Britt

Het is lastig om van een diep dal weer een ladder omhoog te maken. Maar ik heb wel geleerd dat veel te maken heeft met de gedachten waar je in blijft hangen. Denk je positief, dan trek je vaak ook meer positieve dingen aan. Zit je vast in negatieve gedachten, dan lijkt alles ineens tegen te zitten.

Vroeger was ik daar heel goed in. Ik kon in alles wel iets positiefs zien en bleef altijd naar de mooie kant van dingen kijken. Alleen wanneer je emmer overloopt — zoals bij mij gebeurde — is het moeilijk om daar weer uit te komen.

Toen stelde ik mezelf de vraag: wat deed ik vroeger altijd, wat ik nu niet meer doe? Het antwoord was eigenlijk heel simpel: schrijven. Alles van me afschrijven. Of het nou mooie, verdrietige of moeilijke dingen waren.

Want zodra je schrijft, voelt het alsof je het een beetje kunt loslaten. Alsof het niet meer alleen in je hoofd blijft zitten. Praten helpt soms niet, huilen soms ook niet… soms moet je gewoon even alleen zijn en alles van je af schrijven.

En onthoud: hoe donker het soms ook voelt, er is altijd licht aan het einde van de tunnel ✨

Little light ✨

It’s hard to turn a dark place into a ladder back up again. But I’ve learned that so much has to do with the thoughts you keep holding onto. When you think positively, more positive things seem to come your way. But when you stay stuck in negative thoughts, it can feel like everything is going wrong.

I used to be really good at that — seeing the good in everything and always looking at the brighter side of life. But when your bucket overflows — like mine did — it becomes hard to find your way back.

So I asked myself: what did I always do before that I stopped doing now? And the answer was actually very simple: writing. Writing everything down. Whether it was something beautiful, painful, or difficult.

Because once you write it down, it feels like you can finally let a little of it go. Like it no longer stays trapped inside your head. Sometimes talking doesn’t help, crying doesn’t help either… sometimes you just need to be alone and write everything out.

And never forget: no matter how dark it gets, there is always light at the end of the tunnel ✨

Ik was altijd heel vrolijk, positief en gezellig. Maar toen was ik stil en had ik nergens zin in. Zelfs met mensen praten of afspreken was voor mij teveel. Of misschien niet eens teveel… ik had er gewoon geen behoefte aan.

Iedereen om me heen was dat niet gewend, dus ik werd ook niet begrepen als ik weer niet kwam of afzei. Zelfs een outfit uitzoeken voor de dag was een hel. Ik vond alles stom staan, dus ik kleedde me wel tien keer om. Echt om gek van te worden.

En dan de wijn… iets waar ik altijd al dol op was, werd toen helemaal mijn beste vriendin. Dan kreeg ik even een leeg hoofd, alsof ik even nergens aan dacht. Niet heel handig, dat weet ik. Maar op dat moment hielp het. Want als je je zó voelt, wil je daar zo snel mogelijk vanaf.

Mijn vriend… ik had me geen betere kunnen wensen. Hij is echt de liefste en leukste. Maar ook hij begreep me soms niet in die tijd. Wat logisch is, want van een heel positief en vrolijk iemand naar een zwaar en stil persoon gaan, is voor hem ook niet makkelijk.

Ik praatte ook niet over mijn verdriet, omdat ik er zelf niet bij kon. Klinkt raar, maar zo voelde het echt.

Tot ik ineens het licht weer een beetje zag en voor het eerst bij hem uithuilde. Dat luchtte op dat moment heel erg op.

Dan heb je een goede dag en voel je je weer vrolijk en energiek. Maar dan heb je weer een dag waarop je je down voelt en aan alles twijfelt. Ik heb nu ook echt geleerd dat rouwen een soort achtbaan is. Het gaat even goed en bam… dan ben je weer beneden.

Ik heb ook met iemand gepraat, omdat mensen om mij heen zeiden dat dat fijn zou zijn. Nou, ik weet het niet… die gast zei de volgende keer ineens hele andere dingen en snapte me niet helemaal. Of beter gezegd: helemaal niet. Daar ben ik dan ook mee gestopt.

Ik heb podcasts geluisterd van mensen die rouwden. Daar herkende ik mezelf soms wel in.

Al met al… rouwen is nog best wel een dingetje. Ik ben er nog lang niet. Maar zoals mijn moeder zou zeggen:

“Opgeven is geen optie❤️.”

I recently lost my mother. I had no idea what was waiting for me or what something like this would feel like.

In the beginning, everything passed me by. Her condolences, her cremation… I barely remember any of it. It felt like I was in survival mode. I never even knew that was a real thing.

I used to be a very happy, positive and social person. But suddenly I became quiet and had no energy for anything. Even talking to people or meeting up with friends felt like too much. Or maybe not even too much… I just didn’t feel the need for it.

People around me weren’t used to that version of me, so they didn’t really understand when I cancelled plans or stayed home again.

Even picking an outfit for the day became hell. I thought everything looked ugly on me, so I changed clothes ten times a day. It drove me crazy.

And then there was wine… something I already loved became my best friend. For a little while, my head would finally go quiet. Like I could stop thinking and feeling for a moment. Not the healthiest thing, I know. But at that moment it helped. Because when you feel like that, you just want the pain to stop somehow.

My boyfriend… I honestly couldn’t wish for a better one. He is the sweetest and kindest person. But even he didn’t always understand me during that time. Which makes sense. Going from a cheerful and positive person to someone heavy and silent is not easy for the people around you either.

I also never talked about my grief because I couldn’t fully reach it myself yet. Sounds strange, but it’s true.

Until one day I finally saw a little bit of light again and cried in his arms for the first time. That moment felt like relief.

And that’s the thing about grief. One day you feel okay again. Happy, energetic, almost like yourself. And then suddenly… bam. You’re back at the bottom again, doubting everything.

I’ve learned that grief really is like a rollercoaster.

I also tried talking to someone because people around me said it would help. But honestly… I don’t know. He said completely different things every session and didn’t really understand me at all. So I stopped going.

I started listening to podcasts from people talking about grief, and sometimes I finally recognized myself in their stories.

All in all… grief is really something. I’m definitely not there yet.

But like my mother would always say:

“Giving up is not an option❤️.”