“aynı kişiyi asla iki kez bulamayacaksın, aynı kişide bile.”

anlamazsın asla kayıp ruhların vicdanla dansını

sonra sen çıkıp geldin canım sevgilim, gelip beni ruhumun zindanlarından kurtardın.

“sen de fark ettin mi? az dediğin küçücük bi kelime. sadece a ve z. sadece iki harf. ama aralarında koca bir alfabe var. o alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var. sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında. biri başlangıç, biri son. ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. yan yana gelip de birlikte okunmak için. aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler. senin ve benim gibi... bu yüzden belki de, az çoktan fazladır. belki de az, hayat ve ölüm kadardır! belki de seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum demektir. bilmesem de öğrenmek için her şeyi yaparım demektir. belki de az her şey demektir.”

kuruyan köklerime rağmen, içimde duran en güzel yaşam belirtisi sensin.

insanı ağlatacak kadar güzelsin.

yıllarca seni bekledi sayfalarım, okuyasın diye.