“Dışarıdan hiç yol gitmemişim gibi duruyor ama içimden üç yüz elli kilometre koştum.”

"Cenazesi çok kalabalıktı. Yaşarken ihtiyacı olan insanlar şimdi gelmişlerdi. Daha önce kimse ona çiçek almamıştı. Şimdi ise mezarı çiçeklerle kaplıydı. Bu hayatın nasıl bir oyunuydu?"

"Atlar koşarken yorulduğunu anlamadığı için çatlayarak ölebiliyormuş. Fedakarlık yaparken, kendimi ihmal edişim geldi aklıma .."

"Sartre Bulantı’da: "Yalnızlık; düşündüklerinizin kafanızın duvarlarına çarpıp tekrar içerde kalmasıdır.” diyor. Yalnızlık, etrafında kimsenin olmaması değil, seni anlayan birilerinin olmamasıdır. İnsan insanın sadece anlayışına muhtaç. Çünkü insan, yaşarken anlaşılmalıdır."

Hayatının en zor zamanlarını geçiriyorsundur ama dost bildiklerin, sevdiğin, arkadaşın sandıkların hiç birisi yanında yoktur, yapayalnızsındır. Belki de çok bile yaşadık bu lanet dünyada. İstediğimiz bir gram sevilmek, güvenebilmek, mutlu olabilmekti onlarda olmadı.