CRUSH (ONE SHOT STORY) written by MARCELO SANTOS III
CRUSH (ONE SHOT STORY) written by MARCELO SANTOS III
Nangyari ito noong highschool ako.
Habang papunta sa canteen, nakita kong palabas doon si Crush. (*_*)
Kaba. Kabog. Hindi ko alam ang ire-react.
Hindi ako mapakali. (~_~)
Ilang hakbang na lang, magkakasalubong na kami.
Nakayuko ako, minsan napapatingin sa malayo pero sa gilid ng mata ko, tinitignan ko siya. (0_0)
Sinubukan kong tingnan siya sa mata.
Nakatitig din siya sa akin.
Araw-araw na lang kami nagkakatinginan ni Crush.
Nakakatuwa kasi tuwing RECESS ko siya nasasalubong kaya ganang gana akong kumain dahil sa appetizer na sumasalubong sa akin. :)
Kilandi! Kilig at Landi in one.
Bawat subo ko ng burger steak, bawat kagat ko sa masabaw na patty ng CDO na kasabay ang medyo malapsang kanin, si CRUSH lang ang naiisip ko.Â
Para tuloy naiimagine ko siyang papalapit sa akin.
Parang ang gaan gaan ng pakiramdam ko.
Parang naiisip ko na papalapit siya sa akin, nakangiti at nakatitig sa mga mata ko.
Ganito na ba ang love? Kung anu-ano ang mga naiisip ko.
Naiisip ko na umupo siya sa harap ko para sabayan akong kumain.
Parang naririnig kong kinakausap niya ako.
Shet! Sarap sa puso siguro talaga kung totoong sinasabi niya sa harap ko.
"Hi John Mark! Crush na crush kita!"
Pag dilat ko, nasa harap ko pa rin si JM.
Parang gusto kong hawakan yung pisngi niya.Â
Nilapit ko yung kamay ko sa pisngi niya. :)
Pinisil ko to. Pero bakit parang totoo.
"Okay ka lang ba, Jenelle?"
Tumayo ako ng lamesa at tumakbo papanik sa classroom namin.
Nangyari ito noong highschool ako. Tuwing Recess.
Habang palabas sa canteen, nakita kong papasok doon si Crush.Â
Kaba. Kabog. Hindi ko alam ang ire-react.Â
Teka! Makakasalubong ko na siya.Â
Hindi ako mapakali. Anong gagawin ko?!
Ilang hakbang na lang, magkakasalubong na kami.
Pero bakit nakayuko siya?
Sinubukan kong tingnan siya sa mata. Pero bigla siyang napatingin sa akin.
Nakatitig sa mga mata ko.
Shoot! Tama ba yung ginawa ko?
Bakit hindi niya ako nginitian?
Bakit kasi ang torpe torpe ko?!
Bakit ang torpe mo John Mark!
Huminto ako sa paglalakad.
Tumalikod ako at sinubukang ihakbang ang mga paa pabalik sa canteen.
Kung nasaan ang crush kong si Jenelle.
Pero mayroong weird na nangyari.
Halos araw-araw kaming nagkakasalubong ni Jenelle.
Hindi coincidence, kundi isang plano.
Hinihintay ko talaga siyang makababa ng building nila at kapag natatanaw ko na siya na papalapit sa canteen, binibilisan ko nang kumain para lang makaalis ako, at makasalubong ko siya.
Halos araw-araw ko ring iniisip na kausapin siya kapag nagkasalubong kami.
Pero hindi ko magawa. Bigla akong napipipi kapag nasasalubong siya.
Tormeme! Sa sobrang katorpehan ko, natatameme na lang ako.
Pero siguro, ngayon na yung araw na kailangan ko nang subukan.
Huminto ako sa paglalakad.
Tumalikod ako at sinubukang ihakbang ang mga paa pabalik sa canteen.
Kung nasaan ang crush kong si Jenelle.
Pero mayroong weird na nangyari.
Nakatitig lang siya sa akin habang papalapit ako, nakangiti.
Tumingin na rin ako sa kanya at ngumiti.
Kinakabahan ako pero siguro no choice na rin.
Lumapit ako at umupo kung saan siya nakaupo.
Ilang segundo pa ang nakalipas.
Sa bawat paglipas ng segundong hindi siya nagsasalita, lalong lumalakas ang kaba sa dibdib ko.
Pero nakatingin lang siya sa akin, nakangiti, lutang.
Ay, hindi, parang nananaginip.
"Hi John Mark! Crush na crush kita!"
Totoo ba yung narinig ko?!
Lalong dumoble ang kabog sa dibdib ko.
Hindi ko alam ang isasagot o gagawin.
Isa... dalawa... tatlo... apat... lima...
Pag dilat niya, nilapit niya yung kamay niya sa pisngi ko.
Pinisil niya ito parang tulad sa pagpisil sa pisngi ng isang bata.
Shet! Ano to? Nananaginip ba siya o nakadrugs na talaga?
Parang gusto ko siyang tanungin kung anong trip yun?
