sıla

Ama gülüşün, bu nasıl unutulur?

ben hep kapıya yakın oturdum çünkü kimse sevdiğim gibi kalmadı.

kalbim ona tekler gibi sanki teoman dinler gibi

karanlıkta oturuyorum,karşımda ayna var ama bakamıyorum kendime.. yorgunluk hissi var üstümde nefesim kesiliyor bilmiyorum ne yapacağımı.. ben öylesine kötüyüm ki yaşamak istiyorum diye ağlıyorum.

Kendime bensiz huzurlu ve mutlu bir yıl diliyorum

Sevilmemenin ardından oluşan o büyük travmalar var bende. Sevemiyor insan , sevildiğinede inanmıyorsun . Bu koca yıkılış senin sonunu getiriyor. Bu yıkılış sahte gülücüklere bırakıyor yerini , gizli gizli ağlamalara , derin derin düşüncelere , umursamazlığa , yalnızlığa, acıya alışmaya sürüklüyor bu yol seni . Bir damla göz yaşın bile akmıyor artık göz pınarından. Saçlarını kesiyorsun , ailene süslü cümlelerle bi mektup bırakıyorsun ve son olarak bi uçurumdan atlıyorsun . Yüzmeyi biliyorsan belki bir umut kurtluyorsun ama biz atladığımız uçrumdan geri kurtulma şansımız olmasın diye yüzmeyi öğrenmeyenlerdeniz.

Bir sarılmayla tüm acılar dinecekmiş gibi.

Yüzünü görsem sanki her şey geçecekmiş gibi.

Gözlerine baksam sanki zaman duracakmış gibi.

Biraz sesini duysam özlemim dinecek gibi.

gülüşünü yakından görsem her şeyi affederim gibi .

sigarası onun her şeyiymiş

eskileri çok özlüyorum ama geriye dönemem, biliyorum.

Yapmak istediğim o kadar çok şey var ki umarım ömrüm yeter

“köşe başında sen varsın diye tüm şehri dolandım.”

o gün son defa sesini duyduğumu bilseydim gece konuşalım demezdim.

bilmem hangi acıma ağladım