yazık ' kelimeleri ile kendi vicdani görevimizi yerine getiririz, içten içe o kişinin yerinde olmadığımıza sevinerek, Onu orada sayısız kablo arasında, cılız bedeni ve 30 yasında beyazlamış sacları ile gördüğümde sanki ucunu kızgın ateşte yaktıkları kör bir bıcağı göğsume kanırta kanırta saplıyorlar gıbı hıssettım, gözlerine bakamadım, nefes alıyor olmamdan utandım, sonra herkesin söylediği o sıradan kelimeleri söyledim ' hepimiz buradayız, buradan cıkacaksın, seni çok seviyoruz,' eminin o odaya gıren herkesın söylediği kelimelerdir bunlar,aslında bu kelimeleri kendimiz için söyluyoruz, o kışıyı kaybetmekten korkuyoruz cunku bu yuku kaldıracak gucumuz yok, ama hıc bı zaman dusunmuyoruz, o kişi yaşamayı gerçekten istiyor mu ? daldığı denizlerden çıkacak gücü kaldımı ? kimse istemez sevdiği insanın ölmesini, peki hangimiz sevdiğimiz insanın gözumuzun önunde acı cekerek kablolarla nefes almasını ister ? bu o kadar ınce bır cızgı ki.. artık yaşasın kanseri yensın gıbı imkansız dualar edemıyordum, kanser kemiğe gecmıs.. sağ ayagını ondan aldığı yetmemiş gibi, sol bacagını,sol cigerini,sol cene kemiğini işgal etmişti, üstelik ilaçların yan etkisi olarak sol kulağıda artık duymuyordu.. artık ettiğim tek bir dua vardı ' Allah'ım n'olur burada bu hastanede ölmesın, evinde kendi yatağında ölsun o hastanelerden nefret eder n'olur' diyordum.. ama ne cahil insanlarız bunu derken bile kendimizi düşünüyorduk. ben bunun farkında değildim ta ki hastanede konuştuğum o bilge adam bana '- sen bu kanserın ne kadar ağrılı bir ölümle sonuçlandığını biliyormusun ? evinde yatagında huzur içindemi ölecek sanıyorsun, burada hiç değilse uyutuyoruz, agrı kesıcıler verıyoruz acılarını hıssetmıyor,' demesi ile irkildim, hiç birimiz orada yatan o kişiyi düşünmüyorduk, onun hislerini cektiklerini sancılarını acılarını, nefes alması bızım ıcın yeterlıydı.. peki ya onun için ? ne doğru , ne yanlış, ne iyi, ne kötü hepsi birbirine karıştı. ama artık ettiğim tek bir dua var ' umarım Sonunu merak ettiğin o çöller uçsuz bucaksız denizlere çıkar ve umarım özlem duydugun hayat gittiğin yerde seni bekliyordur ' biz buradayız.. şimdilik...
stormborns
theartofmadeline
pixelskylines
izzy806
andulkaphoto