Pero hindi ako makagalaw. Di ako makapagsalita. Di ako makaalis sa kinauupuan ko.
Sa pagdilat niya, at saka na ako nagsalita.
"Okay ka lang ba, Jenelle?"
Pagkasabi ko nun, bigla nagbago yung mukha niya.
Tumayo siya at tumakbo palayo.
Susundan ko ba siya o hindi?
-------------------
Chapter 4 : P.E.
I hate it! Anong nangyari? (0_0)
This is the most embarassing moment in my life. As in. :(
Bakit kasi ang tanga tanga ko? Hindi ako nag-iingat.
Akala ko ilusyon lang ang lahat, yun pala totoo na.
Napaamin pa tuloy akong gusto ko siya!
Umakyat na ako ng building namin para pumasok sa second to the last subject na P.E.
Buti na lang at magkatabi lang ang canteen at building namin, mabilis akong nakalayo kay John Mark.
Paano kung layuan na niya ako?
Teka? Kelan ba kami naging close?
Basta. Paano kung iwasan na niya ako?
Wala na yata akong mukhang maihaharap sa kanya.
Ayoko nang magpakita sa kanya.
Nahihiya na talaga ako. :(
Dalawa ang hagdang paakyat sa building namin, sa magkabilang dulo. Sa third floor pa kami kaya lalongÂ
nadagdagan yung pagkahaggard ko sa kaba at pagod.
Buti na lang lectures lang ang P.E. namin ngayon, makakapagpahinga ako.
Hindi talaga ako mapakali.
Tatlong section lang kaming 3rd year. Section 2 ako, at si JM, section 1. Magkatabi ang classroom namin peroÂ
mukhang sa kabilang hagdanan umakyat si JM dahil hindi ko siya nakitang dumaan sa classroom namin.
"Ms. Jenelle, anong sagot?"
Boses ng P.E. teacher namin.
Bigla akong napatayo. Hindi ko alam yung mga nangyayari.
Nakatingin sa akin ang lahat ng mga kaklase ko.
Ilang segundo rin ang nakalipas.
"Ms. Jenelle, ano nga ang sagot?"
"Ma'am, ano po ba yung tanong?"
Biglang tumawa yung mga kaklase ko pero bigla rin itong natahimik dahil sa paghampas ng teacher namin ngÂ
hawak niyang stick sa mesa niya.
"GET OUT, JENELLE ANTONIO! TUMAYO KA DYAN SA TAPAT NG PINTUAN AT WAG NA WAG KANG PAPASOKÂ HANGGAT HINDI MO ALAM ANG SAGOT SA TANONG KO!"
Tahimik ang buong paligid
Tumayo ako ng upuan at nagsimulang maglakad palabas.
Hiyang hiya sa mga nangyari sa araw na ito.
Pagkalabas ko, biglang nawala yung HIYA sa dibdib ko.
As in, KABA to the Nth Power! Nakita kong nakatayo rin sa labas ng classroom nila si JM.
As in! Shet! Grabe na to!
Diretso lang ang tingin niya sa classroom nila, dahil na rin siguro sa dalawang librong nakapatong sa ulo niya.
Ganun kasi magparusa yung teacher namin sa Chemistry.
Yumuko na lang ako. Umiiwas na makita siya.
Ito na talaga yung nakakahiya at nakakakabang moment ng buhay ko.
Pumwesto na ako sa harap ng classroom namin.
Sa gilid ng mga mata ko, nakikita ko si JM na nakatayo lang, walang imik. Binabalanse ang mga libro sa ulo niya.
Nagpatuloy nang magklase ang P.E. teacher ko.
Sa bawat segundong lumilipas, lalong nadadagdagan yung kaba ko.
Kaming dalawa lang ang nasa corridor.
Dalawang pasaway na estudyante.
Sa dulong room, sa section 3, lumabas ang teacher namin sa English, si Mr. Mangahas. May bitbit siyangÂ
dalawang bulto ng mga folder. Makakapal na folder.
Nilapitan niya si JM tila may sinasabi, pagkatapos niyang kausapin si JM, kinuha niya yung bitbit nitong isangÂ
Lumapit naman sa akin si Sir Mangahas.
"Hoy, ikaw bruhilda ka! Bakit ka nasa labas? Tulungan mo nga akong dalhin ito sa faculty room."
Iniabot niya sa akin yung mga folder at nagsalita.
"Sundan niyo akong dalawa."
Nauna siyang bumaba ng hagdan, kami naman ni JM sa likuran niya, bitbit ang mga projects ng mga section 3.
Tahimik lang kaming naglakad.
Lalo na ako! Hiyang hiya pa rin ako.
Pero bigla siyang nagsalita.
"Janelle, tungkol sa nangyari sa can--"
Bago pa man niya tapusin yung sasabihin niya, nagsalita ako.
"Ay nako, JM. Joke lang yung kanina ah. Nantitrip lang ako!"
Todo pa rin ang kaba sa dibdib ko.
Nakahinga ako ng maluwag.
pixelskylines
prguitarman
vaporwave
yousharknotpass
